Πε. Ιαν 27th, 2022

Η εμμονή σε λύσεις εντός του μνημονίου, σε λύσεις που στοχεύουν να  περισώσουν τον καταρρέοντα  ευρωενωσιακό δημιούργημα, που στηρίζεται πλέον μόνο στην λιτότητα, την καταστολή και την τρομοκρατία οδήγησαν την χώρα σε νέες εκλογές. Σε αντίθεση με το μήνυμα των εκλογών,  που ήταν μήνυμα αντίστασης και εξόδου από την φυλακή του μνημονίου. Δυστυχώς οι δυνάμεις  του μνημονίου, της ΕΕ, των ευρωενωσιακών δικτατορίσκων- καθώς και τα ντόπια αφεντικά – επιμένουν να κρατούν τον κόσμο της εργασίας στα στενά δεσμά της κυριαρχίας των συμφερόντων τους. Των συμφερόντων του μεγάλου τραπεζικού, χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που μετατρέπει τις χώρες του νότου της Ευρώπης σε μοντέρνες αποικίες του Ευρωενωσιακού δημιουργήματος.

Αφού πρώτα οδήγησαν με συστηματικό τρόπο τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό σε  κρίση χρέους, αποκλείοντας τον από τις διεθνείς αγορές, οδηγώντας σε αποσάθρωση το ήδη σαθρό οικοδόμημα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.  Το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι μας, το ζούμε στο πετσί μας, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις. Το 2010 το συνολικό ΑΕΠ της χώρας αναλογούσε σε ένα ετήσιο εισόδημα που ξεπερνούσε τα 23000 ευρώ ανά κάτοικο, δηλαδή παραπάνω από  1800 μηνιαίως. Η Ελλάδα από τότε έχει πρωτοφανή συρρίκνωση του ΑΕΠ που ξεπερνά τα 25% και η καταστροφή έχει ακόμη μέλλον, αν παραμείνουμε στο μνημόνιο, στην ΟΝΕ και στο ευρώ.   Ο οικονομικός, κοινωνικός και εθνικός μαρασμός καθώς και ο κοινωνικός εκφασισμός βρίσκεται μπροστά μας.

Απόρροια ενός συστήματος που βρίσκεται  σε μια  άλυτη βαθιά κρίση που έχει μετατρέψει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αυτό το μοντέλο αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και κοινωνικού κράτους σε μια κυνική, νεοφιλελεύθερη, νεοφασίζουσα  δικτατορία της αριστοκρατίας του χρήματος, του εμπορεύματος και της τεχνοκρατίας. Που επιχειρεί με κάθε τρόπο να μετατρέψει την αστική δημοκρατία σε ένα κενό κέλυφος. Κρατώντας τους τύπους της αλλά καθαρίζοντας το τοπίο από την ουσία τα που είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών ανταγωνισμών, της ταξικής πάλης και των συμβιβασμών ανάμεσα στα δρώντα υποκείμενα.

Δεν είμαι από αυτούς που έχουν αυταπάτες για την αστική δημοκρατία. Είναι μια λειψή δημοκρατία που τελικά η περιούσια και όχι η λαϊκή συμμετοχή  καθορίζουν την επάρκεια της. Για αυτό το λόγο και  η συγκεντροποίηση  ενός  τεραστίου πλούτου σε λίγα χέρια την εκφυλίζει. Με αποτέλεσμα όσο  η ταξική ανισότητα αυξάνει τόσο  η λειψή αστική δημοκρατία αδυνατεί να παίξει τον ρόλο της. Επίσης αρνητικά επιδρά πάνω της η παρακμή του έθνους-κράτους  και η διεθνοποίηση των κρατικών- οικονομικών δομών. Όσο  οι δομές ελέγχου περνάνε σε διεθνοποιημένα κέντρα τόσο εξαφανίζονται   οι μορφές λαϊκού έλεγχου. Για αυτό το λόγο άλλωστε και η ΕΕ δεν πρόκειται ποτέ να μετατραπεί σε μια πραγματική δημοκρατία, ούτε καν σε μια αναπτυγμένη αστική δημοκρατία.

Με αποτέλεσμα την ιστορική παρακμή της λειψής αστικής δημοκρατίας που ακόμη και στις πιο καλύτερες στιγμές του είναι μια φθαρμένη εικόνα μιας  ιδεατής δημοκρατίας. Μιας ιδεατής δημοκρατίας που έπρεπε να στηρίζονταν στις ιδέες και τις αξίες της Γαλλικής επανάστασης, στις ιδέες και τα οράματα της ελευθερίας-ισότητας-αδελφότητας.

Σίγουρα όμως προτιμώ έστω και αυτή την λειψή και μίζερη δημοκρατία μας από την χούντα, την δικτατορία ή και την «βασιλεία» ενός κόμματος ή κάποιων φωτισμένων σωτήρων, μια φθαρμένη εικόνα της πλατωνικής πολιτείας.  Που όπως αποδείχτηκε και ιστορικά δεν ήταν παρά μορφές πολιτευμάτων που εξυπηρέτησαν τις παραλλαγές των ταξικών κοινωνιών της βιομηχανικής καπιταλιστικής κοινωνίας σε ανατολή και δύση.

Αυτή όμως η μοντέρνα εκδοχή της αριστοκρατίας του πλούτου που μεταμορφώνει τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό  σε μια τραπεζική και χρηματοπιστωτική φεουδαρχία δεν έχει νικήσει ακόμη.  Όπως έδειξαν οι αγώνες των δυο τελευταίων ετών, όπως έδειξαν τα αποτελέσματα των εκλογών τις 6 Μάη, το πλήθος  των μορφών της ζωντανής εργασίας,  οι πολλοί-  που κατά τον Αριστοτέλη ασκούν την εξουσία με αρετή και φρόνηση όταν συλλογικά κυβερνάνε,  γιατί συνολικά έχουν πολλαπλάσια αρετή και ανώτερη από εκείνη των λίγων αρίστων- δεν είπαν την τελευταία τους λέξη.

Αυτοί που είναι οι εγγυητές της δημοκρατίας, αυτής της δημοκρατίας που βγαίνει από την συμμετοχή και όχι από την περιουσία μίλησαν και δείχνουν αποφασισμένοι να μην κάνουν πίσω και να αποδεχτούν τους εκβιασμούς των πάλαι ποτέ ισχυρών.

Οι νέες εκλογές ίσως  ολοκληρώσουν την πολιτική αλλαγή στο εσωτερικό της χώρας, μόνο που πιστεύω πως με το βραχνά της ΕΕ, του ευρώ και του ΔΝΤ, γλήγορα η παλιά τάξη θα ξαναπάρει την εκδίκηση της. Οι αντιμνημονιακές αριστερές δυνάμεις πρέπει να ετοιμάσουν τον αγωνιζόμενο λαό να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις που θα την φέρουν σε σύγκρουση με το ευρωενωσιακό κατεστημένο. Η αλλαγή που πραγματοποίησε ο αγωνιζόμενος ελληνικός λαός είναι στο χέρι της αριστεράς να την ολοκληρώσει και να μην συμβιβαστεί με ένα κομμάτι ψωμί, μα να διεκδικήσει το καρβέλι ολάκαιρο.  Το αποτέλεσμα των νέων εκλογών μπορούν να σημάνουν την οριστική ρήξη με την «χούντα» ΕΕ-ευρώ-κεφαλαίου.

Δημήτρης Αργυρός 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση