Τρ. Ιαν 25th, 2022

Φαίνεται πως για την ΔΩΔΩΝΗ δυστυχώς κλείνει μια εποχή, μια χρυσή εποχή.  Πέφτοντας θύμα και αυτή της βαθύτατης συστημικής-καπιταλιστικής κρίσης οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση. Που δεν είναι τίποτε άλλο πάρα μια πολιτική,  μια συστημική πολιτική «περίφραξης» των δημοσίων αγαθών και των κοινων. Θα μου πείτε ήταν, είναι η ΔΩΔΩΝΗ, μια ανώνυμη εταιρία,  δημόσιο αγαθό, κοινό αγαθό; Μες στην αντιφατική της διάρθρωση, με 60% στο  κράτος -δια της ΑΤΕ- και 40% στους συνεταιρισμούς είχε και ως ένα σημείο συνεχίζει  να έχει  πολλά στοιχεία αν όχι κοινού αγαθού, αλλά δημόσιου αγαθού.

Αλλά είπαμε η αθωότητα τελειώνει, αν δεν έχει τελειώσει καιρό τώρα. Η ΔΩΔΩΝΗ οδηγείται σε ιδιωτικοποίηση είτε διαμέσου της πώλησης της ΑΤΕ στην τράπεζα Πειραιώς ή αλλού, άρα έχουμε την αποχώρηση του κράτους από αυτήν. Είτε  με την άμεση πώληση της σε μια σειρά από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ακόμη και μια πώληση της στις ενώσεις – που αντικειμενικά είναι το μη χείρον βέλτιστον-δεν μπορεί πάρα να θεωρηθεί ιδιωτικοποίηση.

Είναι διαφορετικό το ζήτημα να μεταβιβαστεί σε  πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς κτηνοτρόφων παραγωγών- που δεν υφίστανται- κάτω από εργατικό-κοινωνικό έλεγχο. Αυτή  η ιδεατή πρόταση φαίνεται και είναι σε μεγάλο βαθμό ουτοπική, στο βαθμό που τα ίδια τα υποκείμενα, οι εργαζόμενοι και οι κτηνοτρόφοι δείχνουν αδύνατοι ακόμη να φέρουν εις πέρας αυτό το ιστορικό τους καθήκον.  Οι συγκρούσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία φαίνεται πως δεν έχουν  φτάσει σε αυτό το βαθμό που να μην έχει επιστροφή και η κομμουνιστική επανάσταση να είναι η μοναδική λύση.

Η λιγότερο ιδεατή πρόταση να παραμείνει κρατικοσυνεταιριστική ή στην  κουκουέδικη παραλλαγή της να γίνει λαϊκή περιουσία σκοντάφτει στο ζήτημα της εξουσίας. Την κυβέρνηση και το κράτος δεν το κατέχουν οι αριστερές και λαϊκές δυνάμεις μα η τρικολόρ μνημονιακή κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που είναι άξιος συνεχιστής  της κυβέρνησης του μπατσόκ.

Τι μένει να γίνει. Μα να δοθεί επιτέλους  η μάχη των μαχών, όχι για να σωθεί η παρτίδα,  μα για να σωθεί ό,τιδηποτε μπορεί να σωθεί και  η ΔΩΔΩΝΗ είτε να κρατήσει κάποιο κρατικοσυνεταιριστικό χαρακτήρα- από ντρίπλες όλοι γνωρίζουν- είτε να μεταβιβαστεί στις ενώσεις. Είτε η μετάβαση στα νέα αφεντικά να γίνει με τέτοιο τρόπο που να σωθούν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζόμενων και των παραγωγών.

Μα ακόμη και το τελευταίο να επιτευχτεί χρειάζεται οι εργαζόμενοι να μην πηγαίνουν όπως τα πρόβατα στην σφαγή,  μα να σηκώσουν κεφάλι και μαζί με αυτή την δράκα  των κτηνοτρόφων που αντιδρά να απειλήσουν πως θα γίνει αν όχι κούγκι, τουλάχιστον Χαλυβουργία. Διαφορετικά το μόνο που μπορεί να περιμένουν οι μόνιμοι είναι να πληρωθούν στο ακέραιο τις αποζημιώσεις τους και οι εποχιακοί να έρθουν για δουλειά με 500 ευρώ, αν τα πληρώνονται και αυτά.   Κατά τα αλλά καλές διακοπές γιατί το χρειαζόμαστε, ο χειμώνας θα είναι δύσκολος και ας ελπίσουμε καυτός

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση