«Γενική διάνοια», η υλική βάση του κομμουνισμού

Στα Οικονομικά Χειρόγραφα του 1857-1858, γνωστά σαν Grundrisse, στο τμήμα με τίτλο «Το προτσές του σταθερού κεφαλαίου», υποστηρίζει ο Μαρξ ότι οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής έρχονται σε αξεπέραστη αντίφαση με τις παραγωγικές δυνάμεις όταν θα κυριαρχεί η «γενική διάνοια», δηλαδή όταν η επιστήμη, και οι συσσωρευμένες γνώσεις, θα είναι κυρίαρχες στην παραγωγή, σε σχέση με την άμεση εργασία.

Από τη στιγμή που θα φτάσουμε στο σημείο εκείνο όπου η γνώση και η επιστήμη μετατρέπονται σε άμεσες παραγωγικές δυνάμεις, από τη στιγμή που «το κεφάλαιο -εντελώς άθελά του- μειώνει την ανθρώπινη εργασία, την κατανάλωση δύναμης σε ένα ελάχιστο, αυτό θα παίξει υπέρ της χειραφετημένης εργασίας και αποτελεί την προϋπόθεση της χειραφέτησής της».

“Τότε επισημαίνει ο Μαρξ η κάθε προσπάθεια για απόσπαση υπεραξίας καθίσταται αναχρονισμός, και εμπόδιο για την παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, και τούτο διότι: «δεν θα είναι ούτε η άμεση εργασία που πραγματοποιείται από τον ίδιο τον άνθρωπο ούτε ο χρόνος εργασίας του, αλλά η οικειοποίηση της γενικής παραγωγικής του δύναμης, η από μέρους του κατανόηση και κυριαρχία της φύσης μέσω της ύπαρξής του ως κοινωνικού σώματος, με μια λέξη η ανάπτυξη της κοινωνικής ατομικότητας που εμφανίζεται σαν ο μεγάλος θεμελιακός μοχλός της παραγωγής και του πλούτου».

Έτσι λοιπόν, όταν η κοινωνία φτάσει σε ένα σημείο όπου η «γενική διάνοια», δηλαδή η συλλογική, κοινωνική ευφυΐα, δημιουργημένη από συσσωρευμένες γνώσεις, τεχνικές και τεχνογνωσίες, έχει μετατραπεί σε άμεση παραγωγική δύναμη, τότε μπορούμε να πούμε ότι είναι κατάλληλες συνθήκες για την οριστική επικράτηση του κομμουνισμού. Τότε το πισωγύρισμα στον καπιταλισμό θα είναι αδύνατο….”

Το παραπάνω απόσπασμα είναι το πλέον σημαντικό και κομβικό σημείο ενός πολύ αξιόλογου άρθρου του φίλου και συντρόφου Αντώνη Πολίτη που ήταν η εισήγηση του  στον επαναστατικό όμιλο Κέρκυρας στις 11/4/13. Πού πέρα από τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις μου για την διάκριση πρωίμου και ώριμου σοσιαλισμού και για τον χαρακτήρα του σοβιετικού μοντέλου, νομίζω πως μας  εισάγει σε μια εντελώς διαφορετική οπτική από τον ορθόδοξο μαρξισμό- λενινισμό. Αποτελώντας συνέχεια επεξεργασιών του αυτόνομου και ελευθεριακού μαρξισμού καθώς και του βιβλίου του Γ. Ρούση:  Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς, εκδ. Γκοβόστη, 2008. Σε αντίστοιχη ιδεολογική και πολιτική γραμμή/ λογική ήταν και το δικό μου κείμενο(το παρόν και το μέλλον του κομμουνισμού της “γενικής διάνοιας”:  https://argiros.net/?p=2275

Ακολουθεί το κείμενο του Αντώνη Πολίτη: Διαβάστε περισσότερα “«Γενική διάνοια», η υλική βάση του κομμουνισμού”

το κομμουνιστικό κίνημα των αιρέσεων του μεσαίωνα στην Ευρώπη

Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζω ένα βιβλίο που παρουσιάζει τις επαναστατικές αιρέσεις του μεσαίωνα στην δυτική Ευρώπη. Αντίστοιχη απόπειρα νομίζω πως  πρέπει να γίνει για τις επαναστατικές αιρέσεις στο Βυζάντιο(Παυλικιανοί και Βογόμιλοι). Όπως και για τις εκατοντάδες επαναστατικές αιρέσεις του μουσουλμανικού μεσαίωνα(Ισμαηλίτες, νιζαρινοί-ασσασινοί,  κυρίως οι καρμάτες(http://fr.wikipedia.org/wiki/Qarmates)..κτλ).

ΘΑΒΩΡΙΤΕΣ-ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΤΕΣ by Chants Maldoror

ΜΕΓΑΡΑ

● Ντοκιμαντέρ του 1973, που καταγράφει τον αγώνα των κατοίκων των Μεγάρων κατά της βίαιης απαλλοτρίωσης της γης τους προκειμένου να κατασκευαστεί στην περιοχή ένα συγκρότημα διυλιστηρίων.

● Η ταινία αποτυπώνει τη βίαιη αλλαγή που υπέστη το φυσικό τοπίο, μαρτυρίες των κατοίκων σχετικά με τις συνέπειες της μαζικής απαλλοτρίωσης της γης, τις διαδηλώσεις των Μεγαρέων στους δρόμους της Αθήνας και την είσοδό τους στο Πολυτεχνείο, το οποίο βρισκόταν υπό κατάληψη από τους φοιτητές, λίγες ώρες πριν από την εισβολή του τανκ και την καταστολή της εξέγερσης από το δικτατορικό καθεστώς στις 17 Νοεμβρίου του ’73.

● Ένα σημαντικό πολιτικό τεκμήριο και μια από τις πρώτες ταινίες με οικολογική διάσταση στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στα τέλη του 1968, οι πραξικοπηματίες διαπραγματεύονται με τον Αριστοτέλη Ωνάση το σχέδιο «Ω», δηλαδή την κατασκευή και εκμετάλλευση του τρίτου για τη χώρα συγκροτήματος διυλιστηρίων και άλλων μεγάλων βιομηχανικών μονάδων, στις περιοχές Πάχη (Βασιλικά) και Λάκκα Καλογήρου των Μεγάρων. Το σχέδιο αφορά σε μια επένδυση ύψους 400-500 εκατ. δολαρίων.
Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών οικονομικών παραγόντων της εποχής οδηγούν τελικά την ανάθεση του έργου στην εταιρεία Στραν Α. Ε. του επιχειρηματία και τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη, το 1972. Η σχετική σύμβαση καταγγέλθηκε, από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου, το 1977.

Σενάριο: Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Σάκης Μανιάτης
Φωτογραφία, Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης

Βραβεία
1974 FIPRESCI Award, Berlin Film ForumInternational of the Young Cinema
1974 Best Production Award, Thessaloniki Film Festival of Greek Cinema

http://1.bp.blogspot.com/_Sn7VX-CzDJk…