Τε. Ιαν 26th, 2022

Πως αλήθεια αντιμετωπίζουμε την κοινωνική αναμέτρηση σε μια περίοδο που το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο έχει ακυρωθεί και επιστρέφουμε σε μια ιδιότυπη μεταβιομηχανική  «φυσική κατάσταση»; Με αποτέλεσμα η απόσυρση των κρατικών ή διάλυση των κρατικών δομών να οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση με κίνδυνο το αλληλοφάγωμα, παραδίδοντας  τα πάντα στο μεγάλο κεφάλαιο και στην εγκληματική ανομία;

Τι είναι αυτό που θα ενοποιήσει ένα κατακερματισμένο  «λαό» ή πλήθος στην κατεύθυνση της   επαναθεμελίωσης του χειραφετικού προτάγματος;  Έτσι ώστε να ξαναγεννηθεί η ίδια η κοινωνία από την διάλυση της με στόχο να απαντήσει στα καθήκοντα της περιόδου, που δεν είναι αλλά από την   συγκρότηση αντιδομών αντίστασης-αλληλεγγύης.  

Έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί το Χομπσιανό ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος, για να αντιμετωπιστεί ο πόλεμος όλων εναντίων όλων; Για να μην οδηγηθούμε στο εξίσου Χομπσιανό δεσποτικό κράτος, σε ένα «Λεβιάθαν» που θα  τιμωρεί τους ανυπότακτους και τους άνομους;

Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το μικρό βιβλίο του κινηματικού  αγωνιστή  Γιώργου Λιέρου με τίτλο «ΞΑΝΑΠΙΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΝΗΜΑ» – Η κοινωνική αναμέτρηση στην Ελλάδα σήμερα από τις εκδόσεις των συναδέλφων.

τα κύρια σημεία του βιβλίου

Ο συγγραφέας θεωρεί άμεση αναγκαιότητα και επισημαίνει  τα παρακάτω:

1)Την ρήξη με τον κρατισμό της αριστεράς που μας οδηγεί στο να θεωρούμε τον εαυτό μας την άκρα αριστερά του κοινωνικού κράτους και να αυτοπεριοριζόμαστε στην πλειοδοσία σε διεκδικήσεις προς το κράτος. Πόσο μάλλον που το κοινωνικό κράτος έχει καταρρεύσει και τίποτε, μα τίποτε δεν μπορεί να το σώσει.  Άρα τα καθήκοντα μας είναι να πάρουμε στα χέρια την ευθύνη  για την οργάνωση της κοινωνικής αναπαραγωγής.

2)Πρώτιστα όμως, όχι μόνο πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας τα μέσα παραγωγής άλλα να ξαναστήσουμε την παραγωγή, να αλλάξουμε την παραγωγική συγκρότηση. Απέναντί στο ξευτίλα των στερήσεων, της φτώχειας, του αποκλεισμού, της βίας και της ανομίας πρέπει να κάνουμε πράξη το όνειρο της κοινωνικής οικονομίας. Με βιολογικά προϊόντα και ανακυκλώσιμα βιομηχανικά προϊόντα. Μιας οικονομίας της μικρής κλίμακας, αποκεντρωμένης, συνεταιριστικής, αυτοαπασχολούμενης, αν γίνεται δίχως μισθωτή σκλαβιά.  Μιας παραγωγής του δώρου, του χαρίσματος, των κοινών αγαθών και όχι του εμπορεύματος.  Μιας παραγωγής απο-ανάπτυξης και όχι υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Μια οικονομία της «χαρούμενης λιτότητας» όπου ο πλούτος μας δεν θα μετριέται με την συγκέντρωση εμπορευμάτων, εν πολλοίς άχρηστων, μα την έκρηξη της δημιουργικότητας μας, της επινοητικότητας μας, τις νέες κοινωνικές σχέσεις και τον ελεύθερο χρόνο.

3)Και αυτό δεν μπορεί να το πράξει το κράτος ή τα αρπακτικά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μα οι έλληνες και οι ξένοι μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι.  Μιλάμε για κοινωνική οικονομία που τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν στους εργαζόμενους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους συνεταιρισμούς, στις κοινότητες και στις ομοσπονδίες των πόλεων και των περιφερειών.

4)Φυσικά  το ερώτημα παραμένει: Πως μπορούν   να συμβούν αυτά όταν λείπει από τον έλληνα το συνεταιριστικό πνεύμα; Παρόλο που σε μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσει η αγάπη για την ανεξαρτησία και η επινοητικότητα  του. Καθώς απονομιμοποιεί σε καθοριστικό βαθμό την κοινωνία των μισθωτών.  Η οικονομία και η κοινωνία της μικροιδιοκτησίας στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό δεν ήταν τόσο μια επιλογή των «πάνω», μα αποτέλεσμα των κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων. Καθώς και μια επιτυχημένη διέξοδος για τους αριστερούς, τους ηττημένους του εμφυλίου πολέμου.

5) Σε αυτή την υβριδική κατάσταση επιχειρεί να βάλει τέλος η καταστροφική πολιτική του μνημονίου. Και όπως λέει και συγγραφέας: «…Τούτα τα μέτρα δεν μοιάζουν τόσο μ ένα τυπικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα αλλά παραπέμπουν μάλλον στις περιφράξεις στην Αγγλία του 16ου αιώνα(μέσω των οποίων έγινε η αρπαγή της γης των Άγγλων χωρικών). Στην πραγματικότητα η νέα δανειακή σύμβαση είναι μια μαζική απαλλοτρίωση της μικροιδιοκτησίας από το κεφάλαιο». Μια πολύ αξιοσημείωτη παρέμβαση, και συμπληρώνοντας θα έλεγα πως συνιστά μια απαλλοτρίωση όχι μόνο της μικροιδιοκτησίας,  αλλά και της γενικής διάνοιας, της ζωντανής  εργασίας και της γνώσης σε όλες τις μορφές και εκφράσεις τους.

6) Παρόλο που διαμέσου των  μικροϊδιοκτήτων   και του ήθους τους,  πέρασε σε μεγάλο βαθμό  η εκπόρνευση της  ελληνικής κοινωνίας , οι παραπάνω για να κρατήσουν την ιδιοκτησία τους,  μόνο διαμέσου  της συνεταιριστικής παραγωγής θα μπορέσουν .  Τούτο όμως μπορεί να συμβεί μόνο αν σπάσουν με την εκπορνευμένη αλλοτριωμένη συνείδηση τους και εντρυφήσουν πάνω στην παιδαγωγική της εξέγερσης. Διαφορετικά η αλλοτριωμένη συνείδηση θα στρατευτεί στο έγκλημα, την ανομία και στο φασισμό.

7) Η παιδαγωγική της εξέγερσης δεν έρχεται διαμέσου  της “θείας φώτισης”, ούτε διαμέσου της “από τα έξω” εισαγωγής της συνείδησης. Έρχεται με την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε αυτή. Με την συμμετοχή σε λαϊκές συνελεύσεις που η πολλαπλότητα των κοινωνικών υποκειμένων  και οι διαφορετικές απόψεις δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά απόδειξη πλειοψηφικής δύναμης. Ένα πεδίο προβληματισμού, συγκερασμού απόψεων και τάσεων. Ένα πεδίο πειραματισμού και επινοητικότητας.  Μια εν δύναμη κοινωνική και πολιτική συγκρότηση με βάση την   άμεση δημοκρατία.

8)Αποτελεί άμεση αναγκαιότητα η οικοδόμηση ενός ρωμαλέου κοινωνικού κινήματος   που θα  δημιουργήσει μια ανθούσα κοινωνική οικονομία με βάση τις δομές και τους θεσμούς της άμεσης οικονομίας. Όχι απλώς μια αντιεξουσία ,δίπλα σε μια φιλική η μη κρατική εξουσία, μα ένα δίκτυο  οικονομικών- κοινωνικών- πολιτικών αντιεξουσιών σε πανεθνική κλίμακα. Με βάση μια αποκεντρωμένη και ανοικτή  εκδοχή του έθνους-κράτους που ενοποιεί την κοινωνία, περιλαμβάνοντας έλληνες και ξένους εργάτες και αυτοαπασχολούμενους. Μια μαχόμενη πατρίδα των «αποκάτω», που θα πρέπει να είναι μια απελευθερωμένη ζώνη από την παγκόσμια εμπορευματική οικονομία. Που θα βασίζεται σε νέες κοινωνικές σχέσεις και εναλλακτικούς τρόπους ζωής, κοινωνικής και πολιτικής διαμεσολάβησης.

Τούτο από μονό του δεν συνεπάγεται και δεν οδηγεί σε  «ένα σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα». Ο συγγραφέας στέκεται με σκεπτικισμό στην λογική εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, όχι γιατί πιστεύει στην ΕΕ και στο ευρώ. Αλλά γιατί θεωρεί την παραμονή στην ΕΕ και στο  ευρώ ως  μια τακτική κίνηση για να αποφύγουμε την απομόνωση της εξέγερσης που έρχεται ή που ελπίζουμε πως θα έρθει. Δίχως φυσικά να αποκλείει την περίπτωση να μείνουμε ως εξεγερμένοι μόνοι μας, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα για να κρατήσουμε την φλόγα της εξέγερσης ζωντανή.

εξέγερση και επανάσταση…

Ο συγγραφέας θεωρεί και σωστά νομίζω  πως σήμερα «βάζουμε τους σπόρους σε διάσπαρτα και απομονωμένα φυτώρια και θερμοκήπια. Η σπορά και θερισμός του κάμπου είναι δουλειά άλλων». Μια ανατρεπτική διαδικασία που θα απελευθερώσει απίθανες δυνάμεις εξέγερσης και ανατροπής. Η δική μας δουλεία δεν είναι να δούμε τι δυνάμεις θα απελευθερώσει η εξέγερση, μα την σπορά των απομονωμένων φυτωρίων και θερμοκηπίων. Ξαναγυρνώντας ξανά και ξανά στο κεντρικό του επιχείρημα: Μόνο η εξέγερση μπορεί να ενώσει ξανά την κοινωνία και να την γλυτώσει από την καταστροφή. Μόνο αυτή μπορεί να δημιουργήσει τους εναλλακτικούς όρους για να υπερβούμε την ΕΕ και το κ.τ.π

Μια εξέγερση-επανάσταση που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.  Είτε την συγκρότηση ενός εναλλακτικού σχεδίου στον καπιταλισμό, όπως σε γενικές γραμμές παρουσιάστηκε πιο πάνω, είτε  ένα  νέο συμβιβασμό, όπως αυτός που γίνεται στην Λατινική Αμερική σήμερα. Οικοδομώντας μια νεοπαγή αστική εξουσία και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Μένοντας όμως ζωντανές οι αντικαπιταλιστικές νησίδες που σε δικτύωση σε παγκόσμια κλίμακα ίσως και να αποτελέσουν αφετηρία για νέες εφορμήσεις.  Είτε τέλος έχουμε την συντριβή της εξέγερσης-επανάστασης και την επικράτηση της βαρβαρότητας.  Μια εξέγερση που έρχεται καθώς  οι μέρες της αφθονίας τους  είναι μετρημένες.

Μα μήπως οι μέρες της εξέγερσης πέρασαν και σήμερα ζούμε τις μέρες της κατάθλιψης και της ήττας; Μήπως φανήκαμε λίγοι και εμείς και τα μαχόμενα υποκείμενα; Μήπως η καταστροφή που έρχεται μόνο την βαρβαρότητα και την ανομία φέρνει μαζί της;  Μήπως το βιβλίο του συναγωνιστή γράφτηκε αργά και η ο νυμφίος ήρθε, μα δεν το πήραμε χαμπάρι;;

Θέλω να πιστεύω πως η ιστορία δεν αποφάσισε οριστικά για την εποχή μας και για την χώρα μας.  Θέλω να πιστεύω πως σε κάθε ιστορική στιγμή η συνισταμένη των ιστορικών γεγονότων ανοίγει πάντα ένα δρόμο εξέγερσης ή ακόμη και επανάστασης.

Προσωπικά επιμένω στο διαχωρισμό εξέγερσης και επανάστασης. Εξέγερση και επανάσταση δεν ταυτίζονται απαραίτητα. Μπορεί να υπάρξουν, όπως και υπήρξαν εξεγέρσεις εκτόνωσης και καταστροφής, όπου η άρνηση δεν οδήγησε στην “άρνηση της άρνησης”. Μπορεί το χειμώνα να βιώσουμε μια τέτοια, δίχως να καταφέρουμε να σπείρουμε τους σπόρους μιας συνειδητής διαδικασίας σε ευρεία κλίμακα, παρά μόνο σε απομονωμένους κήπους .

Αυτή η διαδικασία που αναφέρεται ο συγγραφέας είναι μια συνειδητή και πολύμορφη επαναστατική διαδικασία που μας πάει πολύ πέρα από μια αυθόρμητη εξέγερση, δίχως βέβαια  να ακυρώνω τον πλούτο των αυθόρμητων εκρήξεων.

Τέλος θα είχα μια ένσταση στο κάθετο διαχωρισμό κρατικού-κοινωνικού στο επίπεδο της οικονομίας. Σε μια μεγάλη κλίμακα  η εργατική και η κοινωνική αυτοδιαχείριση μετατρέπεται σε μια σκέτη καπιταλιστικού τύπου διαχείριση, δίχως την στήριξη ή την χρηματοδότηση ή ενός κοινωνικά οργανωμένου τραπεζικού συστήματος, είτε μιας αριστερής κρατικής διαχείρισης, είτε  ενός εργατικού αντι-κράτους,  είτε της ομοσπονδίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων  κοινοτήτων. Η όποια μορφή κοινωνικής ιδιοκτησίας δεν μπορεί να αντέξει μονάχη της για μακρόν.  Ενώ όσο μεγαλύτερο και διευρυμένο  το εγχείρημα τόσο μεγαλύτερη η στήριξη και η ενίσχυση που χρειάζεται.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

h1

Ελεύθερα ηλεκτρονικά βιβλία από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων

Μαρτίου 25, 2012

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων (αυτοδιαχειριζόμενο εκδοτικό εγχείρημα) στο πλαίσιο της γενικότερης αντίληψής τους για τη διασπορά της γνώσης και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, εγκαινιάζουν τη διανομή ηλεκτρονικών βιβλίων, ξεκινώντας με το βιβλίο του Γιώργου Λιερού Ξαναπιάνοντας το νήμα: Η κοινωνική αναμέτρηση στην Ελλάδα σήμερα. Το βιβλίο αυτό διανέμεται μέσω του διαδικτύου με ελεύθερη συνεισφορά η οποία μπορεί να γίνει με τους παρακάτω δύο τρόπους:
• Με κατάθεση στον λογαριασμό 5052-044712-693 στην Τράπεζα Πειραιώς,
• Μέσω Paypal, πατώντας το κουμπί Donate που θα βρείτε στο κάτω μέρος αυτής της σελίδας.
Από το συγκεκριμένο βιβλίο τυπώθηκαν και 160 αντίτυπα (για όποιον θέλει να έχει και τη «χάρτινη» έκδοση) που θα είναι διαθέσιμα ΜΟΝΟ από τις Εκδόσεις μας και όχι από τα βιβλιοπωλεία, στην τιμή των 4 ευρώ.
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων θα συνεχίσουν και στο μέλλον την ελεύθερη διάθεση ηλεκτρονικών βιβλίων με επιλεγμένους τίτλους.
Στηρίξτε τις Εκδόσεις των Συναδέλφων και όλα τα αυτοδιαχειριζόμενα, συνεταιριστικά εγχειρήματα!
Ακόμη και ένα ευρώ αποτελεί πολύτιμη συνεισφορά στην προσπάθειά μας!
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ  ΕΔΩ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση