Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Αλιευμένο από το facebook: http://www.facebook.com/Liantinis/posts/415346208513345

Γραφεί λοιπόν ο Δημήτρης Λιαντίνης αυτός ο  παράξενος Έλληνας στοχαστής  που απέναντι στην βαρβαρότητα και την παρακμή οδηγήθηκε στην εκούσια έξοδο:  «Για τους έλληνες, αγάπη δε σημαίνει να δίνεις τον ένα από τους δυο χιτώνες σου. Αλλά να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει τρεις χιτώνες όταν ο διπλανός δεν έχει κανένα.
Η θέση των χριστιανών να δίνεις από τα δυο το ένα σε κείνον που δεν έχει κανένα, είναι η νοσηρή αντίδραση απέναντι στους νοσηρούς όρους. Η ελεημοσύνη δεν ταιριάζει στον αξιοπρεπή και τον περήφανο άνθρωπο. Γιατί ζητεί να λύσει το πρόβλημα προσωρινά, και εκ των ενόντων να “κουκουλώσει” μια κοινωνική αταξία.
Ενώ η θέση των ελλήνων να μην αποχτήσεις τρία, όταν ο δίπλα σου δεν έχει ούτε ένα, είναι η υγεία. Σου υποδείχνει να προλαβαίνεις στοχαστικά, για να μη χρειάζεσαι ύστερα να γιατροπορεύεις ατελέσφορα.
Άλλωστε η θέση αυτή είναι, αλλιώτικα, η βάση εκείνης της υπέροχης σύλληψης στο κοινωνικό πρόβλημα, που οι έλληνες την είπανε δημοκρατία. Ξέρεις άλλη λέξη με πιο αδρή, πιο γόνιμη, πιο πλούσια, πιο σοφή, και πιο έμορφη αν θέλεις ουσία από τη λέξη δημοκρατία; Εγώ δεν ξέρω. Και γράμματα γνωρίζω, που λένε στα δικαστήρια.
Αυτή την πρωταρχική συμπεριφορά των ελλήνων, που προφταίνει να σε φυλάγει από τη διολίσθηση στο ηθικό χάος, ο Αριστοτέλης τη χάραξε σε μια πρόταση μαρμάρινη. Μοιάζει τις εξισώσεις, που διατυπώνουν οι μεγάλοι φυσικοί: “ο αλτρουϊσμός”, λέει, “είναι στον ίδιο βαθμό λανθασμένη προκατάληψη με τον εγωϊσμό”.
Ο αλτρουϊσμός των χριστιανών όμως δεν είναι τέτοιο δώρο. Αλλά είναι η πρόφαση για να διαιωνίζεται ο εγωϊσμός τους. Σκέφτηκες ποτέ πόσο ατιμωτική είναι για σένα η στιγμή που ελεείς το διακονιάρη; Πώς επιτρέπεις, και πώς ανέχεσαι την υπεροχή σου απέναντί του; Η ελεημοσύνη σου τον φτύνει καταπρόσωπα.
Οι χριστιανοί ποτέ δεν θα μπορούσαν να ειπούν αυτό το λόγο του Αριστοτέλη. Γιατί έρχουνται να διακονίσουν την αρρώστεια. Δεν έρχουνται να στεφανώσουν την υγεία.
Η πρόταση του Αριστοτέλη είναι ο λόγος ο φυσικός και ο ολόκληρος. Αντίθετα το ἀγαπᾶτε ἀλλήλους των χριστιανών είναι η θέση η μισή και η αφύσικη. Γιατί ο άνθρωπος δεν αγαπά μόνο, αλλά εξίσου μισεί. Πράγμα που είναι και το φυσικό και το καθημερινά συμβαίνον.
Το περίφημο odi et amo, αγαπώ και μισώ, πέρα από την ερωτική κυριαρχία του στην ποίηση του Κάτουλλου και του Ντοστογιέβσκι, έχει και την κοινωνική του εγκυρότητα. Ένας άνθρωπος που δεν ημπορεί να μισήσει ποτέ μοιάζει τη σκύλα που δε μάχεται το λύκο, σαν έρχεται επίβουλα στο μαντρί, αλλά ζευγαρώνει μαζί του. Έτσι όμως, ποιος θα φυλάξει τα πρόβατα;
Επειδή η διδασκαλία των χριστιανών αγνόησε η παράβλεψε αυτό το δεύτερο φυσικό μισό, η φύση και τα πράγματα την ετιμώρησαν με τη χειρότερη τιμωρία. Την έκαμαν στα λόγια να γίνεται διδασκαλία απλότητας και αγάπης, και στην πράξη να παραμένει συμπεριφορά πονηριάς και μίσους.
Αυτό το αναποδογύρισμα στα σκοτεινά το περιγράφει η περίφημη υποκρισία των χριστιανών, που συνέχεια τη βλέπουμε γύρω μας, και συνέχεια την παραβλέπουμε αδιάφορα.
Η υποκρισία των χριστιανών μας είναι καθημερινή και βραδυνή και μεσημβρινή. Μας παραστέκει όπως το νερό που πίνουμε, και μας κυκλώνει όπως ο αέρας που ανασαίνουμε.
Παράδειγμα. Στο χωριό Μαύρη Τρύπα ένας τοκογλύφος έσπρωξε τον οφειλέτη του στην απόγνωση. Κρεμάστηκε στην πόρτα του σπιτιού του. Με τρία παιδάκια μέσα. Δεν είχε να πληρώσει τα χρέη.
Σαν του είπαν πως εξαιτίας του σκοινιάστηκε ο άνθρωπος, εκείνος αγανάκτησε, σήκωσε τα χέρια του παλαβά, και φώναξε:
– Ποιος θα μου δώσει τα λεφτά μου τώρα;
Από τη σύγχυση και την οργή του πήγε ο ψυχοβγάλτης στα εικονίσματα ν’ ανάψει το τσιγάρο του στη φλόγα του καντηλιού. Να γλιτώσει και το σπίρτο.
Εκεί ήταν που λαδώθηκε το χαρτί στην άκρη του τσιγάρου του από το λάδι του καντηλιού. Σαν το είδε ο τοκογλύφος γονάτισε και άρχισε να ικετεύει:
– Συγχώρα με Χριστέ! Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, κι αρτεύτηκα. Οι καμπάνες χτυπούν λυπητερά το σταυρό σου, κι εγώ κατάλυσα τη νηστεία. Ήμαρτον ο αμαρτωλός.
Τέτοιοι είμαστε οι πλείστοι χριστιανοί. Και το χειρότερο δεν το ξέρουμε. Και το χείριστο δεν θα το μάθουμε ποτές.»

Δημήτρης Λιαντίνης – “Τα Ελληνικά”.

 

Ας μου επιτρέψει να του δώσω μια μορφή απάντησης:

Ο λόγος των αρχαίων φιλοσόφων που μετουσιώθηκε στην αρχαία δημοκρατία ήταν το αναγκαίο ιστορικό βήμα για να ξεφύγουμε από την βαρβαρότητα της κλασικής εποχής που η ύβρι και η νέμεση διαρκώς συγκρουόταν. Η τραγωδία διαρκώς αυτό μας λέει την διαρκή σύγκρουση ύβρις και νέμεσις…

Μα η αρχαία δημοκρατία και η υψηλή φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων δεν μπόρεσαν και δεν θα μπορούσαν να αποτρέψουν την βαρβαρότητα των καιρών, τις εξουσιαστικές συγκρούσεις να επικρατήσουν και πάλι με την Μακεδονική και Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την παγκοσμιοποίηση της εποχής να υποτάσσει τις φωνές της αντίστασης και του αγώνα…

Το επόμενο πέταγμα του πανανθρώπινου πνεύματος που διαρκώς στοχάζεται την ελευθερία και την αυτονομία και όχι απλώς την αγάπη, ήταν όταν ένα μικρό κομμουνιστικό κίνημα στην Παλαιστίνη με κάποιον που λεγόταν Ιησούς ενώθηκε- όχι χωρίς αντιφάσεις- με το πνεύμα της ελληνικής φιλοσοφίας(Αυγουστίνος-Ακινάτης..κτλ) και έγινε η θρησκεία του νέου κόσμου.

Αν δεν το έπραττε- όπως επιχείρησε με φανατισμό και μίσος στην αρχή-οι καταπιεσμένοι και οι διωκόμενοι- στο βαθμό που πάρουν την εξουσία θα βγάλουν όλο το μίσος απέναντι στην παλαιά κατάσταση, εκτός και αν αλλάξουν συνειδησιακά… Το μεγαλύτερο επίτευγμα του χριστιανισμού ήταν πως   έφερε το αίτημα της ισότητας, της και της αδελφότητας στο κέντρο των εξελίξεων.

Άσχετο με το γεγονός πως ο ίδιος δεν ήταν ικανός να το ολοκληρώσει και συμβιβάστηκε με την εξουσία. Όπως δεν το κατάφερε ούτε και ο διαφωτισμός που οδήγησε στον σημερινό πολύμορφα αλλοτριωμένο και βάρβαρο κόσμο του καπιταλισμού…Παρόλο που ο ίδιος ήταν η επόμενη αντιφατική έκφραση του πνεύματος που γέννησε η ελληνική φιλοσοφία και η αρχαία ελληνική δημοκρατία και μετουσίωσε ο χριστιανισμός…

Ο σημερινός θάνατος του θεού(Νίτσε) και του ανθρώπου(Φουκό) είναι η αποτυχία του διαφωτισμού να μετουσιωθεί σε κάτι ανώτερο. Η αθεΐα θρησκεία του σοβιετικού κομμουνισμού φάνηκε ανίκανη να οδηγήσει το πνεύμα της ελευθερίας σε πιο ψηλά επίπεδα, απεναντίας γρήγορα συμβιβάστηκε με τις καπιταλιστικές δομές του οικονομισμού και του παραγωγισμού, ενώ οι καταπιεσμένοι που πήραν την εξουσία δεν άλλαξαν συνειδησιακά, έγιναν αφεντικά στην θέση των αφεντικών, ενώ θα έπρεπε να καταργήσουν και τα αφεντικά και τους δούλους, μέσα τους και έξω τους…Και τώρα βρισκόμαστε σε αυτή την φάση, με την φιλοσοφία να μην έχει κάνει βήματα πιο πέρα από το Χέγκελ, απεναντίας οι μεταμοντέρνες θεωρήσεις μας έχουν γυρίσει στο απόλυτο σχετικισμό και την θρησκεία να είναι το αποκούμπι της εκάστοτε εξουσίας ή να εκφράζει την εξέγερση των δούλων αλλά όχι το πνεύμα της χειραφέτησης και της ελευθερίας(ισλαμισμός).

Κατά συνέπεια ως αυτόνομες προσωπικότητες που δεν θέλουμε να είμαστε δούλοι μα ούτε και αφέντες θα πρέπει να αναστοχαστούμε πάνω στις πλευρές του πετάγματος του πνεύματος της χειραφέτησης στοχεύοντας να διαμορφώσουμε τις νέες συνθήκες και τους όρους μιας νέας επανεμφάνισης μιας απελευθερωτικής πρότασης

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση