Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Υπερασπίζω με σθένος πως το κομμουνιστικό πρόταγμα μπορούμε να το προσεγγίσουμε με τρία πρόσωπα,με τρεις αλληλο-διαπλεκόμενες οντολογικές  ποιοτικές κατηγορίες, που εκφράζονται στο βαθμό που εκφράζονται ή θα εκφραστούν ως τρεις ιστορικές διαδικασίες.

Καταρχήν ως τάση που απορρέει από την σημερινή καπιταλιστική ανάπτυξη. Τόσο με ένα αρνητικό πρόσημο μέσα από την κίνηση που σε μια εξεγερσιακή κατάσταση «αναλώνει» τον εμπορευματικό κόσμο, δίχως πάντα να οικοδομεί έναν άλλο. Αλλά και με ένα θετικό τρόπο μέσα από την οικοδόμηση, με μερικό και αντιφατικό τρόπο, διάκενα δομών της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Χρησιμοποιώντας με ένα απελευθερωτικό- επαναστατικό τρόπο τα σύγχρονα μέσα παραγωγής και της νέας τεχνολογίας. Στην προοπτική της χειραφέτησης της γενικής διάνοιας από τους χρόνους της καπιταλιστικής αξιοποίησης.    

Η οικοδόμηση αυτών των διακένων- δομών ισχυροποιεί σε απίστευτο βαθμό το δεύτερο πρόσωπο δηλαδή τον κομμουνισμό ως κίνηση- κίνημα που καταργεί πολιτικά και κοινωνία την καπιταλιστική κοινωνία-οικονομία- κράτος και εξουσία.

Διάμεσου ενός μαχόμενου πολύμορφου αντικαπιταλιστικού επαναστατικού  υποκειμένου  που διαρθρώνεται τόσο ως κίνημα-μέτωπο και κόμμα. Ενός πολύμορφου αντικαπιταλιστικού μετώπου, κινήματος- κόμματος που έχει σαφή κομμουνιστική αναφορά και κατεύθυνση.

Με στόχο την επαναστατική καταστροφή του κράτους και της κοινωνίας του καπιταλισμού και του εμπορεύματος. Και την οικοδόμηση μιας επαναστατικής μεταβατικής κοινωνίας και κράτους. Στην οποία οι αντικειμενικές κομμουνιστικές τάσεις, καθώς και οι δομές μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, απελευθερώνονται περαιτέρω από τα καπιταλιστικά- εμπορευματικά κατάλοιπα.

Προσοχή, θα ήταν λάθος αυτή η μεταβατική αντικαπιταλιστική κοινωνία να την ταυτίσουμε με το πρώτη φάση του κομμουνισμού, που έχει ονομαστεί σοσιαλισμός. Σίγουρα όπως είπαμε οι κομμουνιστικές τάσεις και δυνατότητες θα πρέπει να έχουν ισχυροποιεί, μα ακόμη δεν είναι κυρίαρχες, ιδιαίτερα αν αυτή η μεταβατική κοινωνία δεν έχει αποκτήσει ένα παγκόσμιο χαρακτήρα.

Και σαφέστατα παράλληλα με τις δομές των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών θα συνυπάρχουν εργαζόμενοι που θα πουλούν την εργατική τους δύναμη στο κράτος, στους συνεταιρισμούς και γιατί όχι σε κάποιες ελεγχόμενες μορφές μικρής και μεσαίας ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Αυτό θα εξαρτηθεί από το βαθμό της παγκοσμιοποίησης της επαναστατικής  διαδικασίας, της συνειδητοποίησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας και της δυναμικής που θα έχουν αποκτήσει οι δομές της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Που θα πρέπει να τείνουν στην προοπτική της γενικευμένης κοινωνικής- και όχι απλώς εργατικής- αυτοδιαχείρισης.

Το να πεις αυτή την μεταβατική αντικαπιταλιστική ή μετακομμουνιστική κοινωνία «δικτατορία του προλεταριάτου», μάλλον είναι λειψό. Καθώς δεν περικλείει τις πολύμορφες και πολυεπίπεδες απελευθερωτικές διαδικασίες που θα πρέπει να τείνουν στην αυτοκατάργηση του προλεταριάτου και στην μετατροπή του σε ελεύθερο συνεταιρισμένο παραγωγό.  

Η μορφές δε της γενικευμένης κομμουνιστικής αυτοδιαχείρισης δεν μπορούν παρά να χρησιμοποιούν δομές άμεσης και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας των άμεσων παραγωγών- εργαζόμενων καθώς και όλου του εργαζόμενου λαού. Δομές και διαδικασίες που θα συνδυάζουν το δημοκρατικά οργανωμένο πλάνο, την τοπικοποίηση και την αποκέντρωση.

Στην λογική της δημοκρατικά συγκροτημένης αυτοδιοίκησης των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών και των εργαζόμενων στους τόπους εργασίας και διαμονής. Δηλαδή όλα θα περνάνε από τα κάτω προς τα πάνω, από το τοπικό στο περιφερειακό και μετα στο παγκόσμιο. Και αυτή η διαδικασία με την βοήθεια και της νέας τεχνολογίας μπορεί να γίνει πολύ εύκολη και απλή στην λειτουργία της, εξασφαλίζοντας την άμεση  συμμετοχή των πάντων και όχι την δια αντιπροσώπων εξουσιοδότηση.

Επίσης είναι λογικό μια τέτοια μεταβατική κοινωνική διάρθρωση να έχει τον κίνδυνο να πισωγυρίσει- πρόσκαιρα μάλλον – στην καπιταλιστική κοινωνία. Απόρροια των αδυναμιών των δομών της κοινωνίας των συνεταιρισμένων παραγωγών να επικαθορίσουν τις εξελίξεις και την δυναμική της κομμουνιστικοποίησης. Αυτό εξαρτάται μάλλον από τρεις αλληλο-διαπλεκόμενους  παράγοντες. 1)Από το πόσο θα αλληλο-συσχετιστούν οι δομές της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών με την γενική διάνοια, τις νέες τεχνολογίες και  τα αναπτυγμένα μέσα παραγωγής. 2) από το πόσο συνειδητά η παραγωγή είναι έργο και προϊόν των εργαζόμενων και άρα οι τελευταίοι μέσα από την διαδικασία της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης νιώθουν πως αυτοί έχουν την πραγματική και ουσιαστική εξουσία 3)Από το πόσο γενικευμένη και παγκοσμιοποιημένη θα είναι η κομμουνιστικοποίηση.

Τέλος μπορούμε να μιλάμε για το κομμουνισμό ως μια νέα απελευθερωτική κοινωνία πια. Που σαφέστατα θα περνάει φάσεις ανάπτυξης, ανάλογα με την ωριμότητα των απελευθερωμένων υποκειμένων της κοινωνίας- όχι πια των δομών ή των διάκενων-  της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών και των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.

Μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που δεν θα έχει το κίνδυνο να πισωγυρίσει στον καπιταλισμό. Αυτό δεν συνεπάγεται πως  θα είναι μια κοινωνία δίχως αντιθέσεις και αντιφάσεις, μια κοινωνία δίχως ιστορία. Μόνο που οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις δεν θα έχουν στο επίκεντρο τους και δεν θα απορρέουν από κυρίαρχη αντίθεση κεφάλαιο-εργασία.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση