Τρ. Ιαν 18th, 2022

Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Ευκαιρία δοθείσης της προσωρινής ελπίζουμε κάμψης του εργατικού και λαϊκού κινήματος-  ύστερά από δυόμιση χρονιά αγώνων, ηττημένων, μα όχι χαμένων αγώνων- η εξουσία του κεφαλαίου αντεπιτίθεται….

Γενικευμένη υποτίμηση της εργασιακής αξίας και δύναμης. Μειώσεις μισθών που φτάνουν συχνά και στο 50%, με το 40% του κόσμου της εργασίας να μένει απλήρωτός για πάνω απ 3 μήνες.  Η ανεργία έχει φτάσει στο 27% του ενεργού πληθυσμού και θα ξεπεράσει το 30% φέτος. Με την  ανεργία στην νεολαία να  ξεπερνά το 50% και να ανεβαίνει κι άλλο.

Επάνω σε αυτή την αντεργατική κοινωνική βαρβαρότητα, το κυρίαρχο αστικό μπλοκ εξουσίας( μια συναινετική τροικανή τριανδρία της άκρας δεξιάς, της πλέον βαθιάς συντηρητικής κεντροδεξιάς, του παλαιού σοσιαλφιλελεύθερου κέντρου, και της ιλαροτραγωδίας  που λέγεται αριστερά της ευθύνης) οικοδομεί ένα νεοσυντηρητικό, φασίζων, ρατσιστικό «τείχος», χρησιμοποιώντας το κράτος των κρανοφόρων και των δικαστών και το παρακράτος της Χ.Α.

ΟΙ στόχοι του ξεκάθαροι: Να προσαρμόσει την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία στα όρια μια αυταρχικού τύπου κοινοβουλευτικής ολοκληρωτικής θέσμισης. Όπου κάθε μαχητική εξωκοινοβουλευτική αντίδραση θα θεωρείται λίγο, πολύ έκνομη.  

Έτσι οι μεγάλες μάζες των προλετάριων θα φοβηθούν και θα υπακούσουν στα κελεύσματα της νέας τροϊκανής τάξης πραγμάτων. Δυνάμεις της αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να προσαρμοστούν σε κεντροαριστερές φόρμες, πετώντας έξω από μαντρί, όσους επιμένουν ριζοσπαστικά.

Η κεντροαριστερή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει δεξιότερα τμήματα που κινούνται στα πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ σε ακόμη φοβικές και σεχταριστικές επιλογές. Ενώ θα ενισχύσει μονάχα τις μηδενιστικές ριζοσπαστικές γραμμές ενός εξεγερσιακού αναρχισμού, που όπως έχει αποδειχτεί είναι βούτυρο στο ψωμί των μηχανισμών του κράτους-παρακράτους.

Βρισκόμαστε σε μια οριακή στιγμή με ένα καλοδουλεμένο σχέδιο από την άρχουσα τάξη να έχει μπει σε λειτουργιά. Η πραγματικότητα της κρίσης όμως ξεπερνά οποιαδήποτε σχέδια τόσο των «πάνω», όσο και των  «κάτω».   Οι άγριες μέρες δεν θα έρθουν,  είναι εδώ και θα έρθουν ακόμη αγριότερες…

Το ανταγωνιστικό αντικαπιταλιστικό εργατικό μπλοκ  πρέπει να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να παίξει ένα  πρωτοπόρο ρόλο. Ένα ρόλο που θα οργανώνει τις διάσπαρτες πληθυντικές αντιστάσεις και αρνήσεις.  Να βρει τους κρίκους της πολιτικής ενοποίησης τους. Και όταν μιλάμε για πολιτική ενοποίηση δεν εννοούμε κομματική διαμεσολάβηση. Εννοούμε την στρατηγική και τακτική ανασυγκρότηση τους στην κατεύθυνση της κοινωνικής και πολιτικής ανατροπής. Στην κατεύθυνση της λαϊκής και εργατικής εξέγερσης που θα προετοιμάσει το έδαφος για την κοινωνική επανάσταση.

Αυτό σίγουρα προϋποθέτει

1) Την οικοδόμηση δυαδικών μορφών κοινωνικής αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης. Έτσι ώστε να περάσουν οι γειτονίες στα χέρια του αγωνιζόμενου μπλοκ. Οι αυτοδιαχειριζόμενες καταλήψεις και χώροι όχι μόνο είναι βαρίδια, αλλά απεναντίας  δυναμώνουν τις δομές αντίστασης και αγώνα.

2)   Την συγκρότηση μιας μάχιμης αντιφασιστικής εργατικής συνιστώσας. Με στόχο να οργανώσει δημοκρατικά και με βάση τις εργατικές και λαϊκές συλλογικότητες του αντιφασιστικού δημοκρατικού αγώνα. Ο αντιφασιστικός αγώνας και η σύγκρουση με τα παρακρατικά κατακάθια είναι υπόθεση του λαϊκού και εργατικού κινήματος και όχι μιας πρωτοπορίας.

3) την συγκρότηση ενός ενιαίου εργατικού μετώπου με βάση τα συνδικάτα και τα συντονιστικά τους. Που θα στοχεύει στην αναζωογόνηση και στην δυνάμωση του εργατικού κινήματος σε ταξική ενωτική κατεύθυνση. Με πρώτιστο στόχο να σπάσει ο εργοδοτικός τσαμπουκάς και η εργοδοτική τρομοκρατία.

4) Τέλος αλλά καθόλου τελευταίο την συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου στην γραμμή ενός μεταβατικού προγράμματος. Στοχεύοντας στο πάρσιμο της εξουσίας από τα χέρια των καπιταλιστών, με όλα τα μέσα κοινοβουλευτικά και μη.

Η ανάληψη της εξουσίας από  ένα αντικαπιταλιστικό- αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, από μια πραγματικά αριστερή, εργατική αντικαπιταλιστική  κυβέρνηση είτε  θα ανοίξει το δρόμο για την επαναστατική ανατροπή και για το σμπαράλιασμα του αστικού κράτους, είτε για την αντεπανάσταση.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε την προοπτική της κατάληψης της εξουσίας, αλλά να έχουμε στα υπόψη μας πως ο αγώνας αρχίζει από τα σήμερα με την εργατική και λαϊκή αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς και γειτονίας και τελειώνει με το σμπαράλιασμα του αστικού κράτους.  

Που θα σημάνει την οικοδόμηση ενός επαναστατικού εργατικού κράτους  που είναι η ανώριμη φάση ενός αντικράτους μιας εργατικής δημοκρατίας. Που με την σειρά της θα ανοίξει μέσα από διαρκούς επαναστατικούς μετασχηματισμούς, την κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, την κοινότητα των ελεύθερων ατομικοτήτων, την αναρχική κομμουνιστική κοινωνία.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση