Ojos que no ven (Μάτια που δεν βλέπουν)

Ντοκιμαντέρ σχετικά με τα θύματα του φασισμού στην Ισπανία μετά τη δικτατορία του Φράνκο μέχρι τις μέρες μας.

Αποτελείται αποκλειστικά από συνεντεύξεις στα θύματα της ισπανικής ακροδεξιάς από το θάνατο του Φράνκο, στα τέλη του 1975, μέχρι σήμερα. Μιλάνε συγγενείς και φίλοι δολοφονημένων από το φασισμό, θύματα φασιστικών επιθέσεων και κάποιοι δημοσιογράφοι, ιστορικοί και μέλη κοινωνικών οργανώσεων. Διαβάστε περισσότερα “Ojos que no ven (Μάτια που δεν βλέπουν)”

για την απεργία στην “ΠΙΝΔΟ”

Είναι γνωστό πως  η διοίκηση της «ΠΙΝΔΟΥ»  προχώρησε στην τρομοκρατική απόλυση εργαζόμενης που ήταν μέλος της επιτροπής αγώνα. Η επιτροπή αγώνα εκλέχτηκε από την  μαζικότατη γενική συνέλευση των εργαζόμενων στην «ΠΙΝΔΟ»  για να διεκδικήσει μαζί με το ΔΣ του σωματείου τα δεδουλευμένα μηνών. Διαβάστε περισσότερα “για την απεργία στην “ΠΙΝΔΟ””

Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

Πράγματι, αν μελετήσει κανείς τα έργα του ισλαμιστή ιδεολόγου και θεωρητικού της Ιρανικής Επανάστασης Αλί Σαριάτι, θα παρατηρήσει ότι αντικείμενο της θεωρητικής του εργασίας δεν είναι η προάσπιση μιας απαράλλακτης και αναχρονιστικής ισλαμικής παράδοσης κόντρα στην παραμορφωτική επιρροή των νεωτεριστικών αξιών και ιδεών. Γι’ αυτούς που παραμένουν παθητικά προσκολλημένοι στις παραδόσεις ο Σαριάτι γράφει πως «ότι είναι παλαιό, δεν είναι κι ευσεβές», ενώ με μπόλικη δόση σαρκασμού σχολιάζει ότι προσπαθούν «να διατηρήσουν άμαξες που τις τραβάνε άλογα δίπλα, δίπλα με τα ταξί».[xiii] Η επηρεασμένη από τον μαρξισμό σκέψη του εκδιπλώνεται κάτω από την βαριά σκιά της απειλής που ενσάρκωνε ο δυτικός ιμπεριαλισμός για την ανεξαρτησία και την επιβίωση του λαού του Ιράν. Επιζητά να ανανεώσει την ισλαμική κουλτούρα και να της εμφυσήσει έναν νέο δυναμισμό, ορίζοντας εκ νέου το σιιτικό ισλάμ ως ρεύμα πολιτικής και κοινωνικής αφύπνισης και ως κατ’ εξοχήν δόγμα των «mustazafin», δηλαδή της παγκόσμιας κοινότητας των καταπιεσμένων. Γράφει χαρακτηριστικά, «…αυτό είναι το τελευταίο επαναστατικό κύμα του Αλευιτικού Σιισμού, ο Κόκκινος Σιισμός, που επί 700 χρόνια συνέχισε να περιφρουρεί την φλόγα του επαναστατικού πνεύματος, της αναζήτησης για ελευθερία και δικαιοσύνη, πάντα παίρνοντας το μέρος του απλού λαού και αγωνιζόμενος ακατάπαυστα ενάντια στην καταπίεση, την άγνοια και την φτώχεια».[xiv] Όπως είναι πρόδηλο, ο Σαριάτι αντιλαμβάνεται το σιιτικό δόγμα της διαρκούς επανάστασης ενάντια στο σουνιτικό χαλιφάτο, ως μια δύναμη ανατροπής του εγχώριου και διεθνούς κατεστημένου, όπως αυτό εκφραζόταν από το δικτατορικό καθεστώς του Σάχη και τους δεσμούς υποταγής που αυτό είχε αναπτύξει με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, και ως όχημα ριζοσπαστικού μετασχηματισμού κι ανεξαρτητοποίησης της περσικής κοινωνίας. Το πνεύμα διεθνιστικής αλληλεγγύης που διαποτίζει την σκέψη του διασώζεται αυτούσιο στο άρθρο 154 του συντάγματος της ισλαμικής «δημοκρατίας» το οποίο αναφέρει:

Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

“…δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους, πρέπει να
εκπροσωπηθούν”.  Καρλ Μαρξ

Μια απάντηση στο κείμενο «Αραβικό Φθινόπωρο» που δημοσιεύτηκε εδώ: http://eagainst.com/articles/arabic-fall/.

Τι είναι Οριενταλισμός; 

Για να κατανοήσουμε τον Οριενταλισμό δεν θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως έναν ακόμη κλάδο ακαδημαϊκής έρευνας, μια σχολή σκέψης που καταγίνεται με ένα διακριτό αντικείμενο μελέτης. Η ίδια η ανάδειξη του Οριενταλισμού σε αναγνωρισμένο παρακλάδι των δυτικών κοινωνικών επιστημών, με δικά του πανεπιστημιακά τμήματα και εκπαιδευτικές υποδομές (π.χ. η σχολή S.O.A.S. στο Λονδίνο)[i]συνιστά ένδειξη της υπέρβασης που έχει πραγματοποιήσει το οργανωμένο οριενταλιστικό κίνημα από τα στενά όρια της πανεπιστημιούπολης και της τεράστιας ιδεολογικής ισχύος που έχουν συγκεντρώσει οι κοινωνικές ομάδες που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Η δύναμη αυτή που έχουν συσσωρεύσει, έχει επιτρέψει στις βασικές οριενταλιστικές ιδέες και αντιλήψεις να καταλάβουν μια θέση ανάμεσα σε εκείνες τις πεποιθήσεις που συνθέτουν τον πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας του ετερόνομου κοινωνικού παραδείγματος. Σε αυτή την διαδικασία κοινωνικής παραγωγής της «γνώσης», οι οριενταλιστικές ιδέες αφού πρώτα κάνουν τον κύκλο τους στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνικής πυραμίδας και υποβληθούν σε μια διαδικασία οργανικής όσμωσης με τα προνόμια και τα οργανωμένα ταξικά συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, επιστρέφουν ύστερα «αναβαπτισμένες» στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές έδρες με άφθονη εταιρική χρηματοδότηση και διεκδικούν την αποτίμηση της «ερευνητικής» δραστηριότητας των «ειδημόνων» του κλάδου ως σημαντική και νευραλγική συνεισφορά στο συνολικό γνωστικό οικοδόμημα των δυτικών επιστημών.

συνέχεια