Κυ. Ιαν 23rd, 2022

 

Το χρήμα είναι σαν ένα σκυλί που δεν ζητά χάδια μπορείτε να ρίξετε την μπάλα όσο πιο μακρύτερα και θα την φέρνει πάντα πίσω”  

Ο ήρωας της ταινίας του Γαβρά είναι σκυλί του αφεντικού του που από το πουθενά έγινε πρόεδρος της τράπεζας του, χάρη στο καρκίνο των όρχεων του αφεντικού του. Πρόκειται για την ιστορία ενός ανθρώπου των  χρηματιστηρίων και των τραπεζών που σταδιακά μετατρέπεται σε ένα αδίστακτο και κυνικό τραπεζίτη που  πιστεύει πως όλα είναι ένα άγριο παιχνίδι.

Ένα παιχνίδι που έχει νικητές και ηττημένους και που οι νικητές μπορούν να τα χάσουν τα πάντα και οι ηττημένοι να κερδίσουν τα πάντα.  Ένα παιχνίδι όμως που τα παίρνει από τους πολλούς, που είναι και οι φτωχότεροι και τα δίνει στους λίγους που είναι και οι πλουσιότεροι.

Ένα παιχνίδι για μεγάλα παιδιά που θα συνεχίζουν να παίζουν μέχρι να γίνει η έκρηξη. Σε ένα περιβάλλον ανθρωποφαγιών, δολοπλοκιών και αλληλομαχαιρωμάτων. Με τους ανέργους να μετριούνται σε ευρώ στα χέρια των τραπεζικών, των χρηματοκρατών και των καπιταλιστών.

Η ταινία είναι μια καταλυτική παρουσίαση/ κριτική της καπιταλιστικής χρηματιστηριακής παγκοσμιοποίησης από τα μέσα, από τους διαδρόμους των χρηματοκρατών, των τραπεζιτών και των καπιταλιστών. Μια κινηματογραφική ανατομία του τρόπου που λειτουργεί ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος χρηματιστηριακός καπιταλισμός.

Μια ρεαλιστική, κυνική απεικόνιση της καπιταλιστικής τρέλας,  με τις τράπεζες στο ρόλο ενός χρυσοκέντητου υπονόμου. Μια στρατευμένη ματιά που αναδεικνύει και τα όρια της από τα μέσα κριτικής με βάση της ηθική.  Σίγουρα δεν φτάνει σε εμβάθυνση και στρατευμένη ματιά το περίφημο «τσεκούρι», μα δείχνει ένα κόσμο, μια κοινωνία που οδεύει στην καταστροφή.

Ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός(σύμφωνα και με το  βιβλίο του τραπεζίτη Ζαν Πιερλεβάντ που μελέτησε ο σκηνοθέτης) που όπως λέει και ο θείος του ήρωα μας στην ταινία: «Το χρήμα είναι τα πάντα… χρησιμοποιούν τους ανθρώπους με τρεις τρόπους 1) τους ρουφούν το αίμα σαν εργαζόμενους και σαν άνεργους 2) τους χρειάζονται σαν πελάτες 3) στα υπερχρεωμένα κράτη αυτός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα ο πολίτης..το χρήμα ρυπαίνει τα πάντα, κάνω τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους». Ένα ολοκληρωτικό καπιταλιστικό σύστημα με στόχο την διαρκή κερδοφορία των λίγων που απονευρώνει κάθε μορφή λαϊκού- δημοκρατικού έλεγχου.

Μια συγκαλυμμένη δικτατορία των αγορών και των χρηματοκρατών που δίνει χαριστική βολή στα οράματα του διαφωτισμού. Αποδεικνύοντας πως η πηγή του ολοκληρωτισμού, του κάθε ολοκληρωτισμού, δεν είναι ο εκφυλισμός της Ρώσικης επανάστασης, μα ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και όχι απλώς η ασυδοσία των αγορών.

Ναι το έργο είναι μια ρεαλιστική απεικόνιση της υπάρχουσα καπιταλιστικής πραγματικότητας, μια καταγραφή του ολοκληρωτικού- ηθικού και ανθρωπιστικού-ξεπεσμού του υπάρχοντος κόσμου, που  κανείς, μα κανείς δεν είναι αθώος και άμοιρος ευθυνών.  Δεν υπάρχει κάτι έξω που θα διαβρώσει το μέσα, όλοι  είμαστε προϊόντα αυτής της αλλοτριωμένης καπιταλιστικής παρακμής.

Δεν μπορεί παρά να μας έρθουν στο νου τα λόγια του νεαρού Μαρξ: «Η κατέχουσα τάξη και η τάξη του προλεταριάτου παρουσιάζουν την ίδια ανθρώπινη αυτό-αποξένωση. Αλλά η πρώτη τάξη αισθάνεται άνετα σε αυτή την αυτό-αποξένωση, αναγνωρίζει την αποξένωση ως τη δική της δύναμη και έχει μέσα σε αυτή ένα ομοίωμα ανθρώπινης ύπαρξης. Η τάξη του προλεταριάτου αισθάνεται εκμηδενισμένη στην αποξένωση· βλέπει σε αυτή τη δική της αδυναμία και την πραγματικότητα μιας απάνθρωπης ύπαρξης. Είναι, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του Χέγκελ, μέσα στην ταπείνωση του η αγανάκτηση γι’ αυτή την ταπείνωση, μια αγανάκτηση στην οποία ωθείται αναγκαία από την αντίφαση ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση του και την κατάσταση της ζωής του, η οποία είναι η άμεση, αποφασιστική και πλήρης άρνηση αυτής της φύσης. Μέσα στην αντίθεση ο ατομικός ιδιοκτήτης είναι συνεπώς η συντηρητική πλευρά, ο προλετάριος η καταστροφική. Από τον πρώτο ανακύπτει η πράξη της διατήρησης της αντίθεσης, από τον δεύτερο η πράξη της εξάλειψής της»( Κ. Μαρξ Η αγία οικογένεια).

Και εκεί είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία και ας είναι και οι δυο εσωτερικές φύσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. ο καπιταλιστής είναι η συντηρητική πλευρό αυτού του πράγματος, αντίθετα ο προλετάριος είναι η αρνητική, καταστροφική πλευρά που μπορεί να βρει τον εαυτό του μόνο αν καταστρέψει την άλλη συντηρητική πλευρά.

Επιστρέφουμε στην τελευταία σκηνή της ταινίας. Ο καπιταλισμός είναι παιχνίδι για μεγάλα παιδιά που θα το παίζουν μέχρι να τιναχτούν όλα στο αέρα ή μέχρι η αρνητική, καταστροφική πλευρά της αντίφασης αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα να παίξουν το παιχνίδι με το δικό τους τρόπο..με τα τσεκούρια να κόβουν κεφάλια καπιταλιστών, τραπεζιτών και χρηματοκρατών. 1Η Μαΐου αύριο ας γένει η αρχή…

http://teniesonline.ucoz.com/load/2-1-0-3917

 

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση