”Ο ΑΓΩΝΑΣ”(AΠΕΡΓΙΕΣ 1974-1975)

“Ο Αγώνας” μια ταινία των Εξι: Θ.Μαραγκός, Δ. Γιαννικόπουλος, Ηλ. Ζαφειρόπουλος, Γ. Θανασούλας, Κ. Παπανικολάου & Φ. Οικονομίδης
-Ναυπηγεία Ελευσίνος
-Νational Can Eλλάδος
– ΙΤΤ
– BΙΑΜΑΞ
-Εργατικά ατυχήματα
-Παράγκες Περάματος
– National Can “Έλληνες Πακιστανοί όλοι μαζί” (στο τέλος την πλήρωσαν κυρίως οι Πακιστανοί)
– Ντοματοπαραγωγοί Ηλείας (βουλευτής Κοντογιαννόπουλος)
– Σχολές Μαιών (Αλέκος Παναγούλης – νεοταξίτες χουντικοί της εποχής)

Το ντοκιμαντέρ αυτό αρκετά επίκαιρο μέχρι την εποχή μας, αναφέρεται στους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες λίγο μετά την πτώση της χούντας, Η δικτατορία είχε απαγορεύσει όλες τις απεργίες και εργατικές κινητοποιήσεις , ακόμα και την ύπαρξη κομμάτων.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά την πτώση της να ξεσπάσουν αυθόρμητοι εργατικοί αγώνες που δεν ελέγχονταν από τα κομματικά επιτελεία.
Αυτοί οι αυθόρμητοι και αυτοοργανωμένοι αγώνες που πολλές φορές έπαιρναν και τα χαρακτηριστικά άγριων απεργιών, καταλήψεων, κλπ έφτασαν λίγο πολύ να διεξάγονται μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄80.

Από κει και πέρα άρχισε ο κομματικός εναγκαλισμός των σωματείων από όλα τα κόμματα με στόχο τη διαχείριση της εργατικής τάξης μέσα στα όρια του συστήματος. Τις συνέπειες αυτής της διαχείρισης τις ζούμε μέχρι σήμερα. Παράλληλα είναι επίκαιρο, γιατί δείχνει με εμφανή τρόπο τους πρώτους αγώνες που έκαναν μαζί Έλληνες και ξένοι εργάτες. Τα υπόλοιπα, δείτε τα στην ταινία!
Διάρκεια ντοκιμαντέρ: 85 λεπτά

ΜΝΗΜΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ
Αυτό το ντοκιμαντέρ θαμμένο για αρκετά χρόνια, ξαναπροβλήθηκε με την άδεια των δημιουργών του το Μάιο του 2005 στο Εργατικό κέντρο Πειραιά, από την Πρωτοβουλία Αναρχικών Εργαζόμενων με αφορμή την εκδήλωση “30 χρόνια από το ξέσπασμα των αυτόνομων εργατικών και κοινωνικών αγώνων”.

Τουρκία: με το δίκαιο της εξέγερσης και τους εξεγερμένους

ΟΙ μαζικές διαδηλώσεις στην Τουρκία έχουν πάρει ανοικτό εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, με το κράτος από χτες βραδύ να χρησιμοποιηθεί πραγματικά πυρά. Δεν γνωρίζουμε αυτή την στιγμή την διάρκεια και το βάθος των εξεγερσιακών γεγονότων, ούτε την πολυπλοκότητα των διαδικασιών που μετατρέπει το προλεταριακό πλήθος σε εξεγερσιακό υποκείμενο. Μια διαδικασία ανοικτή σε πολλαπλές αναγνώσεις

Η αφορμή για τα εξεγερσιακά γεγονότα στην Τουρκία μου θύμισαν πως σε λίγες μέρες κλείνουμε 8 χρόνια από τα γεγονότα του ΞΕΝΙΑ στα Γιάννενα. Και στις 2 περιπτώσεις η υπεράσπιση ενός ελεύθερου- δημόσιου χώρου προκάλεσε την κατασταλτική παρέμβαση του κράτους και της εξουσίας. Φυσικά στην περίπτωση των Ιωαννίνων τα γεγονότα δεν πήραν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, οι Γιαννιώτες αδιαφόρησαν για το γεγονός, άλλωστε όπως είχα γράψει και τότε η έννοια του δημόσιου χώρου δεν υφίσταται απριόρι, αλλά κατακτιέται μέσα από  μια συμμετοχική κοινότητα.

Και αυτή η  μαχόμενη συμμετοχική κοινότητα δεν ξεπέρασε τους 150 νοματαίους. Ας μην ξεχνάμε πως το 2005 οι Γιαννιώτες όπως όλοι οι Έλληνες ζούσαν ακόμη στους ρυθμούς των διακοποδανείων και της οικονομικής φούσκας. Για το ζήτημα του Ξενία χρωστώ στο εαυτό μου αλλά και στην ιστορία του ντόπιου κινήματος μια συνολικότερη τοποθέτηση. Θεωρώ πως ήταν ότι καλύτερο συνέβη τα τελευταία χρόνια.

Στην  Τουρκία τώρα των έντονων κοινωνικών αντιθέσεων  που οξύνονται αντι να αμβλύνονται από την οικονομική ανάπτυξη, του σουνίτικου οικονομικού ολοκληρωτισμού και του πολιτιστικού- θρησκευτικού συντηρητισμού η άγρια καταστολή οδήγησε σε γενικευμένη εξέγερση σε όλη την Τουρκία.

Με τμήμα του Τούρκικου λαού να βγαίνει στο δρόμο και να διεκδικεί αυτό που του στερεί η εξουσία του κεφαλαίου και του σουνίτικου κατεστημένου. Δηλαδή να διεκδικεί την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα.  Οι οικολόγοι εξεγερθήκαν για τα εκατοντάδες δέντρα που θα τα κόψουν για να κτίσουν το οθωμανικό mall. Οι ενεργοί πολίτες για την ιδιωτικοποίηση ενός ακόμη δημόσιου χώρου, η νεολαία για τις απαγορεύσεις στο αλκοόλ, οι αλεβίτες  γιατί μια γέφυρα του Βόσπορου που πήρε το όνομα ενός μισητού σε αυτούς Οθωμανού  σουλτάνου. Οι εργάτες για τα διαλυμένα εργατικά τους δικαιώματα, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί ενάντια στο καπιταλιστικό κράτος. Όπως είναι εξίσου βέβαιο πως στην αρχική του φάση ο στρατός και ο κεμαλισμός αντίπαλοι του σουνίτικου αυταρχισμού που κυβερνά τώρα θα θέλανε να προσεταιριστούν τους εξεγερμένους.

Μα όπως συμβαίνει σε κάθε εξέγερση- κάθε εξέγερση  είναι δίκαιη που έλεγε και ο Μάο- είναι μάταιο να την βάζεις σε καλούπια και την ερμηνεύεις σύμφωνα με τα ιδεολογικά σου στερεότυπα και αυτή η διαπίστωση αφορά τους πάντες. Εξάλλου έχουμε ιδία πείρα με την εξέγερση του 2008 και πόσο μάλλον που στην Τουρκία αυτή την στιγμή ζούμε μαζί τόσο το Δεκέμβρη του 08, τους αγανακτισμένους και κάτι παραπάνω που έχει να κάνει με την παγκόσμια καπιταλιστική σχάση των αντιθέσεων του συστήματος.

Δυο ακόμη διαπιστώσεις: 1)Εκεί οι κομμουνιστές του ΚΚΤ όχι μόνο σπάνε τζάμια μα λειτουργούν σαν εξεγερμένοι, σε αντίθεση πχ με τους δικούς μας του ΚΚΕ. 2) Οι δικοί μας φαιοφιλελεύθεροι, συντηρητικοί και εθνικιστές  όχι μόνο συντάχθηκαν στο πλευρό του νέου βαθιού σουνίτικου νεοθωμανικού κράτους, ερμηνεύοντας την εξέγερση ως πραξικόπημα του κεμαλικού βαθιού κράτους, που θα οδηγήσει σε ελληνοτουρκικό πόλεμο(!!!!!), αλλά το βοήθησαν με κάθε τρόπο. Παράλληλα με την εξέγερση στην Τουρκία, το βαθύ κράτος του Δένδια- Σαμαρά απήγαγε Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα και τον παρέδωσε στους Τούρκους. Θυμίζοντας πως οι αντιθέσεις των Τούρκων και των Ελλήνων είναι αντιθέσεις των αστικών τάξεων τους  που υποχωρούν όταν αντιμετωπίζουν τον εσωτερικό εχθρό και τους αντισυστημικούς αντιπάλους.

Η εξέγερση των Τούρκων πρέπει να γίνει και δική μας υπόθεση. Με τους Τούρκους μας χωρίζει μια θάλασσα μα μας ενώνει ο αγώνας για την ελευθερία, την δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Ας θυμηθούμε την ιστορία του σεΐχη Μπεντρεντίν(http://argird.blogspot.gr/2013/04/blog-post_12.html). Η πιο αποτελεσματική διεθνιστική αλληλεγγύη στους Τούρκους αδελφούς μας  είναι ο ξεσηκωμός ενάντια στο νεοφασιστικό κρατικίστικο κατεστημένο του Σαμαρά- ΕΕ-ΔΝΤ.

 

Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Έκανε ζέστη
Αυτός ασάλευτος πάνου στα βράχια κοίταζε
Τα μάτια του σάμπως δυο αετοί
Χιμούσανε κατά τον κάμπο
Αυτός απάνω από τα όρη του Καράμπουρουν
Κοίταζε τον ορίζοντα
Εκεί που τούτη η γης ετέλειωνε
Και σούφρωσε τα φρύδια του

Έκανε ζέστη
Ο Μουσταφά ο Λοχαγός του Μπεντρεντίν κοίταζε
Κοίταζε δίχως φόβο
Ο χωρικός ο Μουσταφά
Δίχως οργή
Κοίταζε ολόισια μπροστά του
Κι από ψηλά από τα βράχια
Κοίταζαν του Μπεντρεντίν τα παλικάρια
Του Μπεντρεντίν τα παλικάρια
Πέρα απ’ τον ορίζοντα κοιτάζανε
Μ’άσπρα πουκάμισα δίχως ραφές
Με ξέσκεπα κεφάλια
Μ΄όλόγυμνα σπαθιά και πόδια
Του Μπεντρεντίν τα παλικάρια
Στον εχθρό ριχτήκανε

Τούρκοι χωριάτες του Αιδινιού
Ρωμιοί ψαράδες απ’ τη Σάμο
Να οι δέκα χιλιάδες σύντροφοι του Μουσταφα