Σα. Ιαν 22nd, 2022

Από την μια τα μαχαίρια που χουν βγει ανάμεσα σε Γερμανία/ΕΕ και ΔΝΤ/ΗΠΑ, από την άλλη η βαθύτατη κρίση/ύφεση που απειλεί ολάκαιρη την ευρωζώνη και εμείς πάλι μείναμε μπουκάλα. Δόση και πάλι γιοκ, αναβάλλεται για τις 26 Νοέμβρη και βλέπουμε.

Μα δεν θα έπρεπε να είχαμε δηλώσει πτώχευση από τις 16 Νοέμβρη, σύμφωνα και με τον Πρωθυπουργό μας; Τι διάβολο συμβαίνει;;;   Ή μας κοροϊδεύουν  και η χρεοκοπία είναι ο φόβος που πουλάνε για να πειθαρχούμε ή έχουμε εδώ και καιρό χρεοκοπήσει και δυστυχώς δεν έχουμε κανενός είδους σωτηρία, όσες δόσεις και αν πάρουμε. Και ταυτόχρονα βέβαια με την χρεοκοπία να μην μια  καταστροφή μεγαλύτερη των μνημονίων.

Η αλήθεια δεν είναι κάπου στην μέση, η αλήθεια είναι πως σε ένα βαθμό ισχύουν και τα δυο, όσο αντιφατικό και αν ακούγεται. Ναι έχουμε χρεοκοπήσει, τα δημόσια οικονομικά σε μεγάλο βαθμό έχουν χρεοκοπήσει. Εμείς και οι οικογένειες μας έχουν χρεοκοπήσει.

Φυσικά και  κάποιοι έχουν σωθεί. Είναι αυτοί που έβγαλαν έξω  χρήματα. Είναι αυτοί που τα έχουν σε offshore εταιρείες. Είναι οι εφοπλιστές που κάνουν χρυσές δουλείες, είναι τέλος οι τράπεζες που καρπώνονται το χρήμα των δόσεων του μνημονίου.  Είναι δεν είναι το 10% του ενεργού και μη πληθυσμού που όμως λογω ισχύς και δύναμης του επιβάλει τα συμφέροντα του πάνω στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Το τραγικό είναι πως όσο αυτοί θα κάνουν γλέντι,  εμείς θα έχουμε κηδεία και το γλέντι  τους συνεχίζετε ακόμη.

Η απειλή τη χρεοκοπίας μέσα από τα δικά τους μάτια- δια των πολιτικών δυνάμεων που τους στηρίζουν- λόγου χάρη ο τρικομματικός συρφερτός των  νενέκων, κρούει το κίνδυνο της χρεοκοπίας- που ήδη ζούμε- για να πειθαρχεί η εργαζόμενη πλειοψηφία.

Όσο για αυτό το τμήμα του λαού που μένει ανυπότακτο, υπάρχουν οι εισαγγελείς και η αστυνομία, για να περιορίσουν την αντίσταση του. Και να φοβίσουν την εργαζόμενη λαϊκή πλειοψηφία. Όπως συνέβη στην Θεσσαλονίκη με τους συνδικαλιστές που διαμαρτύρονταν, εντόνως και βιαίως σε ένα βαθμό, είναι αλήθεια, στις απαράδεκτες δηλώσεις του γερμανού υπουργού εργασίας. Άλλα  και στα Γιάννενα με τις διώξεις συνδικαλιστών  του συλλόγου των εργαζόμενων στο πανεπιστημίου και του συλλόγου των καθηγητών στο πανεπιστήμιο για το αγωνιστικό τους σθένος.

Η ίδια η μετατροπή της χώρας σε μια αποικία χρέους αποτελεί μια στρατηγική επιλογή πειθάρχησης των λαϊκών-εργατικών μαζών. Μια σωτήρια επιλογή  για την άρχουσα τάξη που βλέπει τις πολιτικές της εφεδρείες να καίγονται η μια μετά την άλλη. Και να της μένει μόνο ο φόβος, ο τρόμος, η αστυνομία και οι παρακρατικοί με τις σβάστικες για να επιβληθεί. Με αποτέλεσμα να έχουμε τυπικά ακόμη κοινοβουλευτική δημοκρατία, μα να οδηγούμαστε σε μια ιδιότυπη κατάσταση εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης.

Έτσι η οποιαδήποτε σκέψη πως αυτή η κατάσταση θα ανατραπεί σαν «ώριμο φρούτο» και σύντομα μάλλον αποτελεί  αυταπάτη. Εκτός και αν αυτοί που πιστεύουν στην θεωρία του «ώριμου φρούτου» είναι η επόμενη πολιτική εφεδρεία του συστήματος.  Ούτε από την άλλη μπορούμε να περιμένουμε την σοσιαλιστική αφύπνιση των λαϊκών μαζών που θα οδηγήσει το λαό και τον τόπο σε μια κατάσταση «λαϊκής οικονομίας/εξουσίας». Αυτό μπορεί να αργήσει πολύ και η βαρβαρότητα να επικρατήσει… Επίσης αδυνατώ να κατανοήσω πως μόνο κινηματικά και κοινωνικά  θα ανατραπεί μια κατάσταση που  επιβάλλεται από τα πάνω, πολιτικά, θεσμικά και κατασταλτικά.

Η κατάσταση αλλάζει, η κατάσταση μπορεί και αλλάξει και από «τα κάτω» και από «τα πάνω». Από «τα κάτω» με την κοινή δράση όλων των αγωνιστικών δυνάμεων, δράση πολύμορφη, πολυεπίπεδη που θα γενικευτεί σε μια πολιτική απεργία διαρκείας- όταν και όποτε ωριμάσουν οι συνθήκες- που θα ανατρέψει την κατάσταση. Αυτό έχει γίνει στο παρελθόν επιτυχημένα ή μη και δεν αποτελεί ελληνική πατέντα.

Και από «τα πάνω» με μια πολιτική λύση αριστερής κατεύθυνσης. Όχι αριστερούτσικης ή κεντροαριστερής αλλά ξεκάθαρα αριστερής κατεύθυνσης. Από ένα ενιαίο μέτωπο αριστερών, αγωνιστικών, λαϊκών και εργατικών δυνάμεων. Προσοχή η ιστορία έχει αποδείξει πως για να νικήσει ένα αριστερό μέτωπο δυνάμεων είναι σχεδόν βέβαιο πως πρέπει να ηγεμονεύει ο αντικαπιταλιστικός- κομμουνισμός πόλος. Όχι αυτός που ονοματίζεται έτσι, αλλά αυτός που είναι. Πόσο μάλλον σήμερα που η κρίση είναι τόσο βαθιά και πολύπλευρη που μόνο η υπέρβαση του κ.τ.π σε εθνική-περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα μπορεί να σώσει τον ανθρώπινο πολιτισμό από την καταστροφή.

Βεβαία και πάλι η ιστορία έχει  δείξει πως καθαρές επαναστάσεις και λύσεις δεν υπάρχουν και πως και μέσα στο μπλοκ των αριστερών δυνάμεων η τάση της χειραφέτησης με την τάση της υποταγής θα συγκρούονται για μακρόν. Έτσι δεν θα  πρέπει να αποτραβηχτούμε στις  «καθαρότητες» μας, αλλά να αλληλεπιδράσουμε με ότι συμβαίνει.

Ο δρόμος μακρύς και δύσβατος ακόμη, με ένα χειμώνα που θα είναι ίσως ο δυσκολότερος μετά την κατοχή. Οι συνειδητοποιημένες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πρέπει να δείξουν πως κάνουν την διάφορα. Πως είναι το διαφορετικό που ψάχνει ο κόσμος. Το διαφορετικό της ενότητας, της  αλληλοβοηθείας, της αλληλεγγύης, της μαχητικότητας και της μαχόμενης καθολικότητας.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση