Το “πολυτεχνείο” παραμένει ένα ενεργό πεδίο εξεγερσιακών δυνατοτήτων

Τι μπορεί να μας διδάξει η εξέγερση του πολυτεχνείου του 1973 σήμερα που η τροικανή κυβερνητική «χουντάρα»  γκρεμίζει όσα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα είχαν μείνει όρθια;

Σήμερα που κάποιοι πρωτεργάτες της εξέγερσης ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα, καθώς ήταν αυτοί που ξεπλήρωσαν  την συμμετοχή τους σε αυτή με υπουργικές και βουλευτικές θέσεις, μετατρεπόμενοι σε σφουγγοκωλάριους του κεφαλαίου;

Προβοκατόρικα θα ρωτήσω: Υπάρχει κανένα νόημα να θυμόμαστε και να γιορτάζουμε την επέτειο του πολυτεχνείου; Η απάντηση είναι αυτονόητη καθώς  όσο ποτέ άλλοτε το πολυτεχνείο δεν είναι μια γιορτή.  Είναι-όπως λένε και τα συνθήματα- πάλη λαϊκή ή ταξική, ανάλογα με την πολιτική καταγωγή αυτού που τα φωνάζει.

Λαϊκή ή εργατική μικρή η διαφορά, ιδιαιτέρα σε αυτή την συγκυρία που οργανωμένη και ενωμένη η αστική τάξη και το αστικό μπλοκ εξουσίας γκρεμίζουν τα πάντα, για να μην γκρεμιστούν αυτοί από την εξουσία.

Το πολυτεχνείο για τον αγωνιζόμενο λαό σήμερα είναι η ιστορική αυτή διακλάδωση που γκρέμισε την απόπειρα να φτιαχτεί μια δημοκρατία άλλα «τούρκα». Μια ελεγχόμενη δημοκρατία με επικυρίαρχο το στρατό και το βαθύ κράτος

Έτσι αυτή η «αποτυχημένη» εξέγερση- δεν κατάφερε εκείνη την στιγμή να ρίξει την χούντα-άνοιξε το δρόμο προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια κοινοβουλευτική δημοκρατία όπου το “κοινωνικό”, το “εργατικό” και το “λαϊκό” ήταν τόσο ισχυροποιημένα που «νόθευαν» την ελευθερία του κεφαλαίου. Φυσικά αυτό  συχνά γίνονται με ένα τρόπο  γραφειοκρατικό, σίγουρα ρεφορμιστικό και συχνότατα εκφυλισμένο. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την εικόνα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, με την ισορροπία σε ένα βαθμό των ταξικών δυνάμεων.

Με αυτή την έννοια η εξέγερση που ξεκίνησε από 300 προβοκάτορες- όπως έγραψε το 8 τεύχος της  «πασπουδαστικής», την πρώτη μέρα της εξέγερσης- και πήρε παλλαϊκά χαρακτηριστικά τις επόμενες 2 μέρες, νίκησε.

Αυτή η «νίκη» της εξέγερσης του πολυτεχνείου είναι που δέχεται ολομέτωπη επίθεση, αυτή η Ελλάδα της μεταπολίτευσης γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια μας, βάζοντας στο περιθώριο τα εργατικά, λαϊκά διάκενα που επηρέαζαν την κεφαλαιοκρατική διαδικασία.

Με αυτή την έννοια χρειαζόμαστε μια νέα εξέγερση, μια παλλαϊκή, πανεργατική εξέγερση. Ένα νέο πολυτεχνείο, πολλά νέα πολυτεχνεία.  Όχι μόνο για να σώσουμε ό,τιδηποτε μπορεί να σωθεί, άλλωστε αυτά είναι ελάχιστα πλέον. Μα για να πιάσουμε το νήμα της νικηφόρας  εξέγερσης που έμεινε μισό και να το ολοκληρώσουμε.

Ανατρέποντας με επαναστατικό τρόπο την καπιταλιστική εξουσία, κυβέρνηση, οικονομία. Ανοίγοντας το δρόμο  για την εργατική εξουσία-δημοκρατία, διαμορφώνοντας το  περιβάλλον που θα ξεμυτίσει μετά από κόπο και αγώνα η πανανθρώπινη κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Για αυτό το λόγο οι νέοι «300 προβοκάτορες» ας μην φοβηθούν από τις  όποιες καταγγελίες της ρεφορμιστικής αριστεράς και ας τραβήξουν μπροστά. Η πρωτοπόρα ριζοσπαστική τους δράση μπορεί να είναι το αναγκαίο αυτό ηλεκτροσόκ που θα τους ξυπνήσει από το ηττοπαθή, συμβιβασμένο λήθαργο τους.

Σε κάθε περίπτωση μόνο μια εξέγερση, μια λαϊκή-εργατική εξέγερση μπορεί να σταματήσει την καταστροφή των εργαζόμενων και του λαού.   Και αυτό δεν θα γίνει αυτόματα και αυθόρμητα, μα μόνο συνειδητά.

Για την ακρίβεια θα γίνει όταν το αυθόρμητο μιλήσει την γλώσσα του συνειδητού και το συνειδητό μπει μπροστάρης των αυθόρμητων ξεσπασμάτων.  Όπως δυστυχώς δεν συνέβη στο ΔΕΚΕΜΒΡΗ του  2008 και χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία να γλυτώσουμε την σημερινή τραγωδία.

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

 

              

 

MAYPOS KYKNOS el communismos: Πολυτεχνείο 2012: Μπορούμε να ανατρέψουμε τις νέες χούντες

See on Scoop.itsufired

See on mauroskyknos.blogspot.gr

fractal: Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΗΤΤΑΣ

See on Scoop.itsufired

See on polep.blogspot.gr