Τε. Ιαν 26th, 2022

1)    Αναρχικοί και κομουνιστές είναι στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος και έτσι πρέπει ο ένας να αντιμετωπίζει τον άλλον. Εάν υπάρχει μια σχέση είναι η σχέση του συναγωνισμού για την εμβάθυνση του επαναστατικού προτσές και όχι του ανταγωνισμού που μεν αντιμετωπίζουν τους δε ως εχθρικά ρεύματα.

2)    Σίγουρα ανάμεσα στους αναρχικούς κύκλους υπάρχουν αντιλήψεις ενός σύγχρονου επαναστατικού μηδενισμού που βάζουν ως εχθρό τους την ίδια την κοινωνία. Ή αντιλήψεις μιας αυτόνομης λογικής που δεν αναλύουν την διαλεκτική σχέση της τάσης υποταγής και της τάσης χειραφέτησης, το είδαμε και στην ΕΡΤ αυτό. Αλλά εξίσου υπάρχουν αριστερές και κομμουνιστικές αντιλήψεις που μέσα από μια σεχταριστική και φοβική οπτική πράττουν το  ίδιο. Είμαστε ενάντια σε αυτές τις λογικές και πολιτικά τις καταπολεμάμε. Ή τις θεωρούμε εχθρικές στο βαθμό που αυτές βίαια επιτίθενται εναντίον μας ή εναντίον άλλων αριστερών οργανώσεων ή ακόμη και εναντίον άλλων αναρχικών ή αντιεξουσιαστικών  κινήσεων. Φυσικά απέναντι στο κράτος είναι ιερό καθήκον μας να δείξουμε την επαναστατική μας αλληλεγγύη.

3)     Επιδιώκουμε να συγκροτήσουμε μαζί δομές ταξικής-εργατικής και επαναστατικής αλληλεγγύης, διαχωρισμένοι όμως από τον κόσμο της αστικής, μικροαστικής και αριστερής φιλανθρωπίας. Το πεδίο της  ταξικής-εργατικής και επαναστατικής αλληλεγγύης είναι διαλεκτικά αλληλοεξαρτούμενο με το μέτωπο της εργατικής επαναστατικής ανατροπής. Είναι σχολείο κομουνιστικοποίησης και στο πεδίο της γενικής διάνοιας και των άυλων προϊόντων του ιντερνέτ μπορεί να εμβαθύνει σε απίστευτο βαθμό  το επαναστατικό κομμουνιστικό προτσές. Σε αυτό το πεδίο ο κόσμος των κοινών αγαθών σπάει ευκολότερα τις καπιταλιστικές περιφράξεις σε σχέση με τα βιομηχανικά εμπορεύματα…. Επίσης στις φάσεις μιας εξεγερσιακής κρίσης  αυτές οι δομές μπορούν να δοκιμάσουν πεδία επαναστατικής απαλλοτρίωσης και κομμουνιστικού μοιράσματος. Προσοχή μετά το πέρας αυτών των εξεγερσιακών συνθηκών αυτές οι δομές ή οδηγούνται σε λογικές υποκατάστασης μιας πραγματικής κίνησης  ή σε λογικές αριστερής η εναλλακτικής διαχείρισης.

4)    Στο πεδίο του εργατικού κινήματος είναι αναγκαιότητα να βαδίζουμε χώρια αλλά να κτυπάμε μαζί. Για εργατικά συνδικάτα, εργατικές κινήσεις, συμβούλια και εργατικές δομές που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και όχι οι συνδικάλες θα αποφασίζουν για τις μορφές πάλης και αγώνα. Και εδώ χρειάζεται επίσης μια προσοχή: δεν πρέπει να φανταζόμαστε μια ιδεατή εργατική τάξη. Όσο υπάρχει εργατική τάξη θα είναι σε μια διαρκή διαλεκτική σχέση με τον άλλο πόλο το κεφάλαιο. Άρα όσο παραμένει εργατική τάξη και δεν μεταλλάσσεται σε ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παράγωγοι θα υπάρχει μια σκληρή διαπάλη μεταξύ της  τάσης υποταγής/χειραγώγησης και της τάσης ανατροπής/ χειραφέτησης. Και αυτό δεν αλλάζει με λογικές υποκατάστασης και  βολονταριστικού ετσιθελισμού.

5)    Τόσο ο κομμουνιστικός πόλος, όσο και ο αναρχικός πόλος πρέπει να είναι έξω από λογικές ενός αριστερού, μικροαστικού ή εναλλακτικού κυβερνητισμού. Όχι αναγκαία εχθρικοί απέναντι σε τέτοιες πολιτικές απαντήσεις, αλλά δύσπιστοι για το ρόλο που παίζουν. Η λατινική Αμερική έχει να μας διδάξει πολλά και θετικά παραδείγματα και αρνητικά….

6)    Και τώρα φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο της επαναστατικής ανατροπής και εξουσίας.  Ναι σε αυτό το σημείο σαφέστατα διαχωρίζονται οι δρόμοι μεταξύ αναρχισμού και κομμουνισμού. Παρόλο που στην  αντίληψη της επαναστατικής  μεταβατικότητας και ενός εργαλείου- μισο(κράτος) το λένε οι κομμουνιστές,  υπάρχουν κοινά σημεία. Το κυριότερο είναι οι μεν να σέβονται τους δε, όπως είναι αναγκαίο να γίνουν σεβαστές όλες οι αντιλήψεις  και κυρίως αυτές που βοηθούν το βάθεμα της επαναστατικής διαδικασίας.  Και το βασικότερο είναι η εξουσία να μην μείνει στα χέρι ενός κόμματος ή μέτωπο ή μιας δράκας αναρχικών επαναστατών που θα λειτουργούν ως οι αόρατοι ηγέτες καπετάνιοι. Αν αυτό συμβεί είναι βέβαιο πως θα εμφανιστούν  φαινόμενα σταλινικού, μαοϊκού ή ακόμη πολποτικού εκφυλισμού. Άλλωστε ο δρόμος προς την κόλαση κτίζεται από τις καλύτερες των προθέσεων. Άλλα η εξουσία να περάσει στις ίδιες τις λαϊκές / εργαζόμενες μάζες και στα όργανα της άμεσης δημοκρατίας και της γενικευμένης- στο βαθμό που είναι δυνατό- κοινωνικής και όχι μόνο εργατικής αυτοδιαχείρισης. Οι πρωτοπόρες επαναστατικές δυνάμεις και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να μείνουν έξω από τις λογικές της αντιπροσώπευσης και της οποιαδήποτε νομής της μισο(κρατικής) εξουσίας. Πρέπει να μείνουν φορείς μιας διαρκούς αντιεξουσιαστικής  επαναστατικότητας και όχι διαχειριστές.

Όσο αφορά τις εκλογές είναι σεβαστή η δογματική προσήλωση των αναρχικών, αυτόνομων και κάποιων αριστεριστών στην μη συμμετοχή τους. Προσωπικά έχω την άποψη πως είναι μια μάχη που σου δίνει την δυνατότητα να εκφράσεις την επαναστατική λογική σου και να μετατρέψεις ακόμη και το κοινοβούλιο σε μετερίζι καταγγελίας των κακώς πεπραγμένων….

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση