Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Πρόσφατα επισκέφτηκε την αγωνιζόμενη ΔΩΔΩΝΗ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Επισκεπτόμενος το υπό κατάληψη  εργοστάσιο εξέφρασε την αμέριστη συμπαράσταση του στον αγώνα των κτηνοτρόφων-εργαζόμενων- Ηπειρωτών ενάντια στο ξεπούλημα της εταιρίας. Θεωρώντας λίγο, πολύ την ΔΩΔΩΝΗ, πρότυπη συνεταιριστική- για την ακρίβεια κρατικοσυνεταιριστική- επιχείρηση που το  μοντέλο της θα έπρεπε να γενικευτεί, κάτι που θα  πράξει ο ίδιος όταν και εφόσον γίνει πρωθυπουργός.

Προτείνοντας ως λύση στο σημερινό αδιέξοδο την μετατροπή της σε αυτοδιαχειριζόμενο συνεταιρισμό κάτω από δημόσια- κρατική στήριξη. Μια θέση που πάει λίγο πιο μπροστά από την έως τα τώρα θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλούσε μόνο για αυτοδιαχειριζόμενο συνεταιρισμό.

Αυτό που λείπει από την θέση του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ για την ΔΩΔΩΝΗ είναι η σημαντική προσθήκη «κάτω από εργατικό έλεγχο». Ο εργατικός έλεγχος είναι η καθοριστική προσθήκη για να μην λειτουργεί ο αυτοδιαχειριζόμενος συνεταιρισμός  ΔΩΔΩΝΗ με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ενταγμένη στους νόμους της αγοράς.

Πως όμως μια τέτοια επιχείρηση θα λειτουργεί εντός της ΕΕ που οι νόμοι της αγοράς είναι θέσφατο που δεν μπορούν να παραβιαστούν;;  Πως ένα παρόμοιο παραγωγικό δίκτυο αυτοδιαχειριζόμενων συνεταιρισμών  με δημόσια- κρατική στήριξη και εργατικό έλεγχο θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τους νόμους της αγοράς που λειτουργεί με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά;  Δίχως αυτή η χώρα να βγει έξω από αυτό το πλαίσιο της κυριαρχίας των συγκεκριμένων ιμπεριαλιστικών μηχανισμών;;

Ο  υβριδικός χαρακτήρας μιας αυτοδιαχειριζόμενης συνεταιριστικής επιχείρησης που λειτουργεί με κρατική- δημόσια στήριξη και εργατικό έλεγχο  σε μια πρώτη  φάση μπορεί να ενισχύσει τα παραγωγικά της χαρακτηριστικά, απέναντι στην σήψη ενός καπιταλισμού- καζίνο. Είναι θα έλεγε κάνεις μια έκφραση της  αντίθεσης των νέων παραγωγικών δυνάμεων και των καπιταλιστικών σχέσεων.

Αν όμως αυτό το μοντέλο δεν γενικευτεί σε όλο το «κοινωνικό είναι», που τότε  θα μιλάμε για ένα μοντέλο γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης ο εκφυλισμός είναι μια ισχυρή δυνατότητα.  Όσο αδύνατος είναι ο «σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα», ακόμη πιο αδύνατος είναι ο αυτοδιαχειριζόμενος σοσιαλισμός σε μόνο ένα εργοστάσιο ή σε ένα δίκτυο εργοστασίων.

Άρα πέρα απ την κυβερνητική αλλαγή, πρέπει να υπάρξει μια εκ βαθέων συστημική αλλαγή, μια αντικαπιταλιστική συστημική αλλαγή. Σε σύγκρουση με το εθνικό και διεθνικό κεφάλαιο. Επιδιώκοντας  όμως ταυτόχρονα να μην εγκλωβιστεί στα όρια του εθνικού κράτους,  αλλά να αποκτήσει διεθνικά στηρίγματα και συμμαχίες. Στην κατεύθυνση των αντικαπιταλιστικών- κομμουνιστικών πολιτειών των Βαλκανίων-Ευρώπης.

Έτσι μόνο θα απελευθερωθούν παραγωγικές δυνάμεις στην κατεύθυνση της καθολικής χειραφέτησης, στην κατεύθυνση της συνολικής αυτοματοποίησης της παραγωγής, που θα αναδείξει τον ελεύθερο χρόνο ως τον πραγματικό πλούτο.

Όποτε δεν φτάνει να μετατρέψεις την ΔΩΔΩΝΗ σε πρότυπο αυτοδιαχειριζόμενης συνεταιριστικής επιχείρησης, ακόμη και η λέξη επιχείρηση κάτι υποδηλώνει. Δεν φτάνει να δημιουργήσεις μια δημόσια τράπεζα που θα ενισχύει την συνεταιριστική επιχειρηματικότητα.  Πρέπει μια κυβέρνηση της αριστεράς να συγκρουστεί με την κυριαρχία του κεφαλαίου, λούμπεν, μεγαλοαστικού, παραγωγικού ή μη. Θα πρέπει να συγκρουστεί με τη κεφαλαιοκρατική σχέση στο σύνολο της, άρα είναι αναγκαιότητα η έξοδος της χώρας από την ΕΕ-ευρώ.

Προσοχή όλα τα παραπάνω δεν οδηγούν στο να επαναφέρουμε τα ιδεολογήματα του «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα» από το παράθυρο.   Μια αντικαπιταλιστική έξοδος από την ΕΕ-ευρώ θα φιλοδοξεί να αποτελέσει το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας στο πιο αδύνατο σημείο της, που θα μεταδώσει τον ιό της αντικαπιταλιστικής ανατροπής σε ολάκαιρη της Ευρώπη.

Και φυσικά η παραπάνω λογική είναι μακριά και από την λογική του ΣΥΡΙΖΑ με την υπεράσπιση της ΕΕ και ευρώ, αλλά και από την λογική του ΚΚΕ με την υπεράσπιση του σοσιαλισμού που γευτήκαμε. Όπως και από την πλειοψηφία των λογικών της «άλλης αριστεράς».

Ο δρόμος προς την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιαχείριση είναι μακρύς και δύσβατος, αλλά νομίζω- δίχως να σημαίνει πως  δεν κάνω και λάθος-  είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε ένα κόσμο πέρα από τον καπιταλισμό.

Ξεκινά από  τα σήμερα μέσα απ τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες που συγκροτούν δομές  εργατικής- κοινωνικής αντιεξουσίας που αναδεικνύουν τον κόσμο των κοινών και της κομμουνιστικής προοπτικής, δίχως να αφήνουν στην άκρη ή να φοβούνται το στοίχημα της εξουσίας, της κατάκτησης της εξουσίας από  το αντικαπιταλιστικό  μέτωπο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 thoughts on “Αυτοδιαχειριζόμενος συνεταιρισμός με δημόσια- κρατική στήριξη αλλά και εργατικό έλεγχο.”
  1. Δημήτρη, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει συνεταιρισμό με κρατική στήριξη αλλά όχι με κρατική ιδιοκτησία (κρατικοσυνεταιριστική που λέει και το ΝΑΡ και ήταν μέχρι σήμερα η Δωδώνη). Θεωρώ ότι η θέση μας για αμιγή συνεταιρισμό με συμμετοχή και των εργαζόμενων της Δωδώνης είναι πιο μπροστά για να χρησιμοποιήσω τη δική σου ορολογία. Όσο για τον “εργατικό έλεγχο”, που είναι γενικά σωστός στόχος – άλλο όμως να τον διαλαλείς και άλλο να δημιουργείς τις προϋποθέσεις – σου θυμίζω ότι ιστορικά συγκρούστηκε με την “κρατική ιδιοκτησία”

    1. Γιάννη το να παραμείνει η ΔΩΔΩΝΗ κρατικοσυνεταιριστική, ως ένα επιτυχημένο- γενικά- πείραμα σε αυτή την φάση είναι το ελάχιστο για να πεις όχι στην ιδιωτικοποίηση. Η πλήρη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΑΡΠΗ είναι να δημιουργηθούν πρωτοβάθμιοι παραγωγικοί συνεταιρισμοί από το σύνολο των κτηνοτρόφων που θα έχουν κρατική στήριξη και όχι ιδιοκτησία και κάτω από εργατικό ελέγχο. Στα πλαίσια φυσικά ενός μεταβατικού προγράμματος που θα βάζει ταυτόχρονα την αντικαπιταλιστική έξοδο απο την ΕΕ και την αντικαπιταλιστική ανατροπή.
      Η θέση πάλι του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να έρθει ο Τσίπρας στην ΔΩΔΩΝΗ ήταν ενας αυτοδιαχειριζόμενος συνεταιρισμός παραγωγών-εργαζόμενων δίχως την κρατική στήριξη. Σου θυμίζω την κουβέντα που έγινε προεκλογικά με το ΣΥΡΙΖΑ στην ΔΩΔΩΝΗ για το από που θα έβρισκε οικονομική βοήθεια αυτός ο συνεταιρισμός.
      Αυτός ο συνεταιρισμός-τύπου μαντραγκόν- και μέσα στην ΕΕ με τους καπιταλιστικούς νόμους που την διέπουν θα ήταν πολύ πίσω από την αντίληψη ενός παραγωγικού συνεταιρισμού κτηνοτρόφων με κρατική στήριξη και εργατικό έλεγχο. Μην ξεχνάς πως όπως συγκρούστηκε ο εργατικός έλεγχος με την κρατική ιδιοκτησία, για την ακρίβεια εκεί συγκρούστηκε η εργατική εξουσία και όχι ο έλεγχος, έτσι συγκρούστηκε και ο εργάτης- κτηνοτρόφος με την εργατική τάξη. Είναι άλλο ζήτημα ο συνεταιρισμός των ελεύθερων παραγωγών στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου τρόπου παραγωγής…
      Δηλαδή Γιάννη οι διαφορές μας είναι το πως από τα σήμερα μπαίνει ο εργατικός έλεγχος στα πλαίσια ενός μεταβατικού προγράμματος που θα βλέπει έξω από ΕΕ-ευρω και καπιταλισμό… Όσο αφορά το ζήτημα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης που κατά εμέ θα πρέπει να μπαίνει από τα σήμερα με ένα τρόπο και δεν μπορεί παρά να γενικευτεί στην φάση της μετάβασης στην κοινωνία των ελέυθερων συνεταιρισμένων παραγωγων..που όσο μακριά μας είναι, είναι και κοντά με την βαθιά συστημική κρίση.

Αφήστε μια απάντηση