Τρ. Ιαν 18th, 2022

Είναι παράξενο το συναίσθημα να είσαι αραχτός και χαλαρός στην παραλία   και  να διαβάζεις- την πρόσφατα εκδιδομένη στα ελληνικά- βιογραφία της επαναστάτριας Ούλρικε  Μαίνχοφ από την Γιούτα Ντίτφουρτ από τις εκδόσεις  Νάρκισσος.

Να συζητάς νοερά με μια κορυφαία στιγμή της Γερμανικής Ιστορίας  των «από κάτω», την τελευταία απόπειρα να μιλήσουν οι καταπιεσμένες τάξεις την γλώσσα των ενόπλων επιθυμιών/ αναγκών τους, σε μια κατεύθυνση καθολικής απελευθέρωσης. Σε μια κατεύθυνση ακριβώς αντίστροφη από τι μίλησαν την δεκαετία του 30, όπου τα καταπιεσμένα ένστικτα ντύθηκαν την στολή των SA και των Ναζί.

Με την  Ο. Μαίνχοφ, και τους μαχητές της RAF(  φράξιας κόκκινος στρατός), δηλαδή του γερμανικού τμήματος ενός παγκόσμιου επαναστατικού στρατού, να συγκρούεται ανελέητα με τον Δυτικογερμανικό ιμπεριαλισμό/ φασισμό.  Μια ένοπλη πρωτοπορία που δεν κατάφερε να αφυπνίσει και στην συνέχεια να  αγκαλιάσει  τις ενσωματωμένες μικροαστικές μάζες των δυτικογερμανών προλεταρίων.  Μάζες που δεν έσπασαν ποτέ από το Ναζιστικό/ αντικομουνιστικό  παρελθόν τους.

Μια μάχη άνιση, χαμένη εξ αρχής  και ταυτόχρονα σκληρή και ηρωική.  Που ανέδειξε το μεγαλείο της υπαρξιακής/ οντολογικής- πάνω από όλα- στράτευσης των μελών της RAF και της  Ο. Μαίνχοφ, της σημαντικότερης μετά την Ρόζα Λούξεμπουργκ, Γερμανίδας.

Δυο σημαντικότατες γυναικείες  επαναστατικές μορφές  που έδειξαν το πρόσωπο μιας άλλης Γερμανίας, αν και ηττήθηκαν από το καταθλιπτικά  κυρίαρχο πρόσωπο της αυταρχικής, συντηρητικής, πατριαρχικής προτεσταντικής Γερμανίας.

Της Γερμανίας που δεν αντέχει την διαφορετικότητα και που με βία επιχειρεί τα φέρει τους πάντες στα μέτρα της. Θυμίζοντας σε όλο τον κόσμο πως για να μείνει κάτι στην ιστορική μνήμη πρέπει να αποτυπωθεί με πυρωμένο σίδηρο και πως μόνο τα δεινά και η βαρβαρότητα είναι ικανά να οδηγήσουν την παγκόσμια ιστορία στο να υπερβεί την παιδική της ηλικία και να γίνει άντρας. Άνδρας, πατέρας, πολεμιστής, όπως θα έλεγε και ένας μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος ο Νίτσε.

Μιας  Γερμανίας που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει  την αστική επανάσταση της και πάντα μισούσε  τους επαναστάτες, τις λαϊκές εξεγέρσεις και τις  επαναστάσεις. Εξ αρχής από το πόλεμο των χωρικών και την κομμούνα του Μίνστερ. Τα διαμελισμένα  πτώματα των επαναστατών του Μίνστερ έμειναν για αιώνες σε κοινή θέα, για να θυμίζουν στους χωρικούς το τέλος αυτών που σηκώνουν κεφάλι στον αφέντη.

Με μια Γερμανική  αστική τάξη που πολύ γρήγορα ήρθε σε συμμαχία με τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και φτιάχνοντας ένα ισχυρό κράτος, επιχείρησαν να καλύψουν το ιστορικό κενό, το ζωτικό τους χώρο. Σε σύγκρουση με τα λαϊκά στρώματα και  τις άλλες αποικιοκρατικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έφτιαξε την σημερινή Γερμανία. Την Γερμανία που είναι μαζί με τις ΗΠΑ και την Ρωσία και την Κίνα είναι η καρδιά της παγκόσμιας αντεπανάστασης.

Ταυτόχρονα όμως η αποτυχία της ολοκλήρωσης της αστικής επανάστασης, δεν αποφόρτισε το ουτοπικό φορτίο αιώνων καταπίεσης και φιλοσοφικής, θρησκευτικής και επαναστατικής αναζήτησης. Είναι το ουτοπικό φορτίο  των αναβαπτιστών, του εβραϊκού μεσσιανισμού, των μεγάλων  Γερμανών ποιητών, του Γκαίτε, του Σίλε και  του  Χαίλντερλιν, των Γερμανών μουσικών, του Μπετόβεν, του Σούμαν και του Βάγκνερ. Είναι το ουτοπικό πλεόνασμα του γερμανικού ιδεαλισμού, με κορύφωση των Χέγκελ, της επαναστατικής παρέας των αριστερών Χεγκελιανών, με κορύφωση τον Κ. Μαρξ. Το ουτοπικό πλεόνασμα που το εκμεταλλεύτηκε ο Ναζισμός για να το καθυποτάξει, όταν αυτό εκφράστηκε με επαναστατικό τρόπο στην επανάσταση το Σπάρτακου και το 1923. Πήρε την εξουσία στην Ανατολική πλευρά της για να βιώσει γρήγορα τον σταλινικό ρεαλισμό, που χρειάζονταν να αλλάξει ένα λαό, για να μπορέσει να κυβερνήσει, όπως θα έλεγε και Μπρεχτ.

Τέλος είναι το ουτοπικό πλεόνασμα που πήρε τα όπλα με την  Ο. Μαίνχοφ, τον Α. Μπάαντερ, την RAF και τις άλλες ένοπλες ομάδες, ενάντια στο ναζιστικό μικροαστισμό, τον αυταρχικό κρατισμό και τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ. Και φυσικά οι «αυτοκτονίες» των πρωτεργατών αυτής της ένοπλης αντιπαράθεσης, είναι μια καθαρά γερμανική λύση.   Πιο παλαιά θα τους κρέμαγαν   από το καμπαναριό και θα τους άφηναν  να τους φάνε τα όρνια, ύστερα θα τους σκότωναν και θα πετάγανε τα πτώματα τους, ύστερα θα τους καίγανε στο Άουσβιτς,  ε στην μεταπολεμική Δυτική Γερμανία τους «αυτοκτόνησαν».

Νομίζω πως σε αυτή την φάση της βαθιάς καπιταλιστικής σήψης  και παρακμής, το γερμανικό ουτοπικό πλεόνασμα έχει αποφορτιστεί πλήρως. Ο τεχνολογικός οικονομικός ολοκληρωτισμός έχει μεταμορφώσει τους Γερμανούς  μικροαστούς και προλεταρίους σε υποταγμένα ζόμπι.   Αυτή είναι και η βάση της απόπειρας της σημερινής Γερμανίας να μεταμορφώσει Γερμανικά την Ευρώπη. Και τους ανυπόταχτους νότιους να τους μεταμορφώσει σε μια Γερμανική αποικία, με όπλο το χρέος. Μια πολιτική που δεν θα διστάσει αύριο να φτιάξει παντού “λεύκα κελιά” για τους ανυπότακτους και να τους «αυτοκτονήσει» σε μαζική κλίμακα. Η «αυτοκτονία» των μελών της RAF αποτελεί ένα εφιαλτικό προοίμιο μιας Γερμανικής ευρωπαϊκής μεταμόρφωσης, εκτός και αν…!!!!

Μόνο που ο Τ. Μίνστερ και οι επαναστάτες αναβαπτιστές του, ο Χέγκελ και οι αριστεροί Χεγκελιανοί, ο Κ. Μαρξ, η Ρόζα Λούξεμπουργκ και οι σπαρτακιστές, οι Γερμανοί Κομμουνιστές, η Ο. Μαίνχοφ, η RAF, και οι άλλες εξεγερμένες συνιστώσες της σύγχρονης Γερμανίας  ανήκουν στην παγκόσμια ιστορία. Σε αυτή την ιστορία που έχει ως μέτρο την ελευθερία που βρίσκεται μόνο στο αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση.   Ιστορία που θα ολοκληρωθεί όταν γενικευτεί παντού στο σύμπαν η κοινωνική απελευθέρωση.

Έκλεισα το βιβλίο , κοιτάω την θάλασσα, πάω για βουτιά, σε λίγες ώρες επιστρέφω στην βάση μου, οι διακοπές τελείωσαν και σε όλους σας εύχομαι καλή δύναμη και περίσσεια αγωνιστικότητα για το φθινόπωρο.  Είμαι σίγουρος πως έχουμε την δύναμη να τους γκρεμίσουμε και να τους πετάξουμε στην κρύα θάλασσα. Όπως έχουμε την δύναμη να  κάψουμε τους ντόπιους και ξένους κρατικούς/ παρακρατικούς/ οικονομικούς φασίστες και τα «λεύκα κελιά» τους!!!!!

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση