Τε. Ιαν 19th, 2022

Ξαναβγήκε στην ΓΣΕΕ ο Παναγόπουλος- έστω και λαβωμένος- και η παρέα της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ με ποσοστό 34% και 24% αντίστοιχα. Ποσοστά που υπερβαίνουν τα ποσοστα των κομμάτων της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Αποδεικνύοντας το ολοκληρωτικά εκφυλισμένο  χαρακτήρα της ΓΣΕΕ που παίζει ένα τυπικό ρόλο υπεράσπισης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και ουσιαστικής στήριξης της χούντας της ΕΕ και των κυβερνήσεων των μνημονίων.

Αλλά πως γίνεται η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι να στηρίζουν την ξεπουλημένη ηγεσία των Παναγόπουλων της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Απο μια πλευρά όπως το 42% του ελληνικού λαού στηρίζει ακόμη κόμματα της τρόικας και των μνημονίων. Από την άλλη πλευρά, ποιοι -ποσοτικά ή ποιοτικά- εργαζόμενοι και εργάτες ασχολούνται με αυτά τα συνδικάτα, ασχολούνται με το «σπορ» του συνδικαλισμού.

Τα στοιχειά είναι απογοητευτικά.  Σε μια εργατική τάξη των 2500000 μελών, με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους, το τυπικό ποσοστό των συνδικαλισμένων εργαζόμενων δεν ξεπερνά το 20%. Ας  δούμε τα ίδια τα στοιχειά της ΓΣΕΕ για το 35 συνέδριο. Συμμετείχαν 423 εκπρόσωποι που ο καθένας εκπροσωπούσε 1000 φυσικά μέλη. Δηλαδή οι 423 εκπρόσωποι εκπροσωπούν 423000 εργαζόμενους, δηλαδή περίπου το 18% της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων. Το υπόλοιπο τμήμα της εργατικής τάξης ούτε θέλει, ούτε ξέρει για συνδικάτα και εργατικούς αγώνες.

Ενώ ο Παναγόπουλος  και η μνημονιακή παρέα του είχε τους 249 αντιπροσώπους, εκπροσωπώντας   περίπου της 10% των συνδικαλισμένων εργαζόμενων. Ένα απόλυτα φυσιολογικό νούμερο για να εκφραστεί ένα τμήμα των εργαζόμενων που παραμένει εργατική αριστοκρατία ή βρίσκεται στα ψηλά κλιμάκια του καταμερισμού εργασίας, διευθυντές, προϊστάμενοι, τμηματάρχες… κτλ.

Δεν είναι κανένα μεγάλο μυστικό πως  αυτή η ΓΣΕΕ, αυτό το εργατικό κίνημα ούτε συγκινεί κανένα, ούτε μπορεί να παίξει  κανένα αγωνιστικό ρόλο, παρά  μόνο να καλεί σε γενικές απεργίες, όταν και όποτε θυμάται.

Η συγκυρία και η επίθεση όμως επιβάλουν ένα νέο εργατικό κίνημα στα χέρια των εργαζόμενων, στα χέρια των γενικών συνελεύσεων… Με συνδικαλιστές, εκπροσώπους και διοικητικά συμβούλια που θα παίζουν ένα συγκεκριμένο ρόλο  και δεν θα μετατρέπονται σε «κοινοβουλευτικούς» εκπροσώπους και διαμεσολαβητές που θα παζαρεύουν την άξια της εργατικής δύναμης.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που δεν θα μένει στην διεκδίκηση των οικονομικών αγώνων αλλά θα βάζει και ζητήματα του συνολικού έλεγχου των υλικών και κοινωνικών όρων της ύπαρξης των εργαζομένων. Με αυτή την έννοια θα βάζουν ζήτημα εργατικής εξουσίας στο σήμερα.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση