Τρ. Ιαν 25th, 2022

Ο φασισμός/ Ναζισμός κατά μια έννοια- όπως λέει και το τραγούδι -δεν έρχεται από το μέλλον, αποτελώντας μια αντιδραστική εκδοχή της  μη-συγχρονικότητας.( https://www.facebook.com/notes/giorgos-chloros/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%AD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%83%CF%84-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%87-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF/552330658137244) Μια αντιδραστική ρομαντική επιστροφή σε φανταστικές φονταμενταλιστές κοινότητες της τάξης και της ιεραρχίας. Μια αντιδραστική απάντηση στο σύγχρονο μηδενισμό, της ιστορικής κρίσης των αξιών που τόσο τέλεια περιέγραψε ο Νίτσε. Όπως επιχείρησε λανθασμένα να περιγράψει τον ναζισμό ο Χάιντεγκερ, δηλαδή ως απάντηση στην παντοδυναμία της τεχνικής και στην λήθη του είναι.  Κατά αυτή την έννοια ο Φασισμός/ Ναζισμός αποτελεί επίσης και μια εκδοχή της  αισθητικοποίησης  της πολιτικής που ανταγωνίζεται την πολιτικοποίηση της τέχνης. δηλαδή του χειραφετικούς δρόμους που πολιτική και τέχνη ενώνονται σε επαναστατικούς καθολικούς δρόμους, υπερβαίνωντας τους διαχωριστικούς δρόμους της αλλοτρίωσης.  Όπως πολύ σωστά περιέγραψε  και ο  Μπένγιαμιν.

Από την άλλη πλευρά ο Φασισμός/ Ναζισμός έρχεται από το καπιταλιστικό παρόν και μέλλον, από ένα καπιταλισμό που σαπίζει, αδυνατώντας να απαντήσει στην τεραστίων διαστάσεων σύγκρουση των νέων παραγωγικών δυνάμεων και των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων.

Ενός καπιταλισμού που στα βαθιά γεράματα του συναντά τις μη- συγχρονικότητες που βρίσκονται εντός του, συναντά ως απάντηση στην σήψη του την φεουδαρχία, τον δουλοκτητισμό και την ψευδοαριστοκρατία. Την βαρβαρότητα της πρωταρχικής συσσώρευσης και των πολιτικών της περίφραξης.

Και όλα αυτά οργανικά συνδυαζόμενα με οπτικές ενός βιοπολιτικού πανοπτισμού, μιας ολοκληρωτικής τεχνοκρατίας και ενός χυδαίου εμπορευματικού μεταμοντερνισμού. Μιας αντι-ερωτικής εκπόρνευσης του σώματος και του πνεύματος, των πεδίων δηλαδή που θα μπορούσαν να είναι δίοδοι καθολικών χειραφετικών πρακτικών.

Κατά αυτή την έννοια η αισθητικοποιήση  των πολιτικών πρακτικών των «κασίδων» δεν έχει να κάνει με το αθάνατο ελληνικό πνεύμα, ούτε με τις αριστοκρατικές σπαρτιατικές εκδοχές της λιτοδίαιτης ζωής,  ούτε με τον πλατωνικό ηδονισμό του Ιταλού  φασίστα αριστοκράτη  Τ. Έβολα. Έχει όμως σχέση με τον αισθητικοποιήση της πολιτικής που πλασάρε το κλικ και το ψευδοεκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Αυτό το ΠΑΣΟΚ που μετά την σοσιαλφασίζουσα μικροαστική Αυριανή ανακάλυψε τις χαρές του κλικ και των χοτ παραλιών της  Μυκόνου.

Τίποτε το συγκλονιστικό και συνάμα τραγικό, η συσσωρευμένη υπεραξία έπρεπε με κάποιο τρόπο να επανεπενδυθεί και διαμέσου των τραπεζών να περάσει στην κατανάλωση της καπιταλιστικής παρακμής και ξευτίλας. Είναι όλο το καπιταλιστικό  πάρτι που ζήσαμε στις δεκαετίες 1990-2000 και που σήμερα σε μεγάλο βαθμό πληρώνουμε τα σπασμένα. Μια εξέλιξη που σε κάθε περίπτωση αποτελούσε μια καπιταλιστική νομοτέλεια και μόνο η επαναστατική ανατροπή θα μπορούσε και μπορεί να αποκόψει.

Ο φασισμός/Ναζισμός έρχεται από το  καπιταλιστικό παρόν, με εργαλεία του χτες και ένα αντικομουνιστικό βάρβαρο ρομαντισμό για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος. Για να μπλοκάρει την κοινωνική και πολιτική εξέλιξη που απορρέει μέσα από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις των παραγωγικών δυνάμεων / σχέσεων μέσα από την καθοριστική δυναμική της ταξικής πάλης.

Αυτής της εξέλιξης-  που συναντώντας τον Σπινόζα-  έχει ως μέτρο και γνώμονα την δημοκρατία, την απόλυτη δημοκρατία, δηλαδή την δημοκρατία που απορρέει μέσα από την δημοκρατία των πολλών, την εξουσία των πολλών.Που σύμφωνα και με τον Αριστοτέλη πάντα θα παίρνουν τις πιο καλύτερες αποφάσεις από ότι αν αποφασίζουν οι λίγοι ή ο ένας. Η δημοκρατία που πάντα ήταν ένα ανώμαλο ρήμα στην καπιταλιστική ορθογραφία που στηρίζεται στην ολιγαρχία των οικονομικών ελίτ. Την δημοκρατία  μιας κομμουνιστικής  οντολογίας του κοινωνικού είναι/ γίγνεσθαι με τους προλεταρίους να μετατρέπονται σε ελεύθερους συνεταιρισμένους παραγωγούς. Διαφορετικά ο φασισμός της καπιταλιστικής σήψης θα καταπιεί για αιώνες τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση