Πε. Ιαν 27th, 2022

Εξαιρετικά ενημερωτική και με μεγάλο ενδιαφέρον, ήταν η χθεσινοβραδινή εκδήλωση των εργαζόμενων του κατειλημμένου εργοστασίου της βιομηχανικής   μεταλλευτικής(http://biom-metal.blogspot.gr/) και των αλληλέγγυων, που έγινε στο ΕΚΙ. Σημαντική δε η απόφαση να συγκροτηθεί επιτροπή αλληλεγγύης και στα Γιάννενα και σημαντικότερο είναι το στοίχημα να δυναμώσει και να πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στην εργατική τάξη των Ιωαννίνων.

Βέβαια είτε υποκειμενικών δυσκολιών των οργανωτών της εκδήλωσης, είτε αντικειμενικών συνθηκών οι εργαζόμενοι ήταν ελάχιστοι και αυτοί στρατευμένοι στους χώρους της αριστεράς και της αναρχίας. Περισσότεροι ήταν οι φοιτητές-ες που και αυτοί ανήκουν στην αριστερά, στην αναρχία και στους αντιεξουσιαστές. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την σπουδαιότητα της όποιας πρωτοπορίας, θέλουμε ή δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.

Η συζήτηση μου έδωσε την αφορμή να κάνω κάποιες διαπιστώσεις και να αναστοχαστώ πάνω σε κάνα 2 σημείο στο ζήτημα της μετάβασης από το καπιταλισμό σε ένα μετακαπιταλιστικό σύστημα, που η επιθυμία είναι να εκφράζει μια πολιτεία της ισοελευθερίας.

Ας αρχίσουμε λοιπόν: Ο τίτλος της αφίσας των εργαζόμενων του κατειλημμένου εργοστασίου είναι: Δεν μπορείτε εσείς, μπορούμε εμείς. Τα εργοστάσια στους εργάτες ως αναγκαίος όρος επιβίωσης των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης.

1)  Δεν θα διαφωνούσα με μια τέτοια προπαγανδιστική αφίσα. Ναι είναι βέβαιο πως  μπορούν οι εργαζόμενοι να έχουν τα εργοστάσια. Κατά ένα τρόπο τα έχουν και σήμερα, εξασκώντας ουσιαστικά την διαχείριση τους. Είναι άλλο η διαχείριση και άλλο η διεύθυνση. Και τα έχουν γιατί έχουμε πλέον μια πολύ μορφωμένη εργατική τάξη, που έχει αλλάξει την σχέση-διάκριση-αντίθεση διανοητικής και χειρονακτικής εργασίας. Οικοδομώντας τους όρους της υπερβάσης της  σχέσης-διάκρισης-αντίθεσης διανοητικής και χειρονακτικής εργασίας.  Η διεύθυνση πάλι είναι άλλο θέμα και συσχετίζεται τόσο με τους όρους της παραγωγικής διαδικασίας, των εργασιακών συνθηκών, των οικονομικών ζητημάτων. Συσχετίζεται δηλαδή με το συνολικό πολιτικό, επιχειρηματικό και οικονομικό πλαίσιο. Και εκεί νομίζω πως αρχίζουν οι προβληματισμοί και τα προβλήματα. Σε αυτό το σημείο ο καπιταλιστικός περίγυρος εμποδίσει ή και πνίγει τα όποια εγχειρήματα εργατικής αυτοδιαχείρισης.  Μετατρέποντας τα εργατικά αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα σε απλές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Γιατί;; Ο λόγος απλός: Ακόμη και το κέρδος του επιχειρηματία – παρασιτικό ή μη αδιάφορο είναι- εξαφανιστεί στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο, θα αναγκαστεί να ανταγωνιστεί με καπιταλιστικούς όρους τα διπλανά εργοστάσια που λειτουργούν με το νόμο της αξίας. Θα αναγκαστεί να ανταγωνιστεί τους συγκεκριμένους εργαζόμενους. Θα αναγκαστεί αν δεν πάει καλά να απολύσει εργάτες-αφεντικά ή εργαζόμενους που δεν θα είναι στην κολεκτίβα ή το λιγότερο να μειώσει τους μισθούς.   Σε τελευταία ανάλυση όσο  ανέφικτος είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα, χειρότερα ανέφικτος είναι ο σοσιαλισμός σε μόνο εργοστάσιο ή σε ένα δίκτυο αυτοδιαχειριζόμενων επιχειρήσεων.  Είναι διαφορετικό δε να υπάρχει ένα φιλικό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που θα ενισχύει το εγχείρημα ή τα εγχειρήματα. Και αυτό σημαίνει μια άλλη πολιτική ή κυβερνητική κατάσταση με την αριστερά και τους εργαζόμενους  στην εξουσία. Σε αυτό το σημείο προσοχή για να μην παρεξηγηθώ:  Δεν εναντιώνομαι σε λογικές κατάληψης εργοστασίων, σε λογικές εργατικής αυτοδιαχείρισης, στην οικοδόμηση ενός δικτύου παράλληλης- αλληλέγγυας οικονομίας, του εναντίον θα έλεγα. Πόσο μάλλον που στην περίπτωση της βιομηχανικής μεταλλευτικής, καθοριστικό ρόλο παίζει η γενική συνέλευση των ίδιων των εργαζόμενων. Θεωρώ όμως πως η πιο παραπάνω διαδικασία πρέπει να εντάσσεται σε ένα μακροπρόθεσμο ανατρεπτικό σχέδιο συνολικής και καθολικής κοινωνικής αλλαγής.  Με καθοριστικότατο σημείο την κατάληψη της εξουσίας απ τις μάζες των εξεγερμένων.

2)  Τα «εργοστάσια στους εργάτες» ως αναγκαίο όρο για την επιβίωση των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης γραφεί σχεδόν σωστά η πρωτοβουλία αλληλεγγύης. Σωστά στο βαθμό που επιτρέπει στους εργάτες να εργάζονται μέσα σε μια περίοδο που τα εργοστάσια κλείνουν. Λανθασμένα δε γιατί στόχος δεν είναι η επιβίωση των όρων της ύπαρξης της εργατικής τάξης-άλλο πράγμα είναι η βιολογική ύπαρξη των ανέργων εργαζόμενων- αλλά η χειραφέτηση της. Χειραφέτηση που περνάει μέσα από την διαλεκτική της άρση ως τάξη, μαζί με το αντιθετικό της πόλο το κεφάλαιο. Διαμέσου της μετάβασης σε μια κοινωνία που το κεφάλαιο και η εργασία θα έχουν καταργηθεί. Σε μια κοινωνία των  ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων και όχι απλώς σε μια κοινωνία και κράτος όπου οι εργάτες θα είναι αφεντικά. Μια τέτοια κοινωνία και κράτος γρήγορα θα βρει κάποιους εργάτες να εκμεταλλεύεται…. Συνεχίζει δε  σωστά το κείμενο της πρωτοβουλίας: «Συμφωνούμε με τη συγκρότηση πανελλαδικά νέων μορφών αυτο-οργάνωσης της εργατικής τάξης (σωματεία βάσης, εργοστασιακές επιτροπές, απεργιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, κινήσεις ανέργων, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς κλπ) ως αναγκαία προϋπόθεση για την ενότητα της εργατικής τάξης από τα κάτω για να δοθούν οι ταξικές μάχες αδιάλλακτα, ασυμβίβαστα κι έξω από τον έλεγχο του κράτους, της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αφεντικών.». Μόνο που αυτό το νέο εργατικό κίνημα που περιγράφει, αν και δεν το αναφέρει ως τέτοιο, θα έχει πολύ κοντά ποδάρια, αν μείνει στη λογική του μαχητικού παζαρέματος της εργασιακής δύναμης. Γρήγορα η γραφειοκρατία θα επιστρέψει ή θα γεννηθεί μια άλλη, μέσα από τα σπλάχνα αυτού του αγωνιζόμενου δυναμικού, όπως άλλωστε έγινε και με την παλαιό εργατικό κίνημα. Αρά το εν λόγω νέο εργατικό κίνημα στο βαθμό που καταφέρει να συγκροτηθεί  με σχετικά  μαζικούς όρους θα πρέπει να αγωνίζεται να φτάσει στα άκρα την διάσχιση των όρων της ύπαρξης της εργατικής τάξης και όχι να τους ανασυγκροτήσει. Το ζήτημα του κοινωνικού μισθού δεν έχει θιχτεί καθόλου από όσο ξέρω.  Το ζητούμενο δεν είναι να ανασυγκροτήσουμε το παλαιό καπιταλιστικό κόσμο αλλά να το υπερβούμε. Αυτό συνεπάγεται να δυναμώσουμε τις κομμουνιστικές δυνατότητες που γεννά η εποχή και που φέρνει στην επικαιρότητα με αντιστραμμένο πρόσημο η βαθιά καπιταλιστική κρίση.

 

Δεν κάνω τον έξυπνο στους εργάτες που έχουν να πληρωθούν 11 μήνες και που αυτο-οργανώνονται  για να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Σωστά πράττουν και το παράδειγμα τους γρήγορα θα βρει και άλλους συνεχιστές. Όπως λόγου χάρη η ΣΕΚΑΠ και όσο βαθαίνει η κρίση όλο και πιο πολλοί εργάτες θα ακολουθούν το παράδειγμα τους. Έξαλλου δουλεύοντας στην ΔΩΔΩΝΗ και μείς μπορεί σύντομα να αναγκαστούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο δρόμο της αξιοπρέπειας ή στο δρόμο της υποταγής. Από την άλλη πλευρά είναι καθήκον μου, είναι καθήκον μας να αναστοχαζόμαστε πάνω στις συνθήκες της κρίσης, της ταξικής πάλης και των δυνατοτήτων της χειραφέτησης, της κοινωνικής χειραφέτησης.  Και αυτό έπραξα σε αυτό το κειμενάκι μου

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση