Σα. Ιαν 29th, 2022

Από την μια η περίπλοκη  αστάθεια του  κυριάρχου πολιτικού σκηνικού με τις «τέρατα»  που γεννάει και από την άλλη η ολοφάνερη αδυναμία των «κάτω» να εγγράψουν με ριζικό τρόπο την δική τους οπτική δείχνει πως η μεταπολίτευση- με τα καλά της και τα άσχημα της μας τελείωσε. Την ίδια όμως στιγμή το νέο δεν φάνηκε ακόμη, με την κρίση να αποσαθρώνει και να διαλύει τον κοινωνικό ιστό.  Κρίση που δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα μα αποτελεί σαφέστατη έκφραση και  έκρηξη παγκοσμίων αντιφάσεων.

Με τον παραλογισμό να κτυπάει κόκκινο από την στιγμή από την στιγμή που επιλέγονται ως απάντηση στην κρίση τα ίδια   «εργαλεία» που ευθύνονται για αυτήν. Το πράγμα είναι απλό. Είναι σαν να έχεις αρρωστήσει από ένα φάρμακο και να σου δίνεται ως θεραπεία το ίδιο αυτό φάρμακο. Τρελό μα αυτό συμβαίνει. Ίσως γιατί έχει δοκιμαστεί κάθε φαρμάκι και έχει αποτύχει, ίσως γιατί κάθε  παραλλαγή θεραπειών έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει..

Ίσως γιατί μια ριζική θεραπεία προϋποθέτει μια άλλου τύπου ριζική αντιμετώπιση της ολότητας που όμως θα έβγαζε of όχι μόνο τους γιατρούς μα και το ίδιο το σύστημα που δεν παίρνει γιατρειά αλλά γκρέμισμα και ανακατασκευή.  Με τις εναλλακτικές τους εκδοχές -αδύναμες γαρ ακόμη- στην συντριπτική τους πλειοψηφία να μην  καταφέρνουν ή να απορρίπτουν ένα δρόμο εξόδου από το σύστημα της αγοράς, από την παγκοσμιοποιημένη ή και εθνική εκδοχή του κόσμου της εμπορευματοποιημένης αγοράς. Τώρα θα μου πείτε μπορεί να υπάρξει αγορά με διαφορετικά χαρακτηριστικά; Θα έλεγα ναι,  αλλά η κουβέντα θα ξεστράτιζε, και ο στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι κύρια να περιγράψει εναλλακτικές εκδοχές του ίδιου ή του διαφορετικού.

Ο στόχος αυτού του κειμένου είναι να αναστοχαστεί αυτό που τελειώνει και αυτό που αργεί να γεννηθεί σε συνθήκες α) βαθύτατης παρακμής αυτού που ζούμε και β) σε συνθήκες που νιώθουμε πως όλα πάνω, κάτω έχουν ειπωθεί. Λέω νιώθουμε, δίχως να θεωρώ πως αυτό μάλλον είναι λάθος. Καθώς θεωρώ πως   αυτό που έχει δοκιμαστεί είναι το ίδιο και το αυτό με τις διάφορες παραλλαγές του, ιδιωτικές και κρατικές.

Δύσκολη υπόθεση ο αναστοχασμός του αλλού

Σίγουρα το να στοχαστείς και πιο πολύ να κτίσεις το πραγματικά  νέο είναι μια δύσκολη, πολύμορφη και πολυεπίπεδη διαδικασία.  Οι ίδιοι εμείς ως δρώντα υποκείμενα είμαστε προϊόντα της εποχής μας και το πιο εύκολο είναι να δούμε και να δοκιμάσουμε παραλλαγές του ίδιου παρά να σαλπάρουμε ψυχή και σώματι για θάλασσες που δεν ξέρουμε.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υπάρχει εξέλιξη και ιστορία.   Υπάρχει μα αυτή παίρνει χαρακτήρα αντιφατικό, μη-γραμμικό, και άκρως αντιθετικό που συχνά γεννάει «τέρατα» αντι για «αγγελούδια». Εμείς για ξεκινήσαμε και αλλού η ζωή μας πάει, όπως λέει και ένα γνωστό τραγουδάκι. Έτσι, όπως έχουμε πει και αλλού,  δεν είναι σωστό να καταγγέλλουμε τις απόπειρες  μα να βλέπουμε την τραγικότητα των ορίων τους.

Και αυτό γιατί τα ζητήματα δεν  μπαίνουν σε μια υποκειμενική βάση αλλά  κρίνονται αντικειμενικά, με τις ομοιότητες αλλά και τις καινοτόμες διαφορές τους.  Και σε αυτό το σημείο πρέπει να δούμε πως οι παγκόσμιες και ελληνικές συνθήκες δεν μοιάζουν με καμία κατάσταση του 20ού αιώνα, ούτε καν αυτή του 19ού αιώνα. Αν έχουν μια ομοιότητα μέσα στην τεράστια διαφορετικότητα τους είναι με την ιστορική περίοδο της μετάβασης από την δουλοκτητική κοινωνία στο μεσαίωνα. Μοιάζουν  με την άκρως ενδιαφέρουσα  περίοδο της παρακμής του Ρωμαϊκού κόσμου που οι βάρβαροι εν τέλει έδωσαν την λύση  στην αδράνεια και τα αδιέξοδα της συγκεκριμένης  ιστορικής περιόδου.

Ποιοι αλήθεια είναι οι βάρβαροι του σήμερα που θα ανακατέψουν την τράπουλα, που θα βάλουν φωτιά στα ξεραμένα σπαρτά, συμβάλλοντας στο να γεννηθεί το νέο; Που είναι σήμερα το «έξω» που θα διαλύσει το βάλτωμα του μέσα; Δεν υπάρχει τίποτε έξω που θα αναζωογονήσει το μέσα. Όλα ή σχεδόν όλα και όλοι έχουν μολυνθεί  από το καρκίνο του εμπορεύματος, είτε  το κατέχουμε, είτε πλέον το λιμπιζόμαστε. Δεν το κατέχουμε εμείς, γιατί αυτό κατέχει εμάς και δεν μπορούμε να κάνουμε δίχως αυτό.

Η λύση εμείς οι ίδιοι

Όχι δεν υπάρχει «έξω», δεν υπάρχουν εξωγήινοι πολιτισμοί- και να υπάρχουν δεν παρεμβαίνουν- δεν υπάρχουν από «μηχανής θεοί»  για να μας σώσουν. Άλλωστε όποτε      χρειαστήκαμε θεούς, δαίμονες και σωτήρες  τότε τα πράγματα δεν πήγαν  όπως τα περιμέναμε, απεναντίας θα έλεγα οι σωτήρες, οι θεοί και οι δαίμονες είμαστε εμείς!!!!

Δεν μπορούμε να περιμένουμε κανένα,  η καταστροφή που ζούμε μπορεί και να μας διαλύσει σαν πολιτισμό και σαν ανθρωπότητα και να μας πάει για χιλιάδες χρόνια πίσω. Ναι κινδυνεύουμε από μια πρωτόγνωρη νέα και νέου τύπου βαρβαρότητα και μεσαίωνα που δεν έχουμε ματαδεί και ούτε θα προλάβουμε να ματαδούμε γιατί θα καταστραφούμε.

Ναι όσο δύσκολο και αν είναι να ξεφύγουμε από την παρακμή και την εμπορευματική πραγμοποίηση ας δοκιμάσουμε να δούμε κοινούς δρόμους μαζί. Να δοκιμάσουμε πράγματα πέρα από το ιδιωτικό, το κρατικό, το δημόσιο και το κοινωνικο, να δοκιμάσουμε πράγματα στην σφαίρα του κοινού, της κοινοκτημοσύνης.   Δίχως όμως αυτό το κοινό, η κοινοκτημοσύνη να καταπιέζει την ατομικότητα, απεναντίας οι ατομικότητες, οι ολοκληρωμένες ατομικότητες, θα κτίσουν το κοινό… Να λοιπόν που βρήκαμε ένα μέτρο,  μια καντιανή αρχή προς το παρόν,  για να προχωρήσουμε.

Κτίζοντας οντολογικά, ριζωματικά και υλικά το άλλο, το διαφορετικό το νέο. Κατανοώντας πως τόσο η ηγεμονία, όσο και η  κυριαρχία του νέου θα αποτελέσει εγχείρημα  που θα πάρει καιρό, δεκαετίες ή και εκατονταετίες. Με ανοικτό το ζήτημα το παλαιό να καταπιεί  το νέο και η βαρβαρότητα να γίνει το νέο «επιστημονικό» παράδειγμα.

Τώρα θα μου πείτε πως αυτό συνδέεται με τις εκλογές, άμεσα δεν συνδέεται για να θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Μα έμμεσα μπορούμε να πούμε πως και οι εκλογές δίχως να είναι πανάκια, και δίχως να πιστεύουμε πως λύνουν τελεσίδικα  τα ερωτήματα, είναι μια μάχη που πρέπει να την δίνουμε και να μην την χαρίζουμε στους κυρίαρχους. Προβάλλοντας και προωθώντας με αντιφατικούς όρους την άλλη πρόταση, την διαφορετική πρόταση, το νέο.  Μιλώντας προσωπικά θα πω πως αυτός ο σχηματισμός που βρίσκεται πιο κοντά  με τις λογικές ενός νέου ανατρεπτικού σχεδίου που θα αναδεικνύει την δυνατότητα του κοινού και της κοινοκτημοσύνης είναι ο σχηματισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ….  Και ίσως μόνο για αυτό το λόγο θα πρέπει να ενισχυθεί…., σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις που μένουν στην αναπαραγωγή του ίδιου και των εναλλακτικών εκδοχών  του.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση