Τρ. Ιαν 18th, 2022

     Αυτοί που έχουν ένα «γιατί» για να ζουν,

μπορούν να αντέξουν σχεδόν οποιοδήποτε «πώς»(Νίτσε).

 

Δεν ξέρω τι μπορεί  να πει κανείς για έναν συνάνθρωπο, για ένα συνάδελφο σου,  που επιλέγει την οδό της αυτοκτονίας. Ίσως το ότι αυτοκτονούν μόνο όσοι δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο, όπως θα έλεγε  ο Νίτσε του 20ού αιώνα Ε. Σιοράν.

Για να προσθέσει ο στοχαστής: « Μόνο οι αισιόδοξοι αυτοκτονούν. Αισιόδοξοι που δεν κατορθώνουν πλέον να είναι αισιόδοξοι. Οι άλλοι, μη έχοντας λόγο για να ζουν, γιατί θα είχαν κάποιον για να πεθάνουν;». Καθώς θεωρούσε πως κάθε μέρα μας φέρνει και μια αιτία να εξαφανιστούμε.

Μόνο που ο ίδιος μάλλον έβρισκε πολλές αιτίες για να ζήσει, πιο πολλές από το να πεθάνει. Ίσως γιατί ο ίδιος άνηκε σε μια γλώσσα. Που δεν είναι τίποτε άλλο από ένας κόσμος επι-κοινωνίας, ένας κόσμος απόλυτης άρνησης και κατάφασης μαζί. Ένα παίγνιο ανάμεσα στο μηδενισμό, τον σχετικισμό και το σκεπτικισμό. Ένας δρόμος εξέγερσης, μηδενιστικής εξέγερσης, μα εξέγερσης.

Όχι δεν ανήκε σε αυτή την κατηγορία ο συνάδελφος στην ΔΩΔΩΝΗ που έβαλε  τέλος στην ζωή του χτες το μεσημέρι. Αυτός μάλλον δεν άνηκε πουθενά σε αυτόν τον κόσμο. Μάλλον δεν είχε κανένα λόγο για να ζήσει και αρκετούς για να πεθάνει. Ο κόσμος του, ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση- για να θυμηθούμε τον Σοπενχάουερ- για το Τάσο Στάμο ήταν μαρτύριο, όπως και ο ίδιος έγραψε. Ή όπως έγραφε και ο Νίτσε: Αν κοιτάξεις πολύ ώρα την άβυσσο, η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα.

Ένα μαρτύριο που μεγάλωνε, ύστερα και από τις νέες εργασιακές συνθήκες στην ιδιωτικοποιημένη ΔΩΔΩΝΗ. Όχι πως αυτές ευθύνονται, μα πάντα κάποια συσσωρευμένα γεγονότα είναι που κάνουν το ποτήρι να ξεχειλίσει, μετατρέποντας την ποσότητα σε ποιότητα.

Είναι οι αντικειμενικές συνθήκες που διαμορφώνουν το κλίμα και το τόπο για να εκφραστεί μια προδιάθεση και όχι το αντίθετο. Άλλο που σε ένα βάθος χρόνου οι ίδιες οι αντικειμενικές συνθήκες μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα.

Έχουν γράψει πολλοί και το αποδεχόμαστε. Η κρίση που ζούμε οδηγεί στην κατάθλιψη, στην απόγνωση και σε κάποιες περιπτώσεις στην αυτοκτονία. Μέσα σε δυο χρόνια ο αριθμός έχει ξεπεράσει τις 3000 αυτοκτονίες,  βοήθεια μας.

Αντίδοτο απέναντι σε αυτή την γενίκευση της κατάθλιψης και της απόγνωσης δεν είναι άλλο παρά η εξέγερση. Ή κάθε μορφής εξέγερση, μα πιο αποτελεσματικά, η γενικευμένη συνειδητή εξέγερση που δίνει ένα νόημα, μια προοπτική.

Η εξέγερση που μέσα από το χάος, ένα πρόσκαιρο λειτουργικό και σωτήριο χάος, γεννάει μια νέα τάξη. Να το πω  κι αλλιώς:  Όποιος δεν έχει μάθει στην ζωή του να ερωτεύεται παράφορα, να χορεύει αλλοπαρμένα και να εξεγείρεται διαρκώς, σαν ο Διόνυσος του Νίτσε, νομίζω πως θα κλατάρει από τους πρώτους.  Και  σε αυτό το σημείο δεν αναφέρομαι στο θανόντα συνάδερφο, μα κάνω ένα γενικότερο σχολιασμό.

Άλλωστε δεν  έχω το δικαίωμα να αποδώσω ευθύνες και να ασκήσω κριτική σε προσωπικές επιλογές κανενός, ποσό μάλλον σε μια επιλογή  ενός ανθρώπου που οδηγήθηκε στην  αυτοκτονία. Τιμώ κάθε επιλογή, έστω και αν διαφωνώ ή με  λυπεί βαθύτατα.

Μόνο που είναι στο χέρι των ανθρώπων να ασκήσουν ή να μάθουν να ασκούν  συνειδητά την τέχνη της εξέγερσης, τα δύσκολα μόλις έφτασαν….

Δ.ΑΡΓΥΡΟΣ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση