Τε. Ιαν 19th, 2022

Μήπως ζούμε και εμείς τις τελευταίες μέρες της δικής μας Πομπηίας και αποχαυνωμένοι και συνάμα απογοητευμένοι περιμένουμε την καταστροφή να δώσει ένα τέλος;

Ανίκανοι και άβουλοι να αλλάξουμε την ροή των πραγμάτων, στερημένοι από το πάθος της εξέγερσης και του οραματισμού.

Ναι αυτό το πάθος και οραματισμός ήταν που έβαζε σε λειτουργία την διαλεκτική του κοινωνικού ανταγωνισμού, βγαίνοντας κερδισμένοι και οι μεν και οι δε.

Βγαίνοντας κερδισμένοι και οι αστοί και οι προλετάριοι. Αστοί και προλετάριοι με την πολιτική σημασία του όρου και όχι με την κοινωνιολογική…. Διαλεκτική που χει χαθεί εντείνοντας την κρίση των «πάνω» και των «κάτω».

Συναισθηματικά και οικονομικά φτωχοί,  κλαίμε τα περασμένα μεγαλεία των διακοποδανείων και των σκυλάδικων, περιμένοντας την “θεια” φώτιση, μήπως και σωθούμε…

Μέσα μας όμως γνωρίζουμε πως κανείς δεν θάρθει να μας σώσει, ο καθένας λοιπόν κοιτάει την πορτούλα του και ας καίγεται η αυλή του διπλανού του. Εξάλλου καλά να πάθει ο άλλος, δεν αξίζει όσο εγώ….

Γιατί θέλουμε δεν το θέλουμε ο εμπορευματικός κόσμος, ο εμπορευματικός μας εαυτός πάρα την κρίση και το μπλοκάρισμα του, βρίσκεται βαθιά μέσα μας. Μας έχει καταπιεί, έχει γίνει σάρκα από την σάρκα μας. Και όσο εντείνεται η κρίση του, τόσο και εμείς θα βρισκόμαστε μπροστά στο χάος, μπερδεμένοι, ζαλισμένοι, αποχαυνωμένοι….

Μήπως οι Μάγια εν τέλει είχαν δίκαιο για το 2012 που θα σημάνει την καταστροφή του κόσμου; Καλύτερα θα σημάνει την καταστροφή του κόσμου όπως τον ξέρουμε ως τα τώρα; Δεν ξέρω καμιά φορά οι μύθοι, μπορεί να λένε την αλήθεια, την ουσιαστική αλήθεια σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να περιγράψει ο ρεαλισμός και ο εμπειρισμός

Η βαθιά κρίση του καπιταλισμού, η αδιέξοδη κρίση του δεν μπορεί να σταματήσει μόνο με την εκ νέου απόπειρα περίφραξης της γης,  εργασίας και γνώσης.   Αυτό επιχειρούν να κάνουν στο πείραμα Ελλάδα αλλά δεν τους βγαίνει. Είπαμε ζούμε τις καταστροφικές συνέπειας της ανικανότητας των «πάνω» και των «κάτω» να ξαναδώσουν δυναμισμό σε ένα γερασμένο σύστημα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Ευρώπη που υπήρξε και η καρδιά που γέννησε τον καπιταλιστικό εμπορευματικό πολιτισμό που διαμέσου της αποικιοκρατίας παγκοσμιοποιήθηκε.  Αποικίζοντας ολάκαιρο το πλανήτη, την φύση και το «κοινωνικό είναι». Τώρα πληρώνει και πληρώνουμε το αντίτιμο της επικράτησης του..

Μια λύση, η πλέον προσοδοφόρα λύση  για το σύστημα είναι  η μερική καταστροφή του. Κάτι που θα δώσει την ευκαιρία να ξαναλειτουργήσει σε νέα βάση ο μηχανισμός της παραγωγής υπεραξίας. Μόνο που μπορεί  οι μηχανές καταστροφής να ξεφύγουν από τα χέρια τους και να κόψουν και τα δικά τους κεφάλια.

Ναι υπάρχει και η άλλη λύση. Η λύση της επαναστατικής ανατροπής, μόνο που οι όροι αυτής της λύσης φαντάζουν τόσο ανώριμοι. Τόσο οι αντικειμενικοί, όσο και οι υποκειμενικοί. Είναι όμως έτσι ή ο μικροαστισμός  μας, μια μας ανεβάζει στα άστρα, βλέποντας παντού επαναστάσεις και μια μας ρίχνει στα τάρταρα, στην μαύρη μαυρίλα της κατάθλιψης.

Η πραγματικότητα όπως πάντα βρίσκεται στην αριστοτελική μεσότητα.  Οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν αναπτυχτεί σε βαθμό που απαιτείται μια αλλαγή. Ή αυτή η αλλαγή θα είναι μια καπιταλιστική αλλαγή παραδείγματος ή θα είναι μια συνολική αλλαγή συνθηκών, παραγωγικής βάσης και σχέσεων. Από την άλλη μεριά οι υποκειμενικές συνθήκες δεν ήταν ποτέ τόσο ανώριμες.

Τόσο σε κοινωνικό, πολιτικό αλλά και οντολογικό επίπεδο. Και δυστυχώς οι υποκειμενικές συνθήκες παίζουν και το καθοριστικό ρόλο, έτσι κατά μια έννοια βρισκόμαστε πάλι σε αδιέξοδο.Ή μήπως  κάνω κάποιο  λάθος και κάτι μου ξεφεύγει, που σίγουρα μου  ξεφεύγει…

Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται  πως θα αφεθούμε να μας σκεπάσει η στάχτη του Βεζούβιου. Ούτε πάλι θα κλείσουμε μια θέση με το πρώτο αεροπλάνο βλέποντας την καταστροφή που έρχεται από ψηλά. Έξαλλου έτσι θα κερδίσουμε μόνο μερικές μέρες ή μήνες . Η καταστροφή δεν πρόκειται να είναι μόνο της Ελλάδος αλλά ολάκαιρο του μπουρδελοσυστήματος.  Σύντομα δεν θα υπάρχει γωνία στο πλανήτη που δεν θα καίγεται. Είτε από την φωτιά της αντίδρασης, είτε από την φωτιά της εξέγερσης.

Έτσι αυτό που μένει είναι να μην παραδώσουμε τα όπλα ή καλύτερα να τα πάρουμε. Όπως πρέπει να πάρουμε τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής. Διώχνοντας τους πολιτικούς και τους καταστροφείς της πολιτείας , των δικαιωμάτων και της φύσης.

Και αφού πάρουμε την πολιτεία, το πλούτο και την παραγωγή  από τα χέρια τους,  ας επιχειρήσουμε να σώσουμε ό,τιδηποτε και αν σώζετε από το παλαιό τον κόσμο.

Δοκιμάζοντας να στοχαστούμε και να φτιάξουμε ένα καινούργιο. Δύσκολο το έργο μας, μα αλίμονο αν δεν πεθαίνεις για ένα όνειρο. Διαφορετικά  είμαστε ήδη  άταφοι νεκροί….

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση