Πε. Ιαν 27th, 2022

Η ιστορία της καταδίωξης των Αλβανών κακοποιών και το τέλος που είχαν, τέλος εν πολλοίς προδιαγραμμένο από καιρό τώρα, με έκαναν να σκεφτώ κάποια πράγματα και να τα δημοσιεύω.

Από την εποχή του καπιταλισμού του μπάρμπα Κάρολου και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό στο καπιταλισμό της ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης και πραγματοποίησης , το έγκλημα είναι  μια εξόχως παραγωγική εργασία.

Όπως γράφει και  ο μπάρμπα Κάρολος στο κείμενο του «Καρλ Μαρξ, Εγκώμιο του εγκλήματος (παρέκβαση περί παραγωγικής εργασίας),   μετ. Τζένη Μαστοράκη, ΑΓΡΑ 2005 (1).: « Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα, και ούτω καθεξής. Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πως σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο, θα απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις.»( http://www.dou.gr/articlext.php?a=5630659, http://allotriosi.wordpress.com/2009/01/01/egomiomarx/).

Παράξενη παραδοχή μα απόλυτα σωστή. Ο εγκληματίας  με την εργασία του παράγει μια σειρά επαγγέλματα που δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχε αυτός. Αστυνομία, δικαστήρια, ποινικό δίκαιο, συγγραφείς, συγγράμματα και αστυνομικούς συντάχτες, όπως παράγει και  τέχνη και λογοτεχνία. «Ο εγκληματίας σπάζει τη μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Έτσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση και την κινητικότητα, χωρίς τις οποίες θα αμβλυνόταν ακόμη και η ορμή του ανταγωνισμού. Δίνει, λοιπόν, ένα κίνητρο στις παραγωγικές δυνάμεις. Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, ως ένα βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο, ενώ παράλληλα ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος απορροφά ένα άλλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού. Άρα ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μιαν από κείνες τις φυσικές «εξισορροπήσεις» που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανάγουν μια ολόκληρη προοπτική «ωφέλιμων κλάδων απασχόλησης».

Επιδρά κατά αυτόν τον τρόπο στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων καθώς το έγκλημα επινοεί διαρκώς επιθετικά μέσα και αναγκάζει  την εξουσία της υπεράσπισης της ιδιοκτησίας να εφεύρει και αυτή άλλα για να απαντήσει στο έγκλημα, όπως συμβαίνει και με τις απεργίες. Για να μην αναφερθούμε στα εθνικά εγκλήματα που κάνουν κάποια κυρίαρχα έθνη σε βάρος άλλων. Ή οι πολιτικοί μας σε βάρος του λαού.

Φυσικά από την εποχή του μπάρμπα Κάρολου έχουμε μια σειρά από εξελίξεις. Το έγκλημα και ο εγκληματίας παράλληλα με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής έχει και αυτό υπεραναπτυχθεί και βιομηχανοποιηθεί, απασχολώντας πυλώνες της οικονομίας που βγάζουν τεράστια  υπερκέρδη. Εμπόριο γυναικών, ανδρών, παιδιών και οργάνων.  Εμπόριο ναρκωτικών, όπλων και πολυτίμων λίθων.

Σε συνεργασία και συνεννόηση και με την επίσημη οικονομία, τους θεσμικούς της φορείς, τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια, τις πολυεθνικές ακόμη και τις κρατικές και παρακρατικές δομές. Ελέγχουν και επηρεάζουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς.

Είναι πλέον ένας εσωτερικός αλληλοδιαπλεκόμενος παράγοντας των κυριάρχων δομών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και των εθνικών, περιφερειακών και παγκόσμιων δομών του.

Κατά συνέπεια όπως λέει ξανά ο μπάρμπα Κάρολος:  «Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό, είτε ηθικό είτε φυσικό, είναι η μεγάλη αρχή που μας κάνει  κανονικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων ανεξαιρέτως. Και τη στιγμή που θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη.»

Αυτό με την σειρά του δεν μπορεί να μας οδηγήσει να έχουμε μια ρομαντική εικόνα για τον σύγχρονο εγκληματία, ακριβώς το αντίθετο πρέπει να ισχύει. Είναι συστατικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλιστικού γίγνεσθαι, εμποτισμένος με την κυρίαρχη εγωιστική ιδιοτέλεια του καπιταλισμού. Ένας αυτονομημένος παράγοντας που εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, όπως είναι η μετατροπή των πόλεων και των χωριών σε στρατιωτικοποιημένες ζώνες από τα στρατιωτικά τμήματα της αστυνομίας. Ενισχύοντας το κλίμα του αυταρχισμού,  του ολοκληρωτισμού και της φασιστικοποίησης.

Όχι δεν πιστεύω πως ο καπιταλισμός μπορεί να κάνει δίχως εγκληματίες και δίχως αστυνομία. Το ένα τρέφει  το άλλο, όπως το κεφάλαιο τρέφει την εργασία και το αντίθετο. Και κατά συνέπεια ούτε και εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε δίχως αστυνομία, δίχως να αποκτήσουμε την αναγκαία αυτή επαναστατική αυτοσυνειδησία  που δεν θα χρειάζεται δυνάμεις καταστολής για να οργανώνουμε την ζωή μας δίχως αφεντικά, δούλους και φύλακες. Και αυτό θα συμβεί σε μια κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό που εξελίσσεται σε ένα διαρκές έγκλημα.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως σαν λαϊκό και εργατικό κίνημα δεν θα πρέπει να εναντιωνόμαστε  σε συγκεκριμένες δομές της αστυνομίας που την μετατρέπουν σε στρατό κατοχής ή σε ένοπλο φρουρό των συμφερόντων της εργοδοσίας. Όπως επίσης πρέπει να εναντιωθούμε σε κάθε απόπειρα ιδιωτικοποίησης της καταστολής, τότε είναι που οι έλληνες «κολάδες», τα ελληνικά εγκληματικά στοιχειά, μαζί με τους παρακρατικούς κοντοκουρεμένους θα ντυθούν προστασία του πολίτη.

Δημήτρης Αργυρός

1: Το κείμενο αυτό του Karl Marx γράφτηκε ανάμεσα στα 1860 και 1862. Οι εκδότες του το ενσωμάτωσαν στις Θεωρίες της υπεραξίας, τόμος IV του Κεφαλαίου.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση