Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Ο χρόνος είναι χρήμα;; Όχι ο χρόνος είναι χρόνος που λειτουργεί ως χρήμα, δηλαδή λειτουργεί ως ανταλλακτική αξία. Αυτό δεν συμβαίνει ακόμη, μα σε μια κινηματογραφική μεταφορά μιας δυστοπίας, στο   in time του 2011.

Μεταφερόμαστε σε μια μακρινή τεχνολογικά εξελιγμένη  κοινωνία όπου η γενετική τεχνολογία έχει νικήσει την φθορά και τον θάνατο και έχει  κατακτήσει την αθανασία, μα όχι για όλους.

Άλλα για αυτούς που η εξουσία και  η οικονομική ισχύ έχει δημιουργήσει τους όρους να συσσωρεύουν χρόνο, άπειρο χρόνο και αθανασία. Για τους άλλους αυτά τα προνομία σταματάνε στα 25 και μετά ένας αγωνιώδης αγώνας για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο χρόνο, αλλιώς επέρχεται ο θάνατος.

Ένας σκληρός αγώνας πραγματικής επιβίωσης που λίγοι  κυριαρχούν, οι πιο δυνατοί, σε ένα αδυσώπητο αγώνα φυσικής επιλογής, σε μια τεχνολογικά εξελιγμένη εκδοχή ενός δαρβινικού καπιταλισμού,  που η τεράστια ανισοκατανομή χρόνου, ανάμεσα στους λίγους που κατέχουν την αθανασία και τους πολλούς που ζουν μετά τα 25 τον διαρκή αγώνα καθημερινής επιβίωσης μετατρέπει το σύστημα σε μια γενετική φεουδαρχία.

Φυσικά στην ταινία δυο Ζορό- ένα ερωτευμένο ζευγάρι με τον άντρα από τα αποκλεισμένα γκέτο και την γυναίκα από τα πλούσια προάστια των αθάνατων- τα βάζουν με όλους, με το πλούσιο αθάνατο πατέρα, με τους χρονοφύλακες, κάτι σαν τους μπάτσους, που φυλάνε την ιδιοκτησία του χρόνου, καταφέρνουν να μοιράσουν εκατομμύρια χρόνια στο κόσμο, μπλοκάροντας το σύστημα.

Και από αυτήν την άποψη η ταινία εξελίσσεται σε μια αμερικάνικη ταινία δράσης, χάνοντας σε φιλοσοφικό, οντολογικό  και πολιτικό υπόβαθρο  αφήνοντας όμως νύξεις για αναστοχασμό και διερεύνηση.

Τι μπορεί όμως να συμβεί στην πραγματικότητα;; Μπορεί να υπάρξει μια τέτοια βάρβαρη εξέλιξη του σημερινού ήδη ολοκληρωτικού καπιταλισμού της ολοκληρωτικής υπαγωγής στο κεφάλαιο και στο εμπόρευμα;;

Ένα νέο καπιταλισμό όπου  το χρήμα καταργείται, αλλά όχι ο νόμος της εργασιακής αξίας. Όπου η αξία της εργασίας και η υπεραξία μετριούνται σε χρόνο-χρήμα;  Όπου η τεχνολογία και ειδικά η γενετική αποκλείονται από τα πλήθη  και λειτουργούν προς όφελος των λίγων ισχυρών;

Το μέλλον είναι ανοικτό σε δυστοπίες, όσο και σε ουτοπίες όπου ο χρόνος απελευθερώνεται, όπου το μέτρο του πλούτου θα είναι ο ελεύθερος χρόνος. Όπου οι άνθρωποι θα κατέχουν τον συνολικό έλεγχο των συνολικών όρων ύπαρξης και όχι οι οικονομικές ή άλλες εξουσίες.

Το ζητούμενο είναι η ύπαρξη αυτών των μαζικών  συνειδητοποιημένων υποκειμένων που θα αγωνίζονται για την συνολική απελευθέρωση του χρόνου, των τόπων  και των όρων της ύπαρξης από το κεφάλαιο και την εξουσία…

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση