Τρ. Ιαν 25th, 2022

Σας παρουσιάζω ένα εξαιρετικό κείμενο του φίλου Άκη Γαβριηλίδη στο φιλικό σαιτ  http://weltschmerzk.blogspot.gr/. Θα συμφωνούσα σε πολλά με την παρακάτω λογική του κειμένου, αλλά και θα διαφωνούσα την ίδια στιγμή , στο βαθμό που δεν τα βλέπω στην περίπτωση της Κύπρου.

Θα συμφωνήσω πως το «όχι» των κυπρίων αποτελεί μπλοκάρισμα του ευρωπαϊκού σχεδίου, που μοιάζει όλο και πιο πολύ με μη-σχέδιο. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, στο βαθμό που δεν εκπροσωπεύει του ευρωπαϊκούς λαούς ή την θεωρητική αφαίρεση που λέγεται πλήθος.

Την ίδια στιγμή πιστεύω πως όντως αυτό το «όχι» θα έχει ανυπολόγιστες επιπτώσεις για αυτό το λόγο και «πονάει» τόσο πολύ και όχι γιατί αν θέλανε δεν έβρισκαν τα 5 περίπου δις.

Την ίδια στιγμή έχω δυο ενστάσεις: Πρώτο βρίσκω μια συνέχεια ανάμεσα στο «όχι» στο σχέδιο «Ανάν» και στο σχέδιο του κουρέματος των καταθέσεων. Και η δυο έχουν ως στόχο να διαλύσουν ένα κράτος και να οικοδομήσουν ένα προτεκτοράτο του Ευρωενωσιακού κόμβου της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας.  Και με αυτή την έννοια αποτελούν λογικές και εκδοχές εδαφικοποίησης και όχι  απεδαφικοποίησης.

Δεύτερο επειδή συνιστάνε λογικές και πρακτικές εδαφικοποίησης είναι έκφραση της αγωνιστικής ελληνοκυπριακής ενότητας των πάνω και των κάτω και όχι μόνο των κάτω, των προλεταρίων. Και με αυτή την έννοια ναρκοθετημένες σε ένα μεγάλο βαθμό. Σε αντίθεση με τις εξεγερσιακές οπτικές των αραβικών μαζών την προηγούμενη περίοδο.

Ακολουθεί το κείμενο:

Οθωμανικές γενεαλογίες του κυπριακού «όχι»

του Άκη Γαβριηλίδη

H απόρριψη του πλάνου της Ευρωομάδας για κούρεμα των καταθέσεων σε κυπριακές τράπεζες από τη βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί ένα γεγονός με τεράστιες και ανυπολόγιστες ακόμη συνέπειες. Δεν αναφέρομαι σε οικονομικές, αλλά σε πολιτικές συνέπειες, ή μάλλον, ακριβώς, στη βασική εξόχως πολιτική συνέπεια ότι, με το συμβάν αυτό, η πολιτική ξαναδιεκδίκησε τα δικαιώματά της από την «οικονομία». Την οικο-νομία νοούμενη ως management, ως ένα σύνολο τεχνικών διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων, επί του οποίου δεν τίθεται ζήτημα διαφωνίας (mésentente), αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού· τίθεται μόνο ζήτημα επιστημονικής γνώσης και εφαρμογής της. Για την επιστημονική γνώση, ως γνωστόν, το πράγμα «είναι έτσι»· δεν ενδέχεται άλλως έχειν.

Η πολιτική, από την άλλη, είναι αυτό που διακόπτει, αυτό που έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε [1].

Όταν σου έρχεται κάτι από κει που δεν το περιμένεις, είναι αναμενόμενο ότι προσπαθείς να το σκεφτείς με βάση αυτά που ήδη ξέρεις, να αναζητήσεις προηγούμενα. Στην περίπτωσή μας, οι συνειρμοί έμοιαζαν τόσο κραυγαλέοι και αυτονόητοι που όλοι έσπευσαν να τους κάνουν – με πρώτο και καλύτερο τον κ. Γιώργο Νταλάρα: πριν από ούτε δέκα χρόνια, στην Κύπρο υπήρξε ένα άλλο αρνητικό αποτέλεσμα σε ψηφοφορία, το οποίο είχε θεωρηθεί ως ηρωική αντίσταση στα απειλητικά σχέδια των ξένων –η απόρριψη του σχεδίου των Ηνωμένων Εθνών για λύση του πολιτικού προβλήματος του νησιού. Μια απόρριψη που έγινε στο όνομα της επιθυμίας όσων παρέλαβαν κράτος και δεν ήθελαν να παραδώσουν κοινότητα.

Στο παρόν κείμενο επιθυμώ να αμφισβητήσω αυτή την αυτονόητη σύνδεση και να προσπαθήσω να επινοήσω μία άλλη γενεαλογία του συμβάντος, η οποία έρχεται από πολύ παλιότερα. Σε αντίθεση με τους αυτόματους συνειρμούς περί ηνωμένων εθνών, θεωρώ ότι υπάρχει μία εναλλακτική, παλιότερη και ξεχασμένη πλέον τεχνογνωσία, ένα άλλο ρεύμα το οποίο εκβάλλει σε αυτή την τωρινή άρνηση και την καθορίζει. Μία τεχνογνωσία που έχει σχέση με τη λογική τού πλήθους και της αυτοκρατορίας, και όχι με τη λογική του λαού και της εθνικής κυριαρχίας.

συνέχεια

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

One thought on “για τις οθωμανικές γενεολογίες του κυπριακού όχι”
  1. Ενδιαφέρον το ερμηνευτικό σχήμα του κειμένου, μόνο που δε βλέπω πώς εφαρμόζεται στο υπό ερμηνεία γεγονός. Εξηγούμαι: Οι Κύπριοι του 18ου αιώνα (και όταν λέμε εδώ “οι Κύπριοι”, εννοούμε φτωχούς αγρότες, σχεδόν ακτήμονες) είχαν αναπτύξει τη στρατηγική της μετανάστευσης, ως αντίδραση στην αυθαίρετη υπερφορολόγηση, που επιχειρούσε να τους επιβάλει μια προνεωτερική Αυτοκρατορία. Σήμερα βλέπουμε τους Κύπριους του 21ου αιώνα (και όταν λέμε εδώ “οι Κύπριοι”, αυτή τη φορά δεν εννούμε μόνο τους “αποκάτω”) να αντιδρούν απέναντι στην εξίσου αυθαίρετη δήμευση των καταθέσεών τους, που επιχειρεί να τους επιβάλει μια μετανεωτερική Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τους προγόνους τους, οι σημερινοί Κύπριοι δε μπορούν πλέον να περιγραφούν με όρους ακτημόνων/ημιακτημόνων χωρικών. Δε βλέπω πώς μπορεί μια στρατηγική αποεδαφοποίησης να εφαρμοστεί από έναν πληθυσμό μικροϊδιοκτητών, που συχνά δεν είναι και τόσο μικροί, άλλωστε.

    Rebus sic stantibus, στην αντίδραση των Κυπρίων απέναντι στην απόφαση του Eurogroup διαβλέπω μάλλον μια τάση εδαφοποίησης. Μετά την απόφαση του Eurogroup, η Κύπρος δε μπορεί πλέον να διατηρήσει το “αποικιακό” καθεστώς του offshore φορολογικού παραδείσου, το οποίο είχε στήσει τα τελευταία 30 χρόνια. Δε μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως αποεδαφοποιημένo καταφύγιο για το “νομαδικό κεφάλαιο”. Δε μπορεί πλέον να λειτουργήσει ως υπόλειμμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, όπως έπραττε από της συμφωνίες της Ζυρίχης και μετά. Επιπλέον, μετά την απόφαση του Eurogroup, η Κύπρος δε μπορεί να λειτουργήσει ως φαντασιακό παράρτημα του ελληνικού Έθνους. Σε αντίθεση με το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, που έγινε υπό την αιγίδα της ελληνικής σημαίας, το ΟΧΙ στην απόφαση του Eurogroup έγινε υπό την αιγίδα της κυπριακής σημαίας. Οι Κύπριοι δεν αντέδρασαν ως πρώην υπήκοοι της βασίλισσας, ούτε ως παρολίγον πολίτες της Ελλάδας. Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία τους, αντέδρασαν ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία τους, οι Κύπριοι αντέδρασαν με βάση το σχήμα Λαός/εθνική κυριαρχία.

Αφήστε μια απάντηση