Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Τι θα γίνονταν αλήθεια αν αντιφασίστες, αναρχικοί, ακροαριστεροί και κομμουνιστές κατέβαιναν σε πορεία με καραμπίνες;; Η απάντηση απλή: Συλλήψεις και λευκά κελιά με τα ΜΜΕ να βροντοφωνάζουν: Εν εξελίξει κομμουνιστική ή αναρχική ένοπλη εξέγερση, άμεσα να παρέμβει ο στρατός  για να σωθεί η δημοκρατία.

Τι έγινε χτες  στο χωριό «Παρανέστι» Δράμας που φασίστες και εξοργισμένοι κάτοικοι επιτεθήκαν με τις καραμπίνες στο χέρι ενάντια στα ΜΑΤ που φύλαγαν  το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών;; Απολύτως τίποτε, ούτε μια σύλληψη, έτσι για τα μάτια του κόσμου. Ενώ τα ΜΜΕ σχεδόν δικαιολογούσαν το ρατσιστικό μένος των κατοίκων που δεν θέλουν στρατόπεδα μεταναστών δίπλα τους.   Όχι που δεν θέλουν στρατόπεδα μεταναστών γενικά, αλλά δίπλα τους…

Δυο μέρες πριν παρέμβαση αντιφασιστών επιχειρεί να σώσει μετανάστες από τις φασιστικές ορδές, μηχανοκίνητες  δυνάμεις «ΔΕΛΤΑ» σώζουν τους φασίστες και συλλαμβάνουν τους αντιφασίστες που στην συνέχεια ξυλοκοπούνται  άγρια στην ασφάλεια. Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην ΓΑΔΑ, κτυπιέται από τα ΜΑΤ, με 4 νέες συλλήψεις.

Όχι δεν έχουμε κατάλυση της δημοκρατίας, τυπικά τουλάχιστον δεν έχουμε ακόμη. Ούτε κίνδυνος πραξικοπήματος υπάρχει, τουλάχιστον ακόμη. Ένα καθεστώς εξαίρεσης, ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης  έχουμε, με τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς να λειτουργούν τυπικά, επικυρώνοντας αποφάσεις που παίρνονται αλλού.

Ένα καθεστώς εξαίρεσης που όσο βαθαίνουν τα αδιέξοδα του ελληνικού και ευρωπαϊκού καπιταλισμού αγριεύει και χρησιμοποιεί όλο και πιο πολύ τα παρακρατικά- φασιστικά-λούμπεν σκυλιά για να τρομοκρατήσουν και να βαθύνουν τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας. Για αυτό το λόγο όταν αυτά τα κοπρόσκυλα κινδυνεύουν έρχεται το επίσημο κρατικό σκυλολόι να τα βοηθήσει.

Δυστυχώς τα μάτια μας θα δούνε κι άλλα, η φτωχοποίηση και ο εκφασισμός γενικεύεται. Και η αριστερά φοβάται να συγκρουστεί. Φοβάται να οργανώσει την μαχόμενη πτέρυγα της που θα σπάσει την κρατική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία, έμπρακτα και υλικά.

Η μια αναμένει να πέσει το ώριμο φρούτο της μνημονιακής τρικομματικής σαπίλας. Ή άλλη φοβάται να ανοιχτεί στους μη κουκουέδες και η τρίτη φοβάται την κατά μέτωπο σύγκρουση και περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες στο μαζικό κίνημα που θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί πρώτα ταξικά.

Μόνο που η βαρβαρότητα, ο εκφασισμός και η ανθρωποφαγία δεν περιμένουν την ταξική ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος, ούτε την ωρίμανση των συνθηκών ή την πτώση της τρικομματικής καμαρίλας.

Απαισιοδοξία, όχι απαραίτητα, ίσως αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα να περάσουμε μέσα από μια νέα εποχή παγετώνων και βαρβαρότητας, ένας πολιτικός και κοινωνικός χειμώνας για να ξαναλάμψει   ο Ήλιος της αλήθειας και της δικαιοσύνης..

Ίσως πάλι την τελευταία στιγμή η αριστερά ξαναθυμηθεί την  αντιφατική μα ηρωική παράδοση του Εαμικού κινήματος και πάρει τα όπλα, πνίγοντας στην γνωστή πηγάδα τας κρατικά και παρακρατικά κοπρόσκυλα.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση