Τρ. Ιαν 25th, 2022

Είναι ξεκάθαρο πως ύστερα από τρία χρόνια παρατεταμένου λαϊκού εργατικού πολέμου, που πήρε ποικίλες μορφές, η μνημονιακή κατρακύλα, η κρυφοφασιστική εμπνεύσεως τρικομματική κυβέρνηση, έχει επιβάλει- έστω και πρόσκαιρα- την πολιτική της  πλατφόρμα. Που συνίσταται στην γενικευμένη φτωχοποίηση του εργαζόμενου  λαού, στην μετατροπή της χώρας σε ευρωκεντρικό  προτεκτοράτο, στην έκπτωση ακόμη και αυτών των  αστικών δημοκρατικών θεσμών.

Ο νόμος της ΕΕ-μνημονίου-ΔΝΤ αποτελεί το νεο παρασύνταγμα που καταστέλλει κάθε εργατική αντίδραση, όπως είδαμε και πριν μια βδομάδα με το μετρό, δίχως τα εργατικά και λαϊκά αντανακλαστικά να είναι σε τέτοιο βαθμό ετοιμοπόλεμα, για να αποτρέψουν την καταστολή της κυβέρνησης και των ΜΑΤ. Έτσι ύστερα από τους εργαζόμενους στην  χαλυβουργία και οι εργαζόμενοι στο μετρό δέχονται τις  «περιποιήσεις» της δημοκρατικής τρικομματικής κυβέρνησης. Με την πρωτοπορία των συγκεκριμένων εργατικών αγώνων να βρίσκεται στην κομμουνιστική και ριζοσπαστική αριστερά και με τους αγώνες να χάνουν λόγω της απουσίας ενός ευρύτερου δικτύου ταξικής αλληλεγγύης.

Μπορούν άραγε να νικήσουν κάποιοι από τους αγώνες που αυτή την στιγμή διεξάγονται η θα γίνουν στο άμεσο μέλλον;  Μπορεί η χούντα του μνημονίου-ΕΕ-ΔΝΤ-ελληνικού κεφαλαίου να σπάσει, να ηττηθεί έστω και στα σημείο από τα «κάτω», αγωνιστικά και ταξικά;;;

Πιστεύουμε πώς ναι αν και τα πράγματα κάθε άλλο πάρα εύκολα είναι. Είναι θέμα χρόνου η σαπίλα των κυβερνόντων και της άρχουσας τάξης να μυρίζει τόσο αφόρητα που να οδηγήσει το σύστημα τους σε σηψιμαία κρίση. Άρα αν δεν θέλουμε να οδηγηθούμε και μείς στο θάνατο, πρέπει να οργανώσουμε την μαζική έξοδο του κόσμου της εργασίας από τον σύμπαν της σαπίλας και της καταστροφής.

Πως όμως θα γίνει αυτό; Σίγουρα όχι γλύφοντας την άρχουσα τάξη των ΗΠΑ και της Γερμανίας, δηλαδή αυτούς που ευθύνονται για αυτή την καταστροφή.  Θέλοντας να πάρεις το οκ για να κυβερνήσεις το σύμπαν της σαπίλας… Ούτε πάλι να διαλαλείς την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης, κτίζοντας  μέτωπα με τον εαυτό του για μια μυθική μελλοντική λαϊκή οικονομία-εξουσία.

Αλλά από τα σήμερα και μέσα στο βούρκο κτίζοντας εργατικά-λαϊκά μέτωπα και μπλοκ αγώνα. Που θα βγάζουν μπροστά την αναγκαιότητα υπεράσπισης των λαϊκών-εργατικών αναγκών. Συγκροτώντας δυαδικές αντιεξουσίες πολιτικές και παραγωγικές που θα αντιμετωπίσουν τα άμεσα προβλήματα της λαϊκής-εργατικής επιβίωσης χρησιμοποιώντας ακόμη και μεθόδους λαϊκής και εργατικής αντιβίας.

Αναγκαίο βήμα είναι η συγκρότηση ενός νέου ταξικά και μαχητικά κατασταλαγμένου εργατικού κινήματος με την δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων να είναι η μοναδική νομιμοποιητική αρχή. Με τα διοικητικά συμβούλια είτε να μην υπάρχουν, είτε να είναι οι απλοί διαχειριστές των  αποφάσεων της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων.    Ναι μόνο έτσι η εργατική τάξη μπορεί για μακρόν να μείνει τάξη για τον εαυτό της, με ηγεμονία της τάσης χειραφέτησης πάνω στην τάση χειραγώγησης. Διαφορετικά τα πολιτικά και οικονομικά  αφεντικά θα ξεπροβάλουν πάνω στην άπτωτη των αγώνων και των επαναστάσεων.

Το καθοριστικό ζήτημα κάθε αγώνα είναι η πάλη για την εξουσία και αυτό δεν μπορούμε να το αποφύγουμε με ευφυολογήματα αλλάζουμε τον κόσμο, δίχως να πάρουμε την εξουσία.  Πρέπει το αντικαπιταλιστικό, εργατικό μέτωπο να έχει στόχο να πάρει την εξουσία από την αστική τάξη αφού πρώτα οικοδομήσει μια ισχυρή και μαζική εργατική- λαϊκή, παραγωγική και πολιτική, δυαδική εξουσία

Αυτό θα συμβεί είτε με την συμμετοχή της σε μια  αριστερή κυβέρνηση που θα βγει από τις εκλογές, δημιουργώντας ρήγματα στην αστική- καπιταλιστική εξουσία, είτε μετά από μια λαϊκή επανάσταση, συντρίβοντας το καπιταλιστικό κράτος. Προτιμώ το όρο αριστερή κυβέρνηση, γιατί η  εργατική κυβέρνηση προϋποθέτει μια εργατική τάξη να είναι τάξη για τον εαυτό της, άρα τότε θα πρέπει να μιλάμε  για την δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων, για την εργατική δημοκρατία, για την μεταβατική κοινωνία προς τον κομμουνισμό.

Απεναντίας το επαναλαμβάνω, μια αριστερή κυβέρνηση, είτε μέσα από εκλογές,  είτε μετα από μια λαϊκή εξέγερση ή επανάσταση, θα αποτελέσει ένα μικρό στην μια περίπτωση και βαθύτερο στην άλλη ρήγμα στο καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό και τρόπο παράγωγης. Θα αποτελέσει ένα άλμα στο δρόμο προς την μεταβατική κοινωνία της εργατικής δημοκρατίας, αλλά όχι εργατική δημοκρατία. Μια πρόσκαιρη συγκρουσιακή κατάσταση που είτε θα οδηγηθεί στην αντεπανάσταση ή τον εκφυλισμό, είτε στην συνολική επαναστατική διαδικασία που θα ανοίξει τον δρόμο προς τον κομμουνισμό.

Αυτό το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο δεν θα το πραγματώσει μονάχη της  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χρειάζεται όλες τις αντικαπιταλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές, διεθνιστικές κομμουνιστικές δυνάμεις. Είτε βρίσκονται εντός των δυνάμεων της κοινοβουλευτικής αριστεράς, είτε όχι.

Και κάτι τελευταίο… !!!!!Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: Αν υπάρξει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πια πρέπει να είναι η στάση των δυνάμεων του αντικαπιταλιστικού εργατικού μετώπου; Ξεκινώ απ αυτό που είπε ο κατά τα αλλά  αγαπητός Βούτσης στην κυριακάτικη «Ε», για την δημιουργία μιας κεντροαριστεράς με αριστερό κορμό.   Αυτό από μόνο του αποκλείει κάθε συνεργασία. Άσε που και αυτό να μην ισχύει και   να είναι προβοκάτσια της «Ε», όλα είναι πιθανά, η εμμονή στην φυλακή του ευρώ-ΕΕ, αποκλείει και πάλι την συνεργασία.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως αντιμετωπίζουμε την τρικομματική μνημονιακή σαπίλα Σαμαρά- Βενιζέλου-Κουβέλη. Θα περιμένουμε να δούμε τι μέτρα θα πάρει και πόσο θα συγκρουστεί με τις δυνάμεις της ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Έτσι θα στηρίζουμε κάθε φιλολαϊκό μέτρο και θα οργανώνουμε την αντίσταση σε κάθε αντιλαϊκό μέτρο.

Αυτό δεν σημαίνει απ την άλλη πως έχω και μεγάλες αυταπάτες για τον ρεφορμιστικό πρόγραμμα και κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο είναι μέγιστο πολιτικό λάθος αν  έξαρσης ταυτίσουμε την σαπίλα του σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαν να ταυτίζουμε τον νεοσυντηρητισμό, τον νεοφιλελευθερισμό και τον φασισμό με την ρεφορμισμό…

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση