Τε. Ιαν 19th, 2022

 Tο ΕΗΜ γεμάτο- στην συντριπτική του πλειοψηφία από γυναικεία βλέμματα- που ήρθαν για να απολαύσουν τον  Σάκη, συγνώμη, τον θεό Διόνυσο ήθελα να πω. Τον θεό που ενανθρωπίζεται(πριν από το Ιησού και τον Μίθρα)  για να επιβάλει την  οργιαστική λατρεία του στην  αρχαία Θήβα. Ερχόμενος σε σύγκρουση με το γυμνό πνεύμα της κρατικής εξουσίας του Πενθέα που βλέπει στο Διόνυσο μια διασάλευση των κοινωνικών και κρατικών ηθών, μια απελευθέρωση των ενστίκτων, των παθών και των γυναικών.

Ο μύθος  βάζει τις μαινάδες-  με την μητέρα του Πενθέα σε πρωταγωνιστικό ρόλο- εκστασιασμένες να κατασπαράσσουν τον Πενθέα. Στην συνέχεια η σοφή εξουσία του Κάδμου(που πολιτικάντικα είχε συνταχθεί με την λατρεία του Διόνυσου) την κάνει να συνειδητοποιήσει  το έγκλημα που διέπραξε. Και κατά αυτόν τον τρόπο έρχεται η λύτρωση. Έτσι με αυτό τον βίαιο και σκληρό τρόπο ο θεός Διόνυσος επιβάλει την οργιαστική θρησκεία/ εξουσία του.

Την εξουσία των εξεγερμένων μαζών, των βαρβάρων  ηθών, την εξουσία των «από τα κάτω». Δίχως την οργιαστική λαϊκή- βάρβαρη θρησκεία του Διόνυσου είναι αμφίβολο αν υπήρχε η αρχαία  δημοκρατία και η  τραγωδία. Αυτή η  αρχαία έκφραση της δικτατορίας του προλεταριάτου, όπως έγραφε και ο Κώστας Παπαϊωάννου στο βιβλίο του μάζα και ιστορία. (

MAZA ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ – Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (Πολιτικό Καφενείο)

)

Για την παράσταση λίγα μπορούμε να πούμε, με τα χωρικά και το Σάκη να κλέβουν την παράσταση και το κείμενο πάρα τον ηθελημένα  διδακτισμό του, να χάνεται ανάμεσα στις  διονυσιακές κραυγές του χορού και στον ημίγυμνο Σάκη. Ο Σάκης μπορεί να γέμισε το θέατρο,  αλλά η τραγωδία μάλλον χάθηκε.

Ο «θεός» Σάκης Ρουβάς- ένας σύγχρονος αποπνευματοποιημένος θεός Διόνυσος – γνήσιο εμπορευματικό προϊόν μιας εποχής, δίχως ψυχή και δίχως πνεύμα, όπως θα έγραφε και κάποιος παλαιός, λατρεύτηκε για μια ακόμη φορά μέσα από το κείμενο του Ευριπίδη. Σε μια παράσταση ραμμένη στα μέτρα του ποπ ειδώλου. Είπαμε, πως αλλιώς και σε περίοδο κρίσης θα γέμιζε το θέατρο…!!!!!

Ο Σάκης Ρουβάς ξέρει με τέχνη να πλασάρει τον εαυτό- προϊόν του. Σε αυτό που κάνει είναι καλός και ξεσηκώνει τα πλήθη των “ρουβίτσων” που ονειρεύονται να ακουμπήσουν το καλλίγραμμο κορμί του. Ή να βγάλουν μια φωτογραφία, δεν πρόλαβε να βγει στην σκηνή, ανάμεσα στις Βακχες και το ΕΗΜ κάλυψαν οι ήχοι των φωτογραφικών μηχανών, παρόλο που είχε απαγορευτεί η φωτογράφηση. Σκεφτείτε και να μην υπήρχε και η απαγόρευση.

Μαγκιά του, η εποχή μας πάσχει από είδωλα και πρότυπα, όπως πάσχει και από πνεύμα, ψυχή, αναστοχασμό και έρωτα.Ναι αυτό τον οργιώδη απόλυτο έρωτα του Διόνυσου που σε φτάνει στα όρια σου, που σε οδηγεί να βγεις έξω από τον εαυτό σου, να συναντήσεις τις μύχιες, απαγορευμένες  πλευρές σου, αυτές τις πλευρές  που ούτε καν  φαντάζεσαι πως τις έχεις.

Αυτό που λείπει είναι  ένα  πραγματικό και όχι εικονικό και πορνογραφικό, δηλαδή εμπορευματικό, διονυσιακό πνεύμα. Που στην συνέχεια θα συναντήσει την άρνηση του, την πλούσια άρνηση του, δηλαδή τον Απόλλωνα. Ναι λείπει το αρχαίο Ελληνικό τραγικό πνεύμα,  η ενότητα Διόνυσου-Απόλλωνα.

Για αυτή την ενότητα που μίλησε και ο Νίτσε και που χάθηκε στα ερείπια του καιρού μας, στο μηδενισμό και στην κοινωνία  των εμπορευματικών ομοιωμάτων. Ναι κάθε εποχή έχει και τις μαινάδες και Βάκχες που τις πρέπει. Και οι «ρουβίτσες» με την κραυγή Σακηηηή είναι οι μαινάδες και οι Βάκχες και οι μαινάδες της ξενέρωτης αντιερωτικής εποχής μας.

Όχι πως εχάθη το οργιαστικό διονυσιακό πνεύμα ολότελα. Εμφανίζεται -που και που- όταν η μάζα με τρόπο απόλυτα δημοκρατικό και επαναστατικό αποφασίζει να μιλήσει. ‘Όταν γκρεμίζει Βαστίλες, όταν κρεμάει αφεντικά και βασιλιάδες, όταν κάνει έρωτα στα οδοφράγματα, όταν καίει τράπεζες και τραπεζίτες. Ε σε αυτό το οργιαστικό επαναστατικό παιχνίδι ο Σάκης θα είναι  μάλλον απών, ελπίζω όχι οι «ρουβίτσες» του.

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ
http://www.projethomere.com/travaux/a...

Βάκχες (2005)
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή
Θεατρικό έργο
Τίτλος: Βάκχαι
Είδος: Αρχαίο δράμα | Τραγωδία
Έτος: 408 / 406 πΧ
Συγγραφέας: Ευριπίδης
Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης

Συντελεστές
Βάκχαι Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνογραφία: Γιώργος Πάτσας
Ενδυματολόγος: Έρση Δρίνη
Συνθέτης: Σαββίνα Γιαννάτου
Χορογράφος: Ομάδα χορού Sinequanon
Υπεύθυνος φωτισμών: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Κουτσούκου
Μουσικός επί σκηνής: Βασίλης Μαντζούκης
Συμμετοχή: Edgen Lame

Διανομή
Βάκχαι
Διόνυσος Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Τειρεσίας Μανώλης Μαυροματάκης
Κάδμος Θεμιστοκλής Πάνου
Πενθέας Ιερώνυμος Καλετσάνος
Θεράπων Δημήτρης Αγαρτζίδης
Α’ Άγγελος Μανώλης Σειραγάκης
Β’ Άγγελος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Αγαύη Λυδία Φωτοπούλου
Χορός Δημήτρης Αγαρτζίδης
Χορός Δέσποινα Αναστάσογλου
Χορός Ανδρομάχη Δαυλού
Χορός Δέσποινα Δραμισιώτη
Χορός Κόρα Καρβούνη
Χορός Δήμητρα Λαρεντζάκη
Χορός Ερμής Μαλκότσης
Χορός Χριστίνα Μαξούρη
Χορός Κική Μπάκα
Χορός Ζαχαρούλα Οικονόμου
Χορός Μανώλης Σειραγάκης
Χορός Σταυρούλα Σιάμου
Χορός Δήμητρα Σιγάλα
Χορός Δημήτρης Σωτηρίου
Χορός Έλενα Τοπαλίδου
Χορός Γεωργία Τσαγκαράκη
Συμμετοχή (Φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί) Σαββίνα Γιαννάτου

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ -ΒΑΚΧΑΙ [ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ -ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ]

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση