Αίγυπτος: αραβικής άνοιξης συνέχεια

Τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων διαδηλωτών, το ετερόκλητο πολύμορφο πλήθος των εξαιρετικά μορφωμένων νεαρής ηλικίας  προλετάριων και άνεργων/ πρεκαταρίων , αυτό που ανέτρεψε την μεταμπααθική δικτατορία του Μουμπάρακ, απονομιμοποίησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των σουνιτών  ισλαμιστών του Μόρσι. Το συγκεκριμένο προλεταριακό πληθυντικό υποκείμενο είναι που έδωσε  δίνει τον τόνο και τον ρυθμό στις εξεγερσιακές διαδικασίες  της «αραβικής άνοιξης». Είναι η νέα πολυμορφική εργατική τάξη που δεν συγκροτείται ως τέτοια, δηλαδή ως ένα συνειδητό εργατικό υποκείμενο,  αποτέλεσμα της παρακμής της εργατικής ταυτότητας, μα σαν μια τάξη της άρνησης ενός κόσμου/ ενός συστήματος/ σε βαθιά παρακμή.     Διαβάστε περισσότερα “Αίγυπτος: αραβικής άνοιξης συνέχεια”

Ο αρνητικός ορίζοντας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

    Του Ονειρμού http://bestimmung.blogspot.gr/

α) Ο ολοκληρωτικός ή απόλυτος καπιταλισμός είναι ο καπιταλισμός εκείνος που έχει πραγματώνει με το βέλτιστο νοητό τρόπο την έννοιά του. Είναι ο απόλυτα επιτυχής, ο απόλυτα αποδοτικός καπιταλισμός, που έχει ολοκληρωτικά αφανίσει τις ιστορικές και υλικές αντιστάσεις που δημιουργούν «τριβή» στην έννοιά τουΕίναι απόλυτος γιατί υπάρχει άνευ όρων και ορίων.

Ο παραπάνω ορισμός, όμως, δεν έχει ακόμα υψωθεί στη διαλεκτική σύλληψη. Και αυτό γιατί, όπως είδαμε, η τριβή είναι αδύνατο να εξαφανιστεί τελείως. Αντιθέτως, πρέπει να καταστήσουμε τη τριβή εσωτερική στιγμή της έννοιας, για να συλλάβουμε διαλεκτικά τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

β) Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός δεν έχει εξαφανίσει κάθε τριβή και αντίσταση προς την έννοιά του, αντίθετα έχει καταστήσει ως εσωτερική στιγμή της έννοιάς του κάθε τριβή και αντίσταση. Η τριβή των πραγματικών συνθηκών πάνω στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό είναι στη πραγματικότητα προϊόν του ίδιου του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αφού προϊόν του είναι οι ίδιες οι πραγματικές χωροχρονικές συνθήκες, μέσα στις οποίες το κεφαλαιοκρατικό σύστημα υλοποιείται.

Η ”αμεσότητα” των συνθηκών ύπαρξης του καπιταλιστικού συστήματος είναι, στον απόλυτο ορίζοντα του “ολοκληρωτικού καπιταλισμού, προϊόν της διαλεκτικής του παραγωγικής διαμεσολάβησης. Ο Καπιταλισμός (ή μήπως η ιστορία των κοινωνιών συνολικά;) φτάνει στην εγελιανή του κορύφωση.

γ) Για να ερευνήσουμε το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού σήμερα, υπό το πρίσμα του ιδεατού του ορίζοντα, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, πρέπει να εξετάσουμε όλες τις βασικές εστίες εξωτερικότητας, τριβών και αντιστάσεων. Ο χαρακτήρας των τριβών και των αντιστάσεων αποτελεί το μέτρο, το δείκτη ολοκλήρωσης του καπιταλισμού. Όσο λιγότερο εξωγενείς ή όσο πιο ενδογενείς είναι στην καπιταλιστική λειτουργικότητα οι παράμετροι της αντίστασης, της τριβής, του μη υπολογίσιμου αστάθμητου, και όσο μικρότερες είναι οι τιμές αυτών των παραμέτρων, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο ιδεατό όριο.

συνέχεια 

Φασισμοί: Παλιός και νέος

Ο Αντρέ Γκλυκσμάν στη σύντομη αυτή μελέτη του συνοψίζει και εξετάζει με διεισδυτική ματιά το φασιστικό φαινόμενο, παλιό και νέο, με αναφορές που μοιάζουν ιδιαίτερα σύγχρονες ακόμη και σήμερα καθώς στρέφει εύστοχα την προβληματική του γύρω από τα προβλήματα της φύσης των σύγχρονων κρατικομονοπωλιακών κοινωνιών.

Δεν χρειάζεται να παρατηρήσουμε ότι ο φασισμός πάντα χρησιμοποιούσε την αστική δημοκρατία για να φτάσει στην εξουσία, και ότι είναι έτοιμος και σήμερα να χρησιμοποιήσει ορισμένα επιφαινόμενά της για να χτυπήσει ευκολότερα. Τα υψηλά πνεύματα που δεν γνωρίζουν παρά τη δημοκρατία του παρελθόντος, αυτή που επέτρεπε στην ελίτ να συμφωνεί μεταξύ της, «στο όνομα της πλειοψηφίας» και που σήμερα λιώνει σαν το κερί, θα συνεχίσουν μ’ επιμονή να μη βλέπουν πέρα απ’ τη μύτη τους: αφού εγώ (η ελίτ) μιλάω, η δημοκρατία υπάρχει, άρα ο φασισμός δεν υπάρχει. Το ότι κύριος εχθρός του φασισμού δεν είναι πια το φάντασμα της παλιάς δημοκρατίας αλλά η καινούρια, η δημοκρατία των λαών που παλεύουν, το ότι το πρόβλημα δεν είναι πια η ελευθερία έκφρασης των αστικών ελίτ αλλά η ελευθερία έκφρασης των εξεγερμένων μαζών, όλα αυτά παραμένουν κενές λέξεις για την ελίτ (ο λαός, τι είναι αυτό, τρώγεται; ). Όχι όμως και για το φασισμό, που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να συντρίψει: τις εξεγέρσεις που διαπερνούν όλα τα στρώματα του λαού. Ο φασισμός ξέρει να παίζει με την αστική νομιμότητα για να εγκαταστήσει τη δικτατορία του πάνω στις μάζες, ακόμα και αν «ομαλοποιήσει» στη συνέχεια αυτή τη νομιμότητα για να σταθεροποιήσει τη δικτατορία του. Ο φιλελεύθερος αστός ξυπνάει πάντα πολύ αργά· όσο δεν είναι ακόμα το θύμα, είναι έμπορος ύπνου.

Ο Αντρέ Γκλυκσμάν στη σύντομη αυτή μελέτη του συνοψίζει και εξετάζει με διεισδυτική ματιά το φασιστικό φαινόμενο, παλιό και νέο, με αναφορές που μοιάζουν ιδιαίτερα σύγχρονες ακόμη και σήμερα καθώς στρέφει εύστοχα την προβληματική του γύρω από τα προβλήματα της φύσης των σύγχρονων κρατικομονοπωλιακών κοινωνιών. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΟΡΦΗ DJVU ~ 1 MB

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΜΟΡΦΗ PDF ~ 4 MB

πηγή