Πε. Ιαν 27th, 2022

Η μεγάλη Γαλλική επανάσταση της ελευθερίας-ισότητας- αδελφότητας γκρέμισε από την εξουσία την φεουδαρχία αφού πρώτα η αστική τάξη δεν είχε μόνο ηγεμονεύσει ιδεολογικά, μα είχε κυριαρχήσει και οικονομικά, κυρίως το δεύτερο.

Μόνο που όπως συμβαίνει σε κάθε επανάσταση, η  πλέμπα, οι λαϊκές τάξεις, αποκτούν εξουσία, αποκτούν πολιτική αυτοπεποίθηση, απαιτούν μερίδιο από τα πλούτη και την εξουσία.   

Και αυτό είναι κάτι που φοβίζει την κάθε φορά άρχουσα τάξη. Όπως συνέβη και με την αστική τάξη που γρήγορα ξέχασε τον φιλελευθερισμό της, γρήγορα ξέχασε το ελευθερία-ισότητα- αδελφότητα και συμβιβάστηκε με τμήματα της παλαιάς φεουδαρχικής ελίτ.   Βγάζοντας στην παρανομία τις λαϊκές τάξεις που διεκδικούσαν μερίδιο στην εξουσία και στο πλούτο.  

Έτσι το διαφωτιστικό- φιλελεύθερο πρόταγμα έμεινε ημιτελές, κουτσουρεμένο και μεταμορφώθηκε σε  γενικόλογες ηθικές προσταγές που τα άτομα, αυτή η αστική αφαίρεση, έπρεπε να ακολουθήσουν  για να είναι λεύτερα!!!

Η ταξική πάλη  και  η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης και των λαϊκών τάξεων από την άλλη ανάγκασε την αστική τάξη να ενσωματώσει κρατικές ρυθμίσεις στην σχέση κεφαλαίου- εργασίας και στην αναπαραγωγή της εργατικής τάξης.   Ενώ με την μεγάλη Ρώσικη επανάσταση οι λαϊκές/ εργατικές τάξεις   πήραν την εξουσία, έστω και δια των κομματοκρατόρων και των γραφειοκρατών.

Μπασταρδεμένη κατάσταση που νόθεψε και εκφύλισε σε μεγάλο βαθμό  το σοσιαλιστικό ιδεώδες.  Μα φόβισε τόσο πολύ την αστική τάξη που αποφάσισε και πάλι δια αντιπροσώπων να μοιράσει σε ένα βαθμό τα πλούτη και την εξουσία με την πλέμπα. Έτσι έζησε η Δύση αυτά τα υπέροχα 30 μεταπολεμικά χρόνια του αναπτυγμένου κοινωνικού κράτους.

Αφού πρώτα για να αντιμετωπίσουν την κομμουνιστική αριστερά οι φιλελεύθεροι παρέδωσαν την  εξουσία στα εγκληματικά στοιχεία του οργανωμένου λούμπεν, τους Ναζί/ φασίστες.  Με αποτέλεσμα και οι ίδιοι να βρεθούν στο περιθώριο  και να κινδυνέψουν να τα χάσουν όλα. Αλλά στην πορεία συμμαχώντας με την κομουνιστική αριστερά και την ΕΣΣΔ  συνέτριψαν τον ναζισμό και τον φασισμό.

Το τέλος της μεταπολεμικής άνθησης, η κρίση του 1970, η αναρχοκουμμουνιστική αναζήτηση του παγκόσμιου 68, η ιδεολογική/ πολιτική/ οικονομική κρίση του «σοβιετικού σοσιαλισμού», ανάγκασε την αστική τάξη να απαιτήσει να πάρει το πάνω χέρι και πάλι. Όχι πως τον είχε χάσει και ποτέ, μα είχε βάλει συνεργάτες στις δουλειές της.

Ιδεολογικά αυτό τον ρόλο τον έπαιξε μια σέχτα ιδεαλιστών εν πολλοίς οικονομολόγων που είχαν μείνει στο περιθώριο της μεταπολεμικής κεϋνσιανής ηγεμονίας.   Πρόκειται για την σέχτα των νεοφιλελευθέρων που μετά το 1980 έγινε το κυρίαρχο συστημικό ιδεολογικό παράδειγμα, αφού πρώτα εφαρμόστηκε με τα τανκς στην Χιλή του δικτάτορα  Πινοσέτ. Για να ακολουθήσει ο αυταρχικός κρατισμός του Ρήγκαν, της Θάτσερ, και στα δικά μας του Μητσοτάκη και των μνημονιακών κυβερνώντων

Και τι τραγική ειρωνεία το νεοφιλελεύθερο δόγμα που εναντιώνεται στο κράτος, εφαρμόζεται μόνο με τις ερπύστριες των τανκς, και ένα ισχυρό κράτος καταστολής ή έκτακτης ανάγκης.     Κατά αυτή την έννοια το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού βρίσκεται αντίκρυ τόσο  στην κλασική φιλελεύθερη- διαφωτιστική ιδεολογία, όσο και στην αστική δημοκρατία.

Η κατάρρευση του ολοκληρωτικά αλλοτριωμένου «σοσιαλιστικού» μπλοκ, απελευθέρωσε τις παγκόσμιες δυνάμεις της  αστικης τάξης , που έχουν εξαπολύσει δεκαετίες τώρα ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων. Με την αριστερά και το εργατικό κίνημα στην γωνία να δίνει μάχες χαρακωμάτων , επιχειρώντας να σώσει ό,τιδηποτε και αν σώζεται. Ταυτόχρονα την απελευθερωσε απο τα βαρίδια του σταλινισμού με ανοικτό ρητό ερώτημα της κομμουνιστικής επαναθεμελιωσης. 

Και μέσα στην πλέον βαθύτερη κρίση μετα το 1930 να μην σώζει σχεδόν τίποτε, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που ως ο αδύνατος κρίκος  κτυπήθηκε ολοκληρωτικά. Ταυτόχρονα η αστική τάξη και τα επιτελεία της εθνικά- περιφερειακά και διεθνή για να κρατήσουν την εξουσία δεν έχουν κανένα, μα κανένα ενδοιασμό να ζητήσουν την βοήθεια των πλέον αντιδραστικών, ακροδεξιών, υπερσυντηρητικών κύκλων, να ζητήσουν την βοήθεια του λούμπεν παρακρατικού στοιχείου  που μέσα στην κρίση άρχισε πάλι να αυτονομείται.

Επιστρέφοντας σε μια μισοφεουδαρχική, μισοδουλοκτητική κατάσταση, όπως συμβαίνει και με κάθε κοινωνική τάξη που έχει χάσει την δυναμική της και την επαναστατική της πνοή.   Είναι ικανή να πετάξει και το παιδί μαζί με τα βρομόνερα για να κρατήσει τα προνομία, την εξουσία και τον πλούτο της.    Μόνο που θα κινδυνέψει να την πάθει όπως οι αστοί  δημοκράτες στην δεκαετία του 30 στην Γερμανία και Ιταλία και τώρα δυστυχώς δεν υπάρχει ΕΣΣΔ να τους σώσει!!!!

Το δυστύχημα στην περίπτωση μας είναι πως η σηψιμαία κατάσταση της αστικής τάξης στην διαλεκτική της έχει μολύνει και την εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Με την αριστερά να μην μπορεί να  εκφράσει τις λαϊκές αντιδράσεις, διάμεσου ενός ρεαλιστικού και ταυτόχρονα ανατρεπτικού προγράμματος που θα βλέπει πέρα από τον κόσμο της καπιταλιστικής σήψης και παρακμής.

Δεν είμαι αισιόδοξος μα ούτε και απαισιόδοξος, η ιστορία έχει τους δικούς της ρυθμούς και δεν λειτουργεί με τις δικές μας επιθυμίες. Χρειάστηκαν πάνω από 1000 χρόνια   για να ξυπνήσει η δύση από τον λήθαργο του μεσαίωνα.  Σήμερα και για το καλό και για το κακό τα πράγματα τρέχουν με απίστευτη ταχύτητα. Ενώ ελπίζω οι πολιτικές εξαιρέσεις, αυτές οι εξαιρέσεις που ζουν με την απελευθέρωση στο αίμα τους, να είναι  πιο ώριμες.  Σε κάθε περίπτωση προτού οι μάζες πουν την τελική λέξη οι μαχόμενες, πρωτοπόρες  εξαιρέσεις παίζουν τον καθοριστικό ρόλο.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 thoughts on “μια ιστορική φάση κλείνει….”
  1. “Η κατάρρευση του ολοκληρωτικά αλλοτριωμένου «σοσιαλιστικού» μπλοκ, απελευθέρωσε τις παγκόσμιες δυνάμεις της εργατικής τάξης , που έχουν εξαπολύσει δεκαετίες τώρα ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων.”

    Εξαιρετική -εκ παραδρομής, φοβούμαι- διατύπωση!

Αφήστε μια απάντηση