Πε. Ιαν 20th, 2022

Κάπου ανάμεσα στην ελευθέρια και την αναγκαιότητα, ρέποντας όμως την αναγκαιότητα της ελευθερίας και όχι στην αναγκαιότητα της αναγκαιότητας βρήκα χρόνο να δω την Άννα Καρένινα.  Την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη  το μυθιστόρημα του έργου του  μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Λ. Τολστόι. Ο συγγραφέας  που αγάπησε παράφορα την ορθόδοξη  και άναρχη σλαβική ψυχή και την Ρώσικη φύση.

Η ταινία παρουσιάζει την αυτοκρατορική Τσαρική Ρωσία σαν μια συνεχή θεατρική παράσταση με πολύ χορό και μουσική, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στην ζωή των ευγενών και των αυτοκρατορικών γραφειοκρατών. Αλλά ακόμη και οι εικόνες στην φύση έχουν την μορφή χορογραφίας.  Οι αλλαγές στα σκηνικά γίνεται με τέτοιο ανεπαίσθητο τρόπο, σαν μια συνεχιζόμενη ροη ενέργειας και σχέσεων. Ναι η ζωή είναι ένα ανοικτό και συνεχιζόμενο θέατρο που θα πρέπει να το παίξεις και ιδιαίτερα να το τραγουδήσεις.

Από αυτή την έποψη η ταινία είναι διασκεδαστική και δεν κουράζει το θεατή. Από την άλλη πλευρά αυτή η κινηματογραφική γραφή δεν επιτρέπει να διεισδύσουμε στην ψυχολογία των ηρώων κάτι που κάνει ο μεγάλος Τολστόι.

Δεν μας επιτρέπει να δούμε τον καταπιεσμένο ψυχισμό της ηρωίδας μας που τελικά μέσα από την κοινωνική κατακραυγή εξαιτίας του παράνομου δεσμού της με τον ιππότη Βρόνσκι οδηγείται στο θάνατο.

Ούτε την χριστιανική μεγαλοσύνη του Καρένιν που συγχώρησε την γυναίκα του Άννα Καρένινα, παρόλο που κράτησε επαφή και σχέσεις με το  υποκριτικό κατεστημένο της τσαρικής αριστοκρατίας,  τι οποίο αποτελούσε τμήμα του.

Αυτό το συντηρητικό, αντιχριστιανικό στην ρίζα  του,  υποκριτικό κατεστημένο καταγγέλλει ο Λέων Τολστόι περισώζοντας τον γαιοκτήμονα Κονσταντίν Λεβίν  μια βαθύτατα χριστιανική ψυχή, μια εικόνα του ίδιου του Τολστόι , που αναζητά την πνευματική τελείωση μέσα από τον έρωτα και την σκληρή σωματική εργασία μαζί με τους άλλους χωρικούς, σε αντίθεση με τους άλλους γαιοκτήμονες.

Μια χριστιανική ψυχή που συμπονά και συγχωρεί τον άρρωστο επαναστάτη μηδενιστή αδερφό του, παρουσιάζοντας με αυτό τον τρόπο ο συγγραφέας μια επαναστατική τάση της εποχής.

Μια τάση, που είναι πολύ μακριά από την χριστιανική κοινότητα και συγχώρηση του ίδιου του Λ. Τολστόι.   Μια τάση όμως που μέσα στην διαλεκτική της αλληλεπίδραση θα γονιμοποιηθεί μέσα στο επαναστατικό ρεύμα των μπολσεβίκων και θα ηγεμονεύσει με τον σταλινισμό, επιστρέφοντας σε μια νέα εκδοχή του τσαρισμού.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση