Τρ. Ιαν 25th, 2022

Ένας καλός φίλος ,που προέρχεται από τον ελευθεριακό χώρο, διαβάζοντας το κείμενο «Η ΧΑ ανεβαίνει, εμείς τι κάνουμε»( https://argiros.net/?p=3439#more-3439) μου έκανε δυο παρατηρήσεις:

Α) Θεωρεί αντίφαση την συμμετοχή σε ένα μέτωπο, που θα αγωνίζεται για μια  λαϊκή- εργατική- αντισυστημική διακυβέρνηση των αναρχικών και ως ένα σημείο- για μια μεγάλη μερίδα των αναρχικών- είναι. Ε με αυτές τις πτέρυγες των αναρχικών μια μη αυτιστική,  μη-σεχταριστική, στάση θα συνεπάγεται την οικοδόμηση ισχυρών αντιεξουσιαστικών δομών και δικτύων που θα έχουν ως στόχο να αντιμετωπίσουν τα βιοτικά προβλήματα…

Ταυτόχρονα ο συγχρωτισμός ανάμεσα στις αριστερές αντικαπιταλιστικές αντιλήψεις και σε ελευθεριακά ρεύματα έχουν δημιουργήσει ή θα δημιουργήσουν και άλλες υβριδικές πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες, που το ζήτημα της εξουσίας μπαίνει σε άμεση επικαιρότητα. Και φυσικά δεν μιλάμε για εξουσία αριστερής ή άλλης διαχείρισης, αλλά για μια εξουσία που θα ανατρέπει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων.  Μιλάμε για την οικοδόμηση μιας αριστερής αντικαπιταλιστικής, αντισυστημικής διακυβέρνησης.

Β)το δεύτερο ερώτημα είναι πιο δύσκολο και καθοριστικό: Μου επισημάνει πως δεν μιλώ καθόλου για τις ευθύνες της αριστεράς και της αναρχίας  που δεν έχουν καταφέρει αποτελεσματικά να απαντήσουν στο ζήτημα της παγκοσμιοποίησης και της μετανάστευσης, κυρίως το δεύτερο.

Ναι δεν μίλησα γιατί επιχείρησα να περιγράψω δυο αντικειμενικές συνισταμένες και όχι τις υποκειμενικές αδυναμίες. Σίγουρα αναγνωρίζω πως όντως η αριστερά και ο αναρχικός χώρος με τον κοσμοπολιτικό και ανθρωπιστικό τους διεθνισμό αδυνατούν να απαντήσουν αποτελεσματικά.

Και είναι βέβαιο πως χρειάζεται ένα άλλου τύπου διεθνισμός, ένας θα έλεγα αντικαπιταλιστικός, αντιιμπεριαλιστικός, αντιφασιστικός και  αντισυστημικός διεθνισμός. Ένας διεθνισμός που δεν θα μένει στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στις ταξικές συνιστάμενες  της πολύμορφης σύγκρουσης. Και πάνω σε αυτά τα διεθνιστικά πλαίσια που θα αναγνωρίζει την καθολικότητα, αλλά και τις εκφράσεις του μερικού, θα επιχειρηθεί να οικοδομηθεί η ανατρεπτική ενότητα των “από τα κάτω”. Και αυτό όχι σε ένα αφηρημένο θεωρητικό πλαίσια, αλλά μέσα στην ζώσα πραγματικότητα των γειτονιών….

Μόνο που αυτό είναι λόγια του αέρα αν ενωμένο το ανατρεπτικό μπλοκ δεν προχωρήσει σε αυτό που αναφέραμε στο https://argiros.net/?p=3439#more-3439), δηλαδή:

1)Είναι   αναγκαιότητα να οικοδομηθεί ένα ισχυρό και ενωτικό μέτωπο αγώνα. Που θα επιχειρήσει με όλα τα μέσα και τις διαδρομές να απαντήσει στο ζήτημα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δίνοντας απαντήσεις στα άμεσα βιοτικά προβλήματα του κόσμου της εργασίας. οικοδομώντας ένα δίκτυο αντιεξουσιών που θα μπλέκει και τα ίδια τα καταπιεσμένα  υποκείμενα.

2) Χρειάζεται μια πρόταση εξουσίας, μιας πρόταση λαϊκής- εργατικής αντισυστημικής διακυβέρνησης..Που θα οργανώσει τον λαό να συγκρουστεί με τα μεγάλα ξένα και ντόπια αφεντικά…

Μόνο κατά αυτό το σχεδιασμό θα μπορέσει αυτό το αντικαπιταλιστικό ανατρεπτικό μπλοκ να ισχυροποιηθεί και να δυναμώσει για να αντιμετωπίσει την κατάσταση εξαίρεσης, την κρίση και τον φασιστικό κίνδυνο  ή εκφασισμό της κοινωνιας…

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση