Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Από το Σαούλικο, μια παραλιακή ταβέρνα της Θεσσαλονίκης που προπολεμικά ήταν στέκι των εβραίων , ως την πλατεία Ελευθερίας-την ίδιας πόλης- που από εκεί άρχισε η πορεία των εβραίων προς το ολοκαύτωμα , η μνήμη κρατάει καραούλι για να αντισταθεί. Και να αναγνωρίσει στην ίδια ακριβώς πλατεία τον «διαβολικό Μαξ», το υπεύθυνο για τους διωγμούς των εβραίων από την Θεσσαλονίκη

Ή μήπως διάολε είναι καλύτερο να ξεχνάμε δίνοντας δίκαιο στο ΝΙΤΣΕ που θεωρούσε την λήθη « υπέρτατη μορφή ευτυχίας». Μα τον άγιο Μαρξ, αν συμβαίνει αυτό πως πίστευε ο ΝΙΤΣΕ πως η ιστορική συνείδηση ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα;; Ή μήπως τελικά δεν έπρεπε να ξεχωρίζουμε και ο υπεράνθρωπος να αναδυθεί μέσα από την κυριαρχία των ενστίκτων…

Με αυτά και με αυτά, λίγο, πολύ ασχολείται το μυθιστόρημα «Σαούλικο» του ηπειρώτη συγγραφέα Πάνο Μπαΐλη και του Σάμμυ Βαρσάνο από τις εκδόσεις του φίλου Π. Βαδαλούκα «Ισνάφι»

Ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε 2 πραγματικές ιστορίες. Και παρόλο που χρησιμοποιεί διαφορετικά ψευδώνυμα, δεν μπορεί παρά να δει στο δεύτερο μέρος, την ιστορία της σύλληψης του διώκτη των εβραίων της Θεσσαλονίκης Μέρτεν που συντάραξε την κοινή γνώμη το 1957.
Ιδιαίτερα όταν ο ίδιος ο χασάπης της Θεσσαλονίκης ,από την Γερμανία που είχε εκδοθεί, κατηγορεί τον Καραμανλή, 2 υπουργούς και την γυναίκα του ενός, για συνεργάτες του. Επαναφέροντας στην πολιτική ζωή την ιστορία του συνεργατών των ΝΑΖΙ που έγιναν η πολιτική και οικονομική ελίτ της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Και αυτοί με τίποτε δεν σύμφερε να δικαστούν και να καταδικαστούν οι χασάπηδες των ΝΑΖΙ. Πόσο μάλλον όταν από τότε παρακαλάγαμε τους τότε μνημονιάρχες για ένα δάνειο πολλών εκατομμυρίων… Σαν και σήμερα δηλαδή, όπου συνεχίζεται ο πόλεμος της μνήμης ενάντια στην λήθη σε όλα τα επίπεδα.

Για ένα και μόνο καθοριστικό λόγο, για τον λόγο που είπε στα εγγόνια του ο γέρο πια Ρόμπυ Βαρσάνο: «…όποιου δραπετεύει από το θάνατο η ζωή, αν δεν την προδώσει, του χρωστά πολλά μετάλλια. Και εγώ φρόντισα να μην προδώσω. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, μα εσείς ποτέ να μην προδώσετε…»

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση