Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Ναι μάλλον κάναμε ένα  λάθος στις εκτιμήσεις μας όταν δίναμε προβάδισμα στις ενώσεις και στον «ΒΙΚΟ». Θεωρώντας πως η ιδιωτικοποίηση της εταιρίας ΔΩΔΩΝΗ και η πολιτική παρέμβαση θα πρόκρινε έστω και συγκυριακά το ντόπιο κεφάλαιο.
Μόνο που αυτό -και μέσα από την ιστορία των καρτέλ στο κοτόπουλο- δέχεται επίθεση και πέφτει σε ακόμη πιο χαμηλή βαθμίδα στο εθνικό- παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Απολύτως λογικό από μια οπτική. Όταν η Ελλάδα, ως ο αδύνατος κρίκος στην ευρωπαϊκή ένωση, πέφτει στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, τότε οι οικονομικά αδύνατες περιφέρειες θα πέσουν ακόμη πιο χαμηλά.

Μια διαδικασία καταστροφής των  πιο αδύνατων τμημάτων του κεφαλαίου και της συγκέντρωσης του κεφαλαίου σε ακόμη λιγότερα χέρια, μετατρέποντας τους δυνατούς παίχτες σε ακόμη πιο δυνατούς και συντρίβοντας τους αδύνατους. Μια διαδικασία που εξελίσσεται ταυτόχρονα με την πολιτικής της περίφραξης του δημόσιου- κοινωνικού πλούτου, της εργασίας, της γης και της επιστήμης.

Η ΔΩΔΩΝΗ και όχι μόνο αυτή δυστυχώς πέφτει θύμα αυτής της αδυσώπητης διαλεκτικής.  Και μόνο μια επιθετική πολιτική ανάσχεσης της κεφαλαιοκρατικής επιθετικότητας θα μπορούσε να αποτρέψει την καταστροφή.

Μια μαχητική και επιθετική πολιτική ανάσχεσης που δεν θα μένει στο να σώσουμε ό,τιδηποτε αν σώζεται ή να συμβιβαστούμε με τα ελάχιστα σε μια εποχή των μέγιστων.

Από μια οπτική και η πρόταση ιδιωτικοποίησης της ΔΩΔΩΝΗΣ δια των ενώσεων-ΒΙΚΟΥ ήταν μια πρόταση να σώσουμε ό,τιδηποτε και σώζεται. Μόνο που το κεφάλαιο, το μεγάλο κεφάλαιο παίζει επιθετικά και τα θέλει όλα ή τίποτε. Όποιος διστάζει να επιτεθεί, διστάζει να γίνει κυνικός και  ριψοκίνδυνος πετιέται από τραίνο. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε πως για να αντέξει η ΔΩΔΩΝΗ δεν φτάνει να είναι ηπειρωτική, πρέπει να  ισχυροποιήσει το κοινωνικό της χαρακτήρα.

Δυστυχώς το προλεταριάτο, οι δυνάμεις του προλεταριάτου νιώθουν αδύναμες να τα παίξουν όλα για όλα. Όχι μόνο να απαντήσουν στην πρόκληση του κεφαλαίου, μα και να σηκώσουν το πήχη έτσι ώστε να οξύνουν τις αντιθέσεις του.

Αυτό θα σήμαινε λόγου χάρη στην ΔΩΔΩΝΗ μια πολιτική εργατικής αυτοδιαχείρισης σε συνεργασία με τους κτηνοτρόφους και σε δίκτυο με τις υπόλοιπες συνεταιριστικές εταιρίες..

Όχι βέβαια σε μια λογική ή γραμμή ενός άλλου τύπου καπιταλιστικής διαχείρισης που θα ανταγωνίζεται τα καπιταλιστικά μεγαθήρια…. Σε μια πολιτική και γραμμή άρσης της καπιταλιστικής σχέσης της αντίθεσης κεφάλαιο-εργασία.

Σε μια γραμμή  συγκρότησης ενός δικτύου των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων στα σπλάχνα ενός συστήματος που σαπίζει. Επιβεβαιώνοντας πως το νέο μοντέλο βγαίνει μέσα από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις του παλαιού. Μέσα από την όξυνση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων του παλαιού.

Το γεγονός πως η προλεταριακή συνείδηση δεν έχει φτάσει σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να μας αποτρέψει να επιχειρήσουμε, να πειραματιστούμε σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Οι επιλογές μα εν όψει της ιδιωτικοποίησης δεν είναι πολλές: Ή υποτασσόμαστε στο μοιραίο και στην καταστροφή ή οδηγούμαστε σε μια εξέγερση με πρωτοπόρα δύναμη τους εργαζόμενους και τους κτηνοτρόφους.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση