Πε. Ιαν 20th, 2022

Τα πράγματα για την ΔΩΔΩΝΗ είναι δύσκολα, το προσύμφωνο που υπογράφτηκε ανατρέπεται  μόνο με πολιτική απόφαση και κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στο ορίζοντα.   Το κίνημα για την υπεράσπιση της δεν έχει αναπτύξει αυτή την δυναμική που χρειάζεται και οι εταίροι του Σαμαρά κάνουν τις κότες.   Εξουσία μου, αμαρτία μου λάθος και πάθος  μου μεγάλο….

Ο Σαμαράς- ο ΓΟΜΑΡας για τους κτηνοτρόφους της Ηπείρου-  αφού παραμύθιασε δια του Παντελάκη της ΑΤΕ τις ενώσεις και τους έσυρε στην παγίδα του διαγωνισμού- άλλο που δεν ήθελαν και αυτές-  χάρισε την ΔΩΔΩΝΗ, σε ένα “φαν”  σε  μια «οφ σορ» εταιρία που κάνεις δεν ξέρει τι κάνει και τι είναι.

Εθνική πολιτική ανάπτυξης της οικονομίας το χάρισμα της «ακρόπολης της Ηπείρου», σε ένα εκφυλισμένο δημιούργημα της τελευταίας φάσης του καπιταλισμού, που έχει ως στόχο να ξεπλένει μαύρο χρήμα, να ξεμπλοκάρει τον υπερσυσσωρευμένο πλούτο που υπάρχει.

Και φυσικά για να καταπιούμε  και αυτή την καταστροφή, μια καταστροφή που θα χει τεράστιες επιπτώσεις στο κτηνοτροφικό κόσμο, άρχισε μια επικοινωνιακή επίθεση, με αποκορύφωμα την ανοικτή υποστήριξη της ιδιωτικοποίησης από τον γενικό γραμματέα της διοικούσας επιτροπής του ΓΕΩΤΕΕ Βασίλη Μαγγιώρο, με το κόμμα του την ΝΔ να σιωπά!!!!

Φυσικά ένα σοβαρό ζήτημα που τίθεται αν δεν ιδιωτικοποιηθεί η ίδια  είναι η συνέχεια της ΔΩΔΩΝΗΣ μετά την ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ. Πως και με ποιο τρόπο θα εξασφαλιστεί ο κοινωνικός χαρακτήρας της εταιρίας.  Δύσκολη απάντηση στο βαθμό που έχεις μια τόσο βαθιά αντιλαϊκή- αντεργατική  κυβέρνηση.

Είναι στο χέρι μονάχοι τους οι κτηνοτροφική σύλλογοι ή ο κτηνοτροφικός σύλλογος- για το ανέκδοτο των ενώσεων δεν μιλάω- να κρατήσουν μια τόσο μεγάλη εταιρία, κρατώντας ή αυξάνοντας τα σημερινά χαρακτηριστικά της;;

Θα το ξαναπώ, δύσκολη άσκηση για δυνατούς λύτες. Η μοναδική λύση που είναι ρεαλιστική ,στην προοπτική της υπεράσπισης των λαϊκών και εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων, είναι η κρατικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ. Μέχρι την στιγμή που οι κτηνοτρόφοι και οι συνεταιρισμοί τους θα είναι σε θέση να αυτοδιαχειριστούν την εταιρία. Κάτω βέβαια από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο σε παραγωγικό και καταναλωτικό δίκτυο με αντίστοιχες κρατικοσυνεταιριστικές  επιχειρήσεις.

Ναι ήδη αντιλαμβάνομαι το ερώτημα σας. Και ποιος θα το πράξει αυτό. Αυτή η κυβέρνηση που την «σκότωσε»; Ναι και αυτή αν υπήρχε ένα κίνημα, ένα μαχητικό εργατικό-λαϊκό κίνημα που αντί να εκβιάζει, θα εκβιάζονταν. Αντί να βάζει το μαχαίρι στο λαιμό θα ένιωθε ένα μαχαίρι στο λαιμό.

Αλλά ακόμη καλύτερα από  μια αριστερή, εργατική, αντικαπιταλιστική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που θα έχει βγει μέσα από τους αγώνες ενός κινήματος με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε.

Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος αλλά ο πόλεμος δεν χάθηκε ακόμη, απεναντίας υπάρχουν ήττες που είναι πιο χρήσιμες και από νίκες .

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση