Τρ. Ιαν 25th, 2022

Δευτέρα βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 2008, απόψε δεν έχουμε φίλους κραύγαζε  η εξεγερμένη νεολαία, ίσως γιατί κατανοούσε πως ουδέποτε είχε φίλους, ουδέποτε αυτή η κοινωνία, η νεοελληνική κοινωνία είχε πραγματικούς φίλους.

Και η φωτιά να καίει την σχολή, αυτή την σχολή που κάνει λέκτορες αυτούς  που κουβαλάνε τους προτζέκτορες. Και καθηγητές αυτούς που κλέβουν επιμελώς τις εργασίες των μεταπτυχιακών φοιτητών τους, αφού πρώτα τους “πετάνε” , γιατί έχουν ασχοληθεί με  «απαγορευμένα» θέματα.

Όπως ο ήρωας του μυθιστορήματος της Σοφίας Νικολαΐδου «Απόψε δεν έχουμε φίλους» από τις εκδόσεις μεταίχμιο, 2010. Ένας ανυποψίαστος, μα αποφασισμένος ιστορικός που σε μια λάθος εποχή 1981-1989 αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κόσμο των δοσίλογων και των γερμανοφασιστικών οργανώσεων της Θεσσαλονίκης.

Ένα κόσμο γεμάτο ιδεολόγους φασίστες, μα κυρίως γεμάτα από μικρά ή μεγάλα καθάρματα, λούμπεν στοιχεία, μαυραγορίτες και μικροαστούς που εκμεταλλεύτηκαν τις στιγμές προς ίδιον όφελος. Ένας κόσμος που ξέπλυνε τις αμαρτίες του στην μεταπολεμική Ελλάδα της κυριαρχίας των αντικομουνιστικών εθνικοφρόνων και των μαυραγοριτών που μετατράπηκαν σε μεσοαστική και μεγαλοαστική τάξη.

Ένας βαθιά κομφορμιστικός και συντηρητικός κόσμος που πέρασε από τον Καραμανλή, στο «Γέρο της δημοκρατίας»  και από εκεί μεταμορφώθηκε ακόμη και σε σοσιαλιστή του ΠΑΣΟΚ, ένας κόσμος, μια αντίληψη, μια στάση ζωής που σήμερα  στηρίζει την Χ.Α, τα  κόμματα  και τις δυνάμεις του μνημονίου. Κατά μια έννοια είναι η κοινωνική ραχοκοκαλιά των κυρίαρχων συστημικών επίλογων ανά εποχή.

Το έξοχο αυτό μυθιστόρημα  περιλαμβάνει τρεις γενιές Ελλήνων που έζησαν τόσο πολύ την ιστορία που στο τέλος την έφτυσαν και τους έφτυσε, παρόλο που συνεχίζουν να καβαλάνε το αίμα που χύθηκε και που καθόρισε και το στρατόπεδο που επέλεξαν. Γιατί κακά τα ψέματα ακόμη και ο ουδέτερος έχει διαλέξει στρατόπεδο, ανεξάρτητα από ηθικές ή μη στάσεις που κουβαλά ή δεν κουβαλά.

Επιλογές και στάσεις ζωής που θα καθορίσουν εν τέλει πως ενώνονται και διαχωρίζεται η θεωρία από την πράξη, πια θα είναι η σωστή η λάθος πλευρά, αν αυτή η χώρα είναι ήδη νεκρή ή αν λίγο ξαποσταίνει. Θα καθορίσουν τελικά αν έχουμε φίλους  ή αν μπορούμε να αποκτήσουμε.

Δεκέμβρης του 08, απόψε δεν έχουμε φίλους, 4 χρόνια μετά ,μήπως βρήκαμε ή συνεχίζουμε την μηδενιστική μας πορεία έξω από την ιστορία;; Υιοθετώντας την βολική- από κάθε άποψη- και βαθιά συντηρητική θεωρία της αιώνιας επιστροφής της καταστροφής, το κακό πάντα επιστρέφει…

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση