Τρ. Ιαν 25th, 2022

«όποιος δεν αρχίζει με τον έρωτα δεν θα μάθει ποτέ τι είναι φιλοσοφία»-Πλάτων

 Η παραλία και η απόλαυση της θάλασσας, της ξενοιασιάς και του ερωτικού παιχνιδιού με τα μάτια και τα σώματα συνδυάζεται με την μελέτη ενός καλού  βιβλίου. Όπως η μελέτη ενός τελευταίου βιβλίου του γάλλου στοχαστή A. Badiou  στην συνέντευξη που του πήρε ο δημοσιογράφος της Le Monde N. Truong, στα πλαίσια ενός «θεάτρου των ιδεών» στο φεστιβάλ της Αβιγιόν το 2008.  Με θέμα τον έρωτα, ένα εγκώμιο για τον έρωτα που εκδόθηκε πρόσφατα  από τις εκδόσεις Πατάκη.

Ο στοχαστής με όπλα την πλατωνική φιλοσοφία και την Λακανική ψυχανάλυση επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του έρωτα, της ιδέας του έρωτα, απέναντι στις τρεις κυρίαρχες αντιλήψεις, όπως ο ίδιος λέει: Α)απέναντι σε μια ρομαντική αντίληψη που τα δυο συναντιούνται και γίνονται ένα. Β) απέναντι σε μια σκεπτικιστική αντίληψη  που πιστεύει πως ο έρωτας είναι μια πανουργία των σωμάτων και των επιθυμιών. Γ) απέναντι σε μια εξίσου σκεπτικιστική αντίληψη πως ο έρωτας είναι ένα συμβόλαιο επί κοινή ωφέλεια ανάμεσα σε δυο ελεύθερα άτομα που δηλώνουν πως αγαπιούνται…

Για τον Μπαντιού ο έρωτας είναι μια κατασκευή αλήθειας που ενυπάρχει σε αυτό σπέρματα της καθολικότητας, για αυτό το λόγο και αποκτά οντολογικά χαρακτηριστικά, αντίστοιχα με την πολιτική στράτευση για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ο έρωτας απευθύνεται στο είναι του άλλου, στην συνάντηση, στο συμβάν που δημιουργεί η συνάντηση και στην διάρκεια που αυτός αποκτά. Προσοχή όμως; Πρόκειται για  μια κατασκευή αλήθειας που οργανώνεται  και βιώνεται με την διαφορά και όχι την ταυτότητα.

Οι διαφορές συναντιούνται, (συμβαν)τικά ερωτεύονται, κατασκευάζουν μια άλλη αλήθεια που κομίζει κάτι από την καθολικότητα, μα δεν ενώνονται, δεν γίνονται ένα, παραμένουν διαφορές.

Είναι μια ζωή που οικοδομείται όχι πλέον από την σκοπιά του ενός αλλά των δυο, είναι αυτό ο Μπαντιού το αποκαλεί  «σκηνή των δυο».

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις είναι κατανοητό γιατί διαχωρίζεται από την ρομαντική αναζήτηση του ενός, από την αναζήτηση της ασφαλείας και από  τον έρωτα ως το απλό ένδυμα της σεξουαλικής επιθυμίας.

Πόσο μάλλον που για τον Λακάν και για τον Μπάντιου το σεξ στεγανοποιεί το υποκείμενο στην αυτιστική περατότητα της απόλαυσης, για τον Μπάντιου και τον Λακάν δεν νοείται διάφυλη σχέση.

Με αποτέλεσμα πάντα οι διαφορές να διατηρούν τις σχέσεις της εμπόλεμης γειτνίασης, ακόμη και μετά το συμβάν του έρωτα, είναι αυτό ονομάζεται «πόλεμος των φύλων».

Για το λόγο και ο έρωτας δεν είναι όλο χάδια και φιλάκια αλλά ένας διαρκής αγώνας για να κατασκευάζεται διαρκώς η αλήθεια του συμβάντος της «σκηνής των δυο».

Είναι ο αγώνας για να καταστεί αυτή η «σκηνή των δυο», δημιουργική, πολλαπλώς δημιουργική.  Είναι ο αγώνας για να καταστεί φανερή η εμπειρία του κόσμου, μέσα από την ενότητα των διαφορών και όχι μέσα από την ενότητα του ένα.

Από αυτή την οπτική έχουμε να κάνουμε με  την διαλεκτική της έριδας του Ηρακλείτου ή την διαλεκτική του Μάο που το ένα γίνεται δυο, παρά τη χεγκελιανή αναζήτηση της ενότητας μέσα από την άρση/υπέρβαση. Για αυτό το λόγο ο έρωτας έχει και νεκρούς, ερωτικές δολοφονίες,  αυτοκτονίες, χωρισμούς και διενέξεις.

Για το λόγο έχει πολλά κοινά στοιχεία με την πολιτική δίχως να ταυτίζεται, γιατί στην τελευταία υπάρχει η έννοια του εχθρού που στο έρωτα δεν υπάρχει, ούτε καν με την μορφή του αντίζηλου, που είναι κάτι το εξωτερικό, δεν εισέρχεται στο συμβάν της «σκηνής των δυο». Είναι ένα παράσιτο, ένα μη-είναι και δεν εισέρχεται  καθόλου στο είναι του έρωτα.

Εχθρός του έρωτα είναι ο εγωισμός και όχι ο αντίζηλος. Ο εγωισμός που επιζητά την ταυτότητα, την κυριαρχία, παρά την διαφορά. Κατά αυτή την έννοια ο έρωτας είναι ο ελάχιστος κομμουνισμός, ως η κοινή θέαση  των διαφορών. Είναι το συλλογικό γίγνεσθαι των διαφορών, το γίγνεσθαι του ζεύγους και όχι η ικανοποίηση των ατόμων.

Η άποψη του Μπαντιού έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ένα συνδυασμός  ρεαλισμού / οραματισμού με τις αντίστοιχες οντολογικές και μεταφυσικές παραμέτρους. Δεν ξέρω αν μπορώ να συμφωνήσω 100%, μα είναι ανώφελο να αναζητούμε την ενότητα, σε μια πολλαπλότητα που διαρκώς κινείται.

Ταυτόχρονα όμως αυτές οι διαφορές είναι εξίσου αναγκαίο να κινούνται μαζί, να κατασκευάζουν κοινούς τόπους συνάντησης και διάρκειας, που όμως για μένα θα έχουν μια διαλεκτική διάρκεια.. Δηλαδή οι διαφορές μέσα στην διαλεκτική διάρκεια της θέσης και  της αντίθεσης, θα γίνονται οντολογικά διαρκώς πλουσιότερες, παραμένοντας βέβαια διαφορές.  Με άλλα λόγια τα δυο πρόσκαιρα γίνονται ένα για να ξαναγίνουν δυο, σε ένα διάρκεια διχασμού-ενότητας και ξανά διχασμού!!!!

Δημήτρης Αργυρός 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση