Τε. Ιαν 26th, 2022

Ο ποιητής μες στο σκοτεινό δωμάτιο κλείνει το μάτι στον έρωτα

Με ύφος χαρμόλυπο  της λέει: “θα τα ξαναπούμε μωρό μου”


Φοράει την  παλαιά αλλά καλοστεκούμενη τραγιάσκα. Βγαίνει έξω , εκεί που ένιωθε πάντα σαν στο σπίτι του.

Στην γωνία μέσα στο παγωμένο αέρα αγοράζει ένα κόκκινο σπρέι και ετοιμάζεται να γράψει:

“this is the and my only friend….”

Μα διστάζει, βάζει το σπρέι στην τσέπη , τραβάει προς τον νότο.

Χάνεται μες στην ανεμοθύελλα.

Το σώμα του, στο βάθος του δρόμου έγινε ένα με το λυσσαλέο παγωμένο αγέρα

Έγινε άνεμος και πέταξε ελεύθερα.

Κανείς από τότε δεν τον ματαείδε.
Πλην ίσως ο έρωτας , που καθώς λένε, ταξιδεύει και αυτός ελεύθερα….

http://der.pblogs.gr/2008/07/296544.html

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση