Σα. Ιαν 22nd, 2022

Τρία χρόνια τώρα ολομέτωπης επίθεσης για την συνολική υποτίμηση της εργασιακής δύναμης, της κατάργησης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, καθώς και για τον εξανδραποδισμό του εργαζόμενου λαού, υπήρξαν πρωτόγνωρες μορφές αντίστασης.

Υπήρξε μια μαζική αντίσταση, δεκάδες γενικές απεργίες που έριξαν 2 κυβερνήσεις.  Και όμως τα μέτρα πέρασαν και  φαίνεται πως δεν έχει πάτο ο κατήφορος. Με αποτέλεσμα αυτή την στιγμή να έχει διαμορφωθεί μια ηττοπαθή συνθήκη από ένα κουρασμένο αγωνιζόμενο λαό.  

Γιατί παρ’ όλη την λαϊκή- εργατική αντίδραση και αντίσταση δεν κατάφερε ο  αγωνιζόμενος λαός να μην σταματήσει  την συνολική κεφαλαιοκρατική επίθεση, είναι δυνατόν να συμβεί τώρα;;; Ή πρέπει να δεχτούμε μια ιστορική ήττα που θα μας πάει 100 πίσω;;

Καταρχήν πρέπει να επισημάνουμε πως ζούμε ένα αμείλικτο ταξικό πόλεμο από το κεφάλαιο προς την εργασία και την εργατική τάξη.  Και όταν ζεις ένα πόλεμο μην περιμένεις έλεος από τον εχθρό.    Θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να σε νικήσει. Θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να σε συντρίψει.

Ε λοιπόν όταν έχεις απέναντι σου ένα κεφάλαιο που έχει μετατραπεί σε  πολεμική μηχανή και επιχειρεί να σε συντρίψει, δεν μπορείς να το πολεμάς ή να αντιστέκεσαι με όπλα και μεθόδους περασμένων εποχών και φάσεων.

Και νομίζω πως εκεί βρίσκεται το ζήτημα.  Το εργατικό και λαϊκό κίνημα καθώς και η αριστερά- κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική-  έχει μάθει να αντιμετωπίζει ένα αντίπαλο που ήταν  διατεθειμένος  είτε να δώσει κάτι στην εργατική τάξη και στον αγωνιζόμενο λαό, είτε απλά να μην δώσει τίποτε και το θέμα να λήξει εκεί.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα καθώς και η αριστερά όπως είναι κατασκευασμένη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα αντίπαλο που τα θέλει όλα πίσω και θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα καθώς και η αριστερά ήταν συνιστώσες ενός κοινωνικού συμβολαίου που οικοδομήθηκε στην μεταπολίτευση, ένα  κοινωνικό συμβόλαιο που έχει γίνει στάχτη και οι συνιστώσες του βρίσκονται αντίκρυ.

Να λοιπόν που βρίσκονται τα αίτια γιατί το εργατικό κίνημα και η αριστερά δεν μπορούν να αντισταθούν με αποτελεσματικότητα. Γιατί μια πολεμική μηχανή μόνο μια πολεμική μηχανή μπορεί να την αντιμετωπίσει και όχι απλές διαδηλώσεις και σημειολογικός ή κοινωνικός ανταρτοπόλεμος. Και η αριστερά καθώς  και το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν είναι πολεμικές μηχανές.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα: Μπορούν να γίνουν πολεμικές μηχανές;;; ;Και τι σημαίνει και τι συνεπάγεται να είναι πολεμικές μηχανές;;;

Η γνώμη είναι πως μπορούν να γίνουν πολεμικές μηχανές. Η αριστερά μπορεί να γίνει μια πολεμική μηχανή και τότε και το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί να μετατραπεί σε μια πολεμική μηχανή.

Πολεμική μηχανή μπορεί να γίνει μια αριστερά που έχει σαφή στόχο την επαναστατική- με όλα τα μέσα και τους τρόπους- ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Όχι μόνο διακηρυκτικά, κανέναν δεν φοβίζουν τα λόγια. Σκορπώντας τον τρόμο με οποιοδήποτε τρόπο στις ιθύνουσες τάξεις και στα τσιράκια τους, πολιτικά, κρατικά και παρακρατικά. Τραβώντας- με οργανωμένο τρόπο- στα άκρα τις αυθόρμητες εξεγέρσεις και διαδικασίες. Με στόχο την συντριβή του καπιταλιστικού κράτους και την εγκαθίδρυση ενός κράτους- κομμούνα του αγωνιζόμενου λαού. Στην προοπτική μιας παγκόσμιας κομουνιστικής κοινότητας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων, των ολοκληρωμένων ατόμων.

Όταν επιτέλους γίνει μια ακραία, αδιάλλακτη επιθετική αριστερά.  Αυτό δεν συνεπάγεται να προχωρήσει σε παραδειγματικές ενέργειες, ενός μαχόμενου ή και ενόπλου ρεφορμισμού. Αλλά σε πραγματικές ανατρεπτικές πράξεις που φυσικά θα αγκαλιάζουν μια μεγάλη μάζα και όχι κάποιους πρωτοπόρους.

Ναι αυτό συνεπάγεται να αμφισβητήσουμε την νομιμότητα της κρατικής βίας. Που ίσως και να οδηγήσει στην παρανόμια. Μόνο που η νομιμότητα αυτή την στιγμή συνεπάγεται την  υποταγή στην πολεμική μηχανή του κεφαλαίου. Νομίζω πως η αριστερά πρέπει να ετοιμάσει τον κόσμο της και τον αγωνιζόμενο λαό για την σύγκρουση με όλα τα μέσα και όχι για περιπάτους και συμβολικές ενέργειες. Να μετατραπεί σε μια  καθ‘ ολοκληρίαν αντισυστημική επαναστατική πολιτική  δύναμη με στόχο την συντριβή του καπιταλισμού- ιμπεριαλισμού. Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να νικήσουμε Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας και μάλλον έχουμε αργήσει!!!!

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

3 thoughts on “η αριστερά και το εργατικό- λαϊκό κίνημα ως πολεμικές μηχανές”
  1. swsti ne men i kritiki ke i.Dialektiki analisis ala egw Blepw Diaxroniki outopia .afton ton kero to pangosmio KAPITAL Briskete se Ypere8nikes enwseis me programatismous Dekaetiwn .Apo tin alli meria toso i ergatiki taksi oso ke i Dianoisi einai panta se Nipiaki Basi ke asxolite me Filosofika enxeiriDia ke Istories apo perasmenes Dekaeties ……Kata ti Gnwmi mou ean Den Yparksoun Sispeirwseis ke allilengeii ton ProoDeftikwn Kinimatwn ke komatwn 8a meinoume panta sto XRONODOULAPO tis Istorias.

  2. Σωστά, αλλά η γραμμή φυγής μπορεί να πέσει μέσα σε μια ”μαύρη τρύπα” (όπως λένε οι εμπνευστές της). Άρα πρέπει να σκεφτούμε επίσης καταφατικά.

    Αυτό το θέμα είναι ταμπού και καλά κάνεις και το θίγεις. Ένα συμπέρασμα πάντως από αυτή την αλλαγή προοπτικής είναι πως πρέπει να σκεφτούμε το θέμα των ”μετώπων”, και πώς αυτά λειτουργούν σήμερα, με τί πλαίσιο, με πόσο σκληρή ή ελαστική δομή κλπ.
    Νομίζω είναι στη λογική των μηχανών αυτών η μετωπική συνεργασία, και η ευελιξία στα μέσα και τις μορφές. Ωστόσο άπαξ και συντεθεί ένα μέτωπο δημιουργεί μια πάλη ανάμεσα σε φυγόκεντρες και κεντρομόλες δυνάμεις.
    Αυτό που προς το παρόν αδυνατούμε να σκεφτούμε είναι το καταφατικό περιεχόμενο της άρνησης. Όμως πράγματι μόνο αν αλλάξει η αριστερά οργανωτικές μορφές θα πάψει να είναι απλώς αριστερά της δεξιάς και του ”κέντρου”.

Αφήστε μια απάντηση