Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Στην αρχή μου έπεσε στα χέρια ένα ρεπορτάζ στο http://www.iefimerida.gr/news/119115/dfgksdgfsdgfdkhsgfdsgf για το φαινόμενο των  «ορκισμένων παρθένων» στην ορεινή Αλβανία. Ένα ρεπορτάζ που έλεγε πως κάποιες Αλβανίδες επιλέγουν, καλύτερα επέλεγαν και επέλεξαν, να ζουν σαν   άντρες για να έχουν τα δικαιώματα των ανδρών σε μια κοινωνία που η γυναίκα θεωρούνταν ιδιοκτησία του άνδρα. Με αντίτιμο  να απαρνηθούν την σεξουαλική τους φύση/ ζωή  και να μείνουν παρθένες.  Ένα ρεπορτάζ συγκλονιστικό και ταυτόχρονα τραγικό, που μοιάζει και είναι απεχθές και απάνθρωπο για το σημερινό δυτικό πολιτισμό που υπάρχει   στα χαρτιά μια ισότητα των φύλων.

Ένα ποστάρισμα στο χρονολόγιο του  facebook:   https://www.facebook.com/dargiros?ref=tn_tnmn  άνοιξε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση και έφερε στην επιφάνεια δυο δημοσιεύματα και μια εργασία. Η πρώτη είναι ένα ρεπορτάζ  από την εφημερίδα καθημερινή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_16/11/2008_292409 , από  το μπλοκ ψυχοτρόπιο:  http://psixotropio.blogspot.gr/2012/03/blog-post_18.html και μια μικρή εργασία από την σχολή νομικών, οικονομικών και πολιτικών επιστημών του εθνικού  και καποδιστριακού πανεπιστήμιου:  http://www.academia.edu/2762716/_ .

Στα παραπάνω ρεπορτάζ και εργασίες εξηγούσε πως η παράδοση των «ορκισμένων παρθένων» είναι ένα έθιμο στα πλαίσια του μεσαιωνικού ιερού  νόμου  «kanun», στην βόρεια Αλβανία. Ο ιερός νόμος «kanun» έχει τις ρίζες του στο Μεσαίωνα. Οι κοινωνίες που τον ακολουθούσαν ήταν κατά βάση φυλετικές και οι αρχηγοί των φυλών τον επέβαλλαν ως σύνταγμα. Η πατριαρχική κουλτούρα πολεμιστών των κοινωνιών αυτών αντιμετώπιζαν τις γυναίκες ως ένα κατώτερο είδος: «η γυναίκα είναι σαν ένας σάκος που πρέπει να διατηρείται σε καλή κατάσταση».

Ο νόμος αυτός ήταν άγραφος και διαδιδόταν προφορικά από γενιά σε γενιά, χαρακτηριστικό το οποίο δεν μειώνει την αυστηρότητα επιβολής του, καθώς οι εσωτερικές σχέσεις των οικογενειών καθορίζονταν από αυτόν και οι διαφυλετικές σχέσεις δομούνταν βάσει του διαχωρισμού των δύο φύλων. Εντούτοις, ο νόμος καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και η ολοκληρωμένη εκδοχή του το 1992(http://www.academia.edu/2762716/_ ). Ένα εθιμικό δίκαιο που «σεβάστηκε» ακόμη και το πατριαρχικό- σταλινικό καθεστώς του Ε. Χότζα, κρατώντας την περιοχή απομονωμένη.

Η έλλειψη ανδρών λόγω θανάτων από πολέμου  ή από βεντέτες οδηγούσε σε συχνή απουσία πατριαρχικής εξουσίας, με αποτέλεσμα το κενό αυτό να το κάλυπταν  γυναίκες που γίνονταν άνδρες- πατριάρχες, μένοντας παρθένες. Έτσι κι αλλιώς σαν γυναίκες  η σεξουαλικότητα και ο έρωτας δεν ήταν πεδία χειραφέτησης, μα πεδία αγρίας και βάρβαρης εκμετάλλευσης, αφού συχνά από πολύ μικρές τις πάντρευαν με μεγαλύτερους άνδρες. Έτσι για αυτές το να γίνουν άνδρες, αρνούμενες όχι μόνο το φύλο αλλά και την σεξουαλική τους ζωή, σήμαινε μια έξοδο από την σκλαβιά του να είναι γυναίκες. ‘Όσο κι αν αυτό μοιάζει βάρβαρο για αυτές ήταν μια μορφή ελευθερίας.

Ήταν ταυτόχρονα μια εξέγερση και συμβιβασμός με την πατριαρχική αγροτική κοινότητα. Συνολικότερα το φαινόμενο ήταν ένα συμβιβασμός μεταξύ του πατριάρχη και των γυναικών για να στηριχτεί το καθεστώς της πατριαρχίας. Είναι  σαν να έλεγαν στην γυναίκα για να γίνεις άνθρωπος πρέπει να γίνεις άνδρας, ανέλαβε λοιπόν το ρόλο του άνδρα,  αλλά αλίμονο μας  αν συνεχίσεις να κατέχεις και την εξουσία της μήτρας.., την  εξουσία να φέρνεις την ζωή.  Φαίνεται πως στο υποσυνείδητο του πατριάρχη βρίσκεται ακόμη ο τρομερός φόβος της μητριαρχίας.

Σήμερα στην Αλβανία και στο Κόσσοβο ζουν περίπου 40 «ορκισμένες παρθένες» και το φαινόμενο τείνει να εκλείψει, αν και ο ιερός νόμος «kanun υπάρχει ακόμη.  Η  εμπορευματική σεξουαλική χειραφέτηση που έφτασε και στην Αλβανία, μετά την πτώση του σταλινικού καθεστώτος του Ε. Χότζα, απελευθέρωσε την γυναίκα από τα δεσμά της πατριαρχίας- που στήριξε και στηρίχτηκε σε αυτό το παλαιό σταλινικό καθεστώς- αλλά την έριξε στα δεσμά της εμπορευματικής αλλοτρίωσης.

Σε αυτά τα δεσμά που έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις την σεξουαλική του στάση, φύλο και ζωή, μόνο που η επιλογή σου γίνεται πεδίο πολλαπλής έμμεσης ή άμεσης κερδοσκοπίας από το κεφάλαιο. Είτε ως πόρνες στην Δύση, είτε ως καταναλωτές συμπεριφορών και εμπορευμάτων για την σάρκα που επιζητά την  χεγκελιανή αναγνώριση και χειραφέτηση.

Δεν είμαι σίγουρος αν η κατάργηση ή καλύτερα η υπέρβαση του φύλου, μέσα από πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές διεργασίες αποτελούν πεδίο ανθρώπινης χειραφέτησης. Προσδοκώ πως μια πραγματικά χειραφετημένη κοινότητα δεν θα επηρεάζεται καθοριστικά  από το πόλεμο των φύλων και της σεξουαλικής χεγκελιανού τύπου αναγνώρισης. Πως η σεξουαλική ταυτότητα του καθενός σε μια τέτοια χειραφετημένη κοινωνία θα είναι στοιχείο οντολογικού προσδιορισμού του «είναι». Που θα επιδρά θετικά σε μια κοινωνία πολλαπλότητας και πολυχρωμίας.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση