Δε. Ιαν 17th, 2022

Κάλεσμα στην Ευελπίδων για Σ.Μιχαήλ και Κων. Μουτζούρη

Δεκάδες οργανώσεις καλούν σε συγκέντρωση ενάντια στην πολιτική δίωξη από εισαγγελείς και Χρυσή Αυγή.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στον γραμματέα του ΕΕΚ Σάββα Μιχαήλ και τον τέως Πρύτανη του ΕΜΠ Κ. Μουτζούρηθα θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη στις  9 π.μ έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων.

Αναδημοσιεύουμε το σχετικό κείμενο της ομάδας του ιού από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η δίκη την Τρίτη 3 Σεπτέμβρη κατά του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κωνσταντίνου Μουτζούρη και του γραμματέα του ΕΕΚ Σάββα Μιχαήλ έχει ήδη προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή. Δεν είναι λίγο πράγμα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία για μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης συνδέεται συνειρμικά με τη γέννηση της δημοκρατίας, να βρίσκονται κατηγορούμενοι δύο εξέχοντες πολίτες, διωκόμενοι έπειτα από έγκληση στελεχών της Χρυσής Αυγής. Αυτό που διακυβεύεται πραγματικά αύριο είναι το δικαίωμα των πολιτών, των θεσμικών τους οργάνων και των πολιτικών οργανώσεών τους να ασκούν το ύψιστο δικαίωμα της προστασίας της ίδιας της δημοκρατίας από την απειλή των ναζιστών.

Οι κατηγορούμενοι

Ο πρώτος κατηγορούμενος Κωνσταντίνος Μουτζούρης, ο οποίος έχει διοριστεί από την κυβέρνηση στη θέση του προέδρου της Ρυθμιστικής Αρχής Λιμένων, κατηγορείται ότι ως πρύτανης του ΕΜΠ «κατά τους μήνες Ιανουάριο και Μάιο 2009 επέτρεψε τη χρήση οπτικών ινών που είχαν παραχωρηθεί στο ανωτέρω εκπαιδευτικό ίδρυμα σε άγνωστους χειριστές της διαδικτυακής διεύθυνσης ‘‘Αthens Indymedia’’, παρά το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται η παροχή δωρεάν υπηρεσιών για σκοπούς που δεν είναι εκπαιδευτικοί ή ερευνητικοί, οι οποίοι (άγνωστοι χειριστές) με αναρτήσεις τους στον ανωτέρω δικτυακό τόπο προκάλεσαν και διήγειραν δημόσια τους πολίτες σε βιαιοπραγίες μεταξύ τους και σε αμοιβαία διχόνοια».

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο κ. Μουτζούρης, ο οποίος υπήρξε υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2012, έχει ήδη δικαστεί για την ίδια ακριβώς υπόθεση τον Μάιο του 2011 και έχει κηρυχθεί παμψηφεί αθώος. Στη δίκη αυτή που διεξάχθηκε στο Στ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ήταν συγκατηγορούμενοι οι πρώην αντιπρυτάνεις του ΕΜΠ Γιάννης Πολύζος και Μάκης Σπαθής, οι οποίοι επίσης αθωώθηκαν (απόφαση 35239/2011).

Το σκεπτικό της απόφασης επισημαίνει ότι δεν υπήρχε υπηρεσιακό καθήκον των πρυτανικών αρχών να ελέγχουν το περιεχόμενο της ιστοσελίδας, αλλά ούτε και οποιοσδήποτε σχετικός δόλος. Το δικαστήριο επισημαίνει ότι «μια απόφαση της συγκλητικής αρχής περί διακοπής της λειτουργίας της συγκεκριμένης ιστοσελίδας θα εκλαμβανόταν ως λογοκρισία» και ξεκαθαρίζει ότι η απόφαση των πρυτανικών αρχών «μπορεί να τύχει αμφισβήτησης και κριτικής, ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν προ του διλήμματος από τη μια την προάσπιση της εύρυθμης λειτουργίας του ιδρύματος (εφόσον η διακοπή της ιστοσελίδας θα εκλαμβανόταν ως λογοκρισία και θα δημιουργούνταν διενέξεις και αντιδράσεις, αφού στην εν λόγω ιστοσελίδα δεν φιλοξενούνταν μόνο οι παραπάνω εμπρηστικές και αξιοποίνου περιεχομένου δηλώσεις, αλλά φιλοξενούνται απόψεις του αντιεξουσιαστικού χώρου με πολιτικό λόγο ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί κάποιος με αυτές ή όχι) και από την άλλη ότι στο όνομα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της διακίνησης των ιδεών δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση και να είναι ανεκτές αξιόποινες πράξεις».

Αν συνυπολογίσουμε τη χρονική στιγμή που υποβλήθηκε η έγκληση (8.5.2009) θα αντιληφθούμε ότι επρόκειτο για την ταραγμένη περίοδο μετά τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 που πυροδοτήθηκε από τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ηταν μια πολιτική συγκυρία που πράγματι το Indymedia έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο, προσφέροντας άμεση και αλογόκριτη ενημέρωση για τις αυθόρμητες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Φυσικά καταχωρίζονται στο Indymedia και ακραίες εκφράσεις ή υπερβολές ή και ανακριβείς πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς απολύτως άσχετος με το διαδίκτυο, αν δεν γνωρίζει ότι η ανωνυμία των σχολίων ακόμα και στους πιο καθεστωτικούς και καθωσπρέπει ιστοτόπους συχνά εκτρέπεται σε παρόμοιες ή και χειρότερες ακρότητες. Η κατηγορία δεν μπορεί δηλαδή να στηριχτεί σε κάποιες αναρτήσεις του Indymedia που περιλήφθηκαν στη δικογραφία. Ας μελετήσει κανείς τα σχόλια που αναρτώνται, λ.χ., κάτω από άρθρα και ειδήσεις σε όλες τις δικτυακές εκδόσεις των μεγάλων εφημερίδων. Σε μεγάλο ποσοστό πρόκειται για χαρακτηριστικά παραδείγματα ρητορικής μίσους. Κανείς βέβαια δεν διανοήθηκε να ασκήσει δίωξη κατά της ιδιοκτησίας ή της διεύθυνσης της εφημερίδας που τα αναρτά και πολύ περισσότερο κανείς δεν υπέδειξε ως υπεύθυνο τον φορέα που φιλοξενεί τον server της εκδοτικής επιχείρησης.

Αυτό που ενοχλεί στο Indymedia είναι ακριβώς ότι μέσα από την αξιοποίηση της άμεσης πληροφόρησης που παρέχουν αυτόπτες μάρτυρες και την εξίσου άμεση διασταύρωση (ή διάψευση) της είδησης ο εναλλακτικός αυτός ιστότοπος έχει αναδειχθεί σε ένα έγκυρο Μέσο Ενημέρωσης. Η δαιμονοποίησή του έχει σαφές πολιτικό πρόσημο. Εχει δίκιο να περηφανεύεται ο τέως βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος ότι ήταν εκείνος που πρώτος ανέδειξε το ζήτημα σε επίπεδο Βουλής, τον Ιανουάριο του 2009. Η τότε κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή υιοθέτησε τη στοχοποίηση του Indymedia, κάτω από το βάρος της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για όσα επακολούθησαν.

Ενα διάστημα η υπόθεση Indymedia λησμονήθηκε, για να επανέλθει τους τελευταίους μήνες, σε συνδυασμό με την έμπρακτη κατάργηση κάθε μορφής πανεπιστημιακού ασύλου, ενός θεσμού ο οποίος δεν ταίριαζε στις αυταρχικές προδιαγραφές του κράτους έκτακτης ανάγκης που έχει επιβάλει η εφαρμογή των μνημονίων. Δεν είναι ασφαλώς άσχετη με την αυριανή δίκη η επιδεικτική και απρόκλητη εισβολή των ειδικών δυνάμεων στο ΕΜΠ πριν από δέκα μέρες (21.8.2013) και η προκλητική συμπεριφορά τους, ακόμη και απέναντι στον σημερινό πρύτανη. Μπορεί η εισβολή να κατέληξε σε φιάσκο, με την προσαγωγή τριών νόμιμων μεταναστών, δύο φοιτητών και του φύλακα, αλλά ήταν αρκετή για να επιδεικνύονται ως τεκμήρια της «γιάφκας» από τα κανάλια μια βαριοπούλα και πέντε κράνη μοτοσικλέτας.

H δίωξη κατά του Σάββα Μιχαήλ Ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο Σάββας Μιχαήλ, μαρξιστής διανοούμενος με παγκόσμια αναγνώριση εγκαλείται ως εκπρόσωπος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) για την έκδοση μιας προκήρυξης που καλούσε στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 9.5.2009. Το κατηγορητήριο κρίνει ότι το κείμενο της προκήρυξης «κατευθυνόταν στην προτροπή της βουλήσεως ετέρων [sic] σε ορισμένη παράνομη συμπεριφορά με τη διέγερση του συναισθήματος και την αποστροφή μιας ομάδας πολιτών εναντίον μιας άλλης, προβαίνοντας σε απλουστευτικές γενικεύσεις…» Η σκοτεινή πλευρά της δίωξης του Σάββα Μιχαήλ αναδείχτηκε από τα ακροδεξιά ιστολόγια που έσπευσαν να συντονίσουν ένα διαδικτυακό λιντσάρισμά του τον περασμένο Δεκέμβριο, με το σύνθημα «λιώστε το εβραϊκό σκουλήκι». Ο λανθάνων αντισημιτισμός, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, κάνει εδώ κραυγαλέα επανεμφάνιση. Οσο για τις δυο «ομάδες πολιτών» που η προκήρυξη φέρει σε αντιπαράθεση, είναι οι φασίστες και οι αντιφασίστες! Και επειδή δεν είναι δυνατόν να απαγορευτεί διά νόμου ο αντιφασισμός, κάποιοι αφήνουν να εννοηθεί ότι ως «απλουστευτική γενίκευση» που υπερβαίνει «το όριο της θεμιτής διαδήλωσης» ήταν το σύνθημα που κατέληγε η προκήρυξη: «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά».

Αλλά βέβαια πρόκειται για ένα από τα βασικά συνθήματα του αντιφασιστικού κινήματος. Τα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν αυτό που δονούσε τις διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ζητούσαν αποχουντοποίηση, τιμωρία των πρωταιτίων του πραξικοπήματος και στέριωμα της δημοκρατίας. Στην πρώτη επέτειο της 21ης Απριλίου μετά την πτώση της χούντας συγκεντρώθηκαν πολίτες με τα συνθήματα «Λαέ εμπρός, να σβήσει ο φασισμός» και «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά» («Τα Νέα», 21.4.1975). Ακόμα και στην αντιφασιστική διαδήλωση κατά της δικτατορίας του Φράνκο, όπου μετείχαν όλες οι νεολαίες των κομμάτων (ΕΔΗΝ, ΠΑΣΟΚ, ΚΝΕ, ΟΝΝΕΔ, Ρήγας Φεραίος, κ.λπ.) το ίδιο σύνθημα φωναζόταν («Τα Νέα», 4.10.1975), όπως και στη διαδήλωση για τη Χιλή του Πινοτσέτ («Ριζοσπάστης», 8.1.1975). Και από τότε, κάθε φορά που έκανε την εμφάνισή του κάποιο χουντικό κατάλοιπο, οι δημοκράτες σε όλη την Ελλάδα με το ίδιο σύνθημα διαδήλωναν εναντίον του, από τη Χαλκίδα μέχρι τις συνοικίες της Αθήνας και τη Θεσσαλονίκη («Τα Νέα», 20.11.1985, 26.3.1986, 26.5.1986 και 24.11.1988).

Ας μη κοροϊδευόμαστε, λοιπόν. Αυτό που κυρίως ενόχλησε στην προκήρυξη του ΕΕΚ ήταν η διατύπωση «όπως το Δεκέμβριο εξεγερθήκαμε όλοι μαζί, ντόπιοι και ξένοι εργαζόμενοι και νεολαία, έτσι και τώρα θα αντιμετωπίσουμε τους θρασύδειλους παρακρατικούς που έχουν αστυνομική προστασία».

Οι κατήγοροι

Ο λόγος που οι δύο αυτές παράταιρες κατηγορίες εξετάζονται στην ίδια δίκη είναι ότι αποτελούν ένα μικρό τμήμα μιας «πολυμήνυσης» που είχαν υποβάλει στις 8.5.2009 έξι πολίτες χωρίς να προσδιορίζουν άλλη κοινή ιδιότητα πέρα από αυτήν που προκύπτει έμμεσα από το κείμενο της μήνυσης, ότι είναι δηλαδή διοργανωτές συγκεντρώσεων «κατοίκων» στις 24.11.2008, στις 8.12.2008, στις 19.1.2009 και στις 9.5.2009. Η αρχική μήνυση στρεφόταν και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΟΛΜΕ, της Νεολαίας Ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, την Επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε., του Κυριακάτικου Σχολείου, της Κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό» και τις Κοινότητες Μεταναστών από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Οι υπόλοιπες μηνύσεις οδηγήθηκαν εκεί που έπρεπε να πάνε όλες, στο αρχείο.

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που συνέταξαν αυτή την «πολυμήνυση» με στόχο τα κόμματα της Αριστεράς, τα συνδικάτα και τις αντιρατσιστικές οργανώσεις; Μπορεί όταν υποβλήθηκε η έγκληση να μην ήταν και πολύ γνωστά τα ονόματά τους, αλλά σήμερα κάποιοι απ’ αυτούς είναι παραπάνω από γνωστοί:

α) Ο Ηλίας Παναγιώταρος είναι ήδη βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Εχει αναμιχθεί σε πολλές δημόσιες προκλήσεις της οργάνωσής του (διάλυση συγκεντρώσεων για την ιθαγένεια, την παρουσίαση του ελληνομακεδονικού λεξικού, επίθεση στον Αλέκο Αλαβάνο, τον Πέτρο Ευθυμίου, κ.λπ.). Ηταν ένας από τους 4 Χρυσαυγίτες που μετείχαν στον συνδυασμό Καρατζαφέρη στις νομαρχιακές του 2002, ενώ διέπρεψε και ως αρχηγός της ψευδώνυμης «Γαλάζιας Στρατιάς», δηλαδή του χουλιγκανικού παραρτήματος της Χρυσής Αυγής και προανήγγειλε διοργάνωση πογκρόμ στην Αθήνα το 2010. Εμπορεύεται είδη στρατιωτικού, αστυνομικού και… ακροδεξιού ενδιαφέροντος: μπλουζάκια, σημαίες και κασκέτα με τα σύμβολα των νεοναζιστών, αλλά και ρόπαλα του μπέιζμπολ, διά πάσαν χρήσιν.

β) Η Θέμις Σκορδέλη ήταν υποψήφια με τη Χρυσή Αυγή στις εκλογές του 2012. Μετείχε σε ενέργειες της οργάνωσης ενώ έχει ασκηθεί εναντίον της δίωξη για συμμετοχή σε μαχαίρωμα τριών μεταναστών. Η δίκη της έχει αναβληθεί οκτώ φορές.

γ) Η Γεωργία Δημοπούλου ήταν κι αυτή υποψήφια με τη Χρυσή Αυγή στην Α΄ Αθήνας το 2012 και στην Κορινθία το 2009.

δ) Ο Ιωάννης Ανδριόπουλος έγινε γνωστός όταν δική του ένσταση προκάλεσε την ανατροπή του νόμου για την ιθαγένεια από το ΣτΕ. Σύμφωνα με επιστολή του στην «Καθημερινή» έχει υπογράψει «σύμβαση ιδιωτικού δικαίου από 17.6.2012 [σ.σ. την ημέρα δηλαδή των εκλογών] προσωπικά με βουλευτή επαρχίας του Κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή με πάγια περιοδική αμοιβή».

ε) Ο Αναστάσιος Χατζηπαράσχου φέρεται ως μέλος της Κ.Ε. του ΔΗΚΚΙ, δηλαδή μηνύει μεταξύ άλλων και τον φορέα στον οποίο ανήκει το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ! Βέβαια μετέχει σε όλες τις «μετωπικές» ενέργειες του χώρου της Ακροδεξιάς. Δηλώνει ότι εκφράζει και μια οργάνωση με τίτλο «Ελληνική Γροθιά», η οποία έχει καθαρά φυλετιστικές και ακροδεξιές θέσεις. Το περίεργο είναι ότι σ’ αυτές τις θέσεις αναφέρεται η προάσπιση της Ορθοδοξίας και η «μη αποδοχή των αλλοθρήσκων», ενώ ο ίδιος δηλώνει καθολικός.

Το αστείο είναι ότι στη μήνυση οι εγκαλούντες Χρυσαυγίτες εμφανίζονται ως «ακομμάτιστοι», ζητούν μάλιστα να διωχθεί η ΚΟΑ του ΚΚΕ, επειδή «μεταδίδει ψευδείς ειδήσεις […] ότι δεν είμαστε ακομμάτιστοι, αλλά μέλη και στελέχη αντιδραστικών και ρατσιστικών οργανώσεων».

Την ίδια «ακομμάτιστη» ταυτότητα εμφάνισε και η αυτοκαλούμενη «Επιτροπή Ελλήνων Πολιτών», η οποία μια μέρα πριν από την υποβολή της μήνυσης, δηλαδή στις 7.5.2009, γνωστοποίησε στον διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος ότι αυτή αναλαμβάνει τη διοργάνωση της συγκέντρωσης κατά των μεταναστών στις 9.5.2009. Οι τρεις που υπογράφουν ως «νόμιμοι εκπρόσωποι» της Επιτροπής είναι βέβαια κι οι τρεις Χρυσαυγίτες: πρόκειται για τον Παναγιώταρο και τη Δημοπούλου που συναντήσαμε πιο πάνω, ενώ συνυπογράφει και η Αλεξάνδρα Μπάρου, υπεύθυνη της Χρυσής Αυγής για την Εύβοια και υποψήφια στις εκλογές. Ως έδρα της η Επιτροπή δηλώνει τη διεύθυνση Σωκράτους 48, τα τότε γραφεία δηλαδή της Χρυσής Αυγής.

Το αδίκημα

Τελικά τι έγινε στις 9.5.2009, την επομένη της μήνυσης; Σύμφωνα με όσα δήλωσαν κατά την προανάκριση οι πέντε από τους έξι μηνυτές «στις 9.5.2009 δεν έγιναν επεισόδια». Αρα, ποια «κοινή ειρήνη διαταράχθηκε», όπως αναφέρει το κατηγορητήριο; Το απόγευμα εκείνου του Σαββάτου έγιναν στην πραγματικότητα 4 συγκεντρώσεις. Μία της χρυσαυγίτικης «Επιτροπής» στην Ομόνοια, και τρεις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις (στην Κοτζιά, την Κάνιγγος και τη Σωκράτους). Και ενώ οι τρεις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις δεν προκάλεσαν συγκρούσεις και θύματα, σύμφωνα με έγγραφο της Κρατικής Ασφάλειας προς την Εισαγγελία (1037/3/56, 13.8.2009), υπήρξαν πέντε τραυματίες αλλοδαποί μετανάστες, ο Αφγανός Μιραγιάν Τομούρ, οι Παλαιστίνιοι Μουσταφά Αμπουχάρ, Αλί Μπεσίμ και οι Ιρακινοί Μοχάμεντ Αμπού και Ουακούρ Μουρίσε, όλοι θύματα των ακροδεξιών που είχαν συγκεντρωθεί στην Ομόνοια. Αυτά τα γνώριζε εκ των προτέρων η ΕΛ.ΑΣ., όπως προκύπτει από την απόρρητη «Εκθεση ανάλυσης κινδύνων» που συντάχθηκε από την Κρατική Ασφάλεια στις 6.5.2009 και χαρακτήρισε τις συγκεντρώσεις «από άποψη απειλής και επικινδυνότητας υψηλού επιπέδου, λόγω της συμμετοχής μελών ακροδεξιών οργανώσεων στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταναστών». Αν έπρεπε, λοιπόν, κάποιος να διωχθεί για τα γεγονότα της 9.5.2009 αυτός δεν είναι άλλος από τη Χρυσή Αυγή.

Με την «πολυμήνυση» κορυφώθηκε η επιχείρηση της Χρυσής Αυγής και άλλων ακροδεξιών αντιμεταναστευτικών ομάδων να αποκτήσουν ερείσματα στα σώματα ασφαλείας, μέχρι και το ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Είχαν δοκιμάσει ήδη συγκεντρώσεις στις 24.11.2008, στις 8.12.2008 και στις 19.1.2009, στέλνοντας ανακοινώσεις στη ΓΑΔΑ, στον τότε αναπληρωτή υπουργό Μαρκογιαννάκη, το Α/Τ Αγ. Παντελεήμονα, εκλιπαρώντας για συνεργασία. Η δεύτερη συγκέντρωση της «αντισυστημικής» οργάνωσης έγινε με την προστασία των ΜΑΤ και κατέληξε σε βιαιοπραγίες κατά μεταναστών, τις οποίες δεν απέτρεψε η ΕΛ.ΑΣ., παρά το γεγονός ότι είχε και τότε προβλέψει «επιθέσεις ατόμων του ακροδεξιού χώρου σε βάρος μεταναστών κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης και μετά τη λήξη της» (Εκθεση ανάλυσης κινδύνων, 17.1.2009). Τότε πραγματοποιήθηκε και η εκδίωξη των μεταναστών και το σφράγισμα της παιδικής χαράς. Στις 23.1.2009 επισκέφτηκε την περιοχή ο κ. Μαρκογιαννάκης και συζήτησε επισήμως με την «Επιτροπή». Ηταν το πράσινο φως για όσα ακολούθησαν.(http://info-war.gr/2013/09/%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%83-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BA%CE%B1/

και ένα κείμενο του Σάββα Μιχαήλ δημοσιευμένο στο http://aristeroblog.gr/node/1906

Το Παιδί και το Άουσβιτς (του Σάββα Μιχαήλ)

Δίκη Σάββα Μιχαήλ: Φασιστική και κρατική πρόκληση απέναντι στην ελεύθερη σκέψη

Στις 3 Σεπτέμβρη 2013, ο γραμματέας του ΕΕΚ Σάββας Μιχαήλ, μαζί με τον πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Κωνσταντίνο Μουτζούρη, οδηγούνται σε δίκη μετά από μήνυση της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Οι κατηγορίες είναι παντελώς γελοίες: για τον πρώτο διατάραξη κοινής ειρήνης και διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια, επειδή υπέγραφε κάλεσμα του ΕΕΚ σε αντιφασιστική διαδήλωση (δηλαδή λόγω μιας πολιτικής δήλωσης), για τον δεύτερο συνδρομή σε ίδιου τύπου ενέργειες, επειδή επέτρεψε τη χρήση υλικοτεχνικού εξοπλισμού του ΕΜΠ από το indymedia (κατηγορία από την οποία έχει ήδη απαλλαγεί σε άλλες δίκες).

Μαζί με την αυτονόητη ηθική και πολιτική αλληλεγγύη, έμπρακτη συμπαράσταση αποτελεί και η στήριξη στη μάχιμη πολιτική δραστηριότητα ενός διανοούμενου της επαναστατικής αριστεράς. Ως συμβολή σε αυτό δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο του.

 

Το Παιδί και το Άουσβιτς

Σάββας  Μιχαήλ

(Πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά για τον αντισημιτισμό;)

[Εισήγηση στην εκδήλωση Η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος στο ελληνικό σχολείο. Θεωρητικές προσεγγίσεις και διδακτικές προτάσεις που οργάνωσε ο Τομέας Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας του Πανεπιστήμιου της Αθήνας και η Ομάδα για τη Μελέτη και τη Διδασκαλία του Ολοκαυτώματος,  5 Μαρτίου 2013, Αμφιθέατρο Δρακοπούλου, Πανεπιστήμιο Αθηνών]

Πώς θα πεις το ανείπωτο; Πώς να μιλήσεις στην ζωή για τον θάνατο; Πώς να μιλήσεις στον άνθρωπο, στον άνθρωπο που σαν παιδί μόλις πλάθεται σε άνθρωπο, πώς θα του μιλήσεις για το απάνθρωπο;
Πώς θα μιλήσεις στο Παιδί για το Άουσβιτς, την λογική κατάληξη του αντισημιτισμού και κάθε κοινωνικού και ρατσιστικού αποκλεισμού;
«Όποιος θέλει να εξηγήσει τον αντισημιτισμό», έγραφε ο Max Horkheimer, «είναι υποχρεωμένος να αναφερθεί στον εθνικοσοσιαλισμό». Κι η επιτομή του Ναζισμού είναι η λογική της εξόντωσης που έχει το όνομα Άουσβιτς. Δεν μπορείς να μιλήσεις  για τον αντισημιτισμό σε κανένα, πολύ λιγότερο σε παιδιά χωρίς να μιλήσεις για τον φασισμό και το μνημείο της θεωρίας και πράξης του Ναζισμού, το Άουσβιτς. Γι’ αυτό και κάθε νοσταλγός του Ναζισμού και κάθε αντισημίτης αρνείται πρώτα-πρώτα το Άουσβιτς. Άλλοι το εξουδετερώνουν αλλιώς, μετατρέποντάς το σε απόμακρη θολή εικόνα ενός χαμένου για πάντα παρελθόντος που καλύτερα να μένει θαμμένη εκεί, στο παρελθόν, άλλοι το κάνουν θέαμα και raison d’Etat.
Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον αντισημιτισμό και το Άουσβιτς στα παιδιά  σε κενό χρόνου και χώρου αλλά σήμερα, εδώ και τώρα, ας πούμε στην μνημονιακή Ελλάδα με την κοινωνική ερείπωση και την καταρρέουσα εκπαίδευση, όταν η ναζιστική «Χρυσή Αυγή» στήνει κατηχητικά και παιδικούς σταθμούς, διαβρώνει σχολεία, αποσπά επισήμως πιστούς της δασκάλους στα γραφεία των βουλευτών της.
Το χειρότερο είναι να πεις ψέματα, καλοπροαίρετα, κακοπροαίρετα, με υπεκφυγές και μισόλογα, ή συγκαλύπτοντας, αποσιωπώντας, εξωραΐζοντας, αποενοχοποιώντας, ιδεολογικοποιώντας, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, μετατρέποντας την Ιστορία σε μυθολογία, ή και τα θύματα σε θύτες, ανάγοντας το ιστορικό Κακό σε μια μεταφυσική του Κακού με απλά λόγια για ανηλίκους και αρχαρίους.
Για να μιλήσουμε πρέπει να ψάξουμε, να βρούμε, να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας κι έτσι στα παιδιά. Όλη την αλήθεια με όλες τις επιπτώσεις της στο παρόν, στον κόσμο γύρω μας, στα παιδιά, σε μας τους ίδιους. Μονάχα έτσι συγκροτείται υποκείμενο πιστό στο χνάρι του τρομερού Συμβάντος, ικανό να αποτρέψει την επιστροφή της θηριωδίας, αλλάζοντας τον ίδιο τον κόσμο που την γέννησε και την γεννά.
Στο συγκλονιστικό επίμετρο που έγραψε η Ελληνοεβραία ιστορικός Ρίκα Μπενβενίστε στο βιβλίο της Annette Wieviorka Το Άουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου, ένα κλασσικό πια βιβλίο που εντελώς πρόσφατα εκδόθηκε και στα ελληνικά, πολύ σωστά αναφωνεί εκ βαθέων: «Νιώθω απέχθεια για την παιδαγωγική του πόνου και είμαι καχύποπτη απέναντι στις ταυτίσεις με τα θύματα. Απεχθάνομαι εξίσου την ψυχρή αποστασιοποίηση, την απουσία θυμού, θλίψης και απορίας στις επιστημονικές εξηγήσεις. Δεν έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην εξήγηση. Αλλά δεν ξέρω κάτι καλύτερο».
Απαιτείται μια παιδαγωγική της αλήθειας ως χειραφέτησης, ενάντια στην παιδαγωγική του πόνου και των φαντασιωτικών ταυτίσεων με τα θύματα, που χάνουν έτσι την υπόστασή τους, τους κλέβουν την ίδια την τραγωδία τους και γίνονται απλώς είδωλα, στα οποία βλέπει σε καθρέφτη το εγώ τον ψεύτικο εαυτό του, διαμορφώνοντας ένα εγώ-φάντασμα, όχι ένα ζωντανό, δρών υποκείμενο. Δεν νοείται Παιδεία άξια του ονόματός της, δεν νοείται χειραφετητική παιδαγωγική χωρίς  άσκηση στην αναζήτηση της αλήθειας, χωρίς αντικειμενική αλήθεια, χωρίς διαμόρφωση υποκειμένου της αλήθειας.
Η αλήθεια δεν είναι τα εκ των προτέρων δοσμένα ιδεολογικά θέσφατα που εκσφενδονίζονται επί των κεφαλών των μαθητών για να τρομοκρατήσουν και να  χειραγωγήσουν. Δεν βρίσκεται και δεν μαθαίνεται η αλήθεια χωρίς μια σχέση διαλόγου πρόσωπο με πρόσωπο, ενός διαλόγου απλού αλλά όχι απλοϊκού, ζωντανού, χωρίς φόβο για τις ερωτήσεις και τις πιο δύσκολες ή καταρχήν δυσάρεστες, με γνώση ότι η αληθινή επικοινωνία είναι πάντα έμμεση (για να θυμηθούμε τον Kierkegaard), διαλεκτική, μέσα από την ανάδυση και την υπέρβαση αντιφάσεων. Κανείς δεν μπορεί ούτε πρέπει να αγνοεί ότι μιλάμε για τον αντισημιτισμό με παιδιά που ζουν σε μια κοινωνία σε κρίση ιστορική, δομική, παγκόσμια, μέσα σε ένα περιβάλλον επιτεινόμενης  ανασφάλειας και φόβου, με ρευστές κι αμφισβητούμενες ταυτότητες, έχοντας γύρω σου ένα ογκούμενο πλήθος από υπάρξεις χωρίς όρους ύπαρξης – με άλλα λόγια μιλάμε για τον αντισημιτισμό με ευαίσθητους δέκτες των μηνυμάτων που εκπέμπουν κοινωνικές συνθήκες που κι άλλοτε και τώρα τρέφουν τον αντισημιτισμό, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, αλλά και πυροδοτούν την αντίσταση ενάντιά τους κι ενάντια στην κοινωνική καταστροφή, την πηγή τους.  Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία αλλά τα ίδια έχει ανάγκη κι ένας παιδαγωγικός διάλογος που θα αποτελεί  Παιδεία της ελευθερίας.
Η διάσωση της ιστορικής μνήμης δεν αποζητά μαυσωλεία, σιχαίνεται την ταρίχευση, την μουμιοποίηση. Όπως  παρατηρούσε στις Θέσεις  για την έννοια της Ιστορίας, ο Walter Benjamin το 1940, τον καιρό του ζόφου, από την αντίδραση κινδυνεύουν ακόμα και οι νεκροί. Το ίδιο και σήμερα. Κινδυνεύουν και οι νεκροί του Άουσβιτς – μαζί και οι νεκροί του Πολυτεχνείου, όπως το έκαναν χωρίς αιδώ, πρόσφατα, ξανά οι φασίστες, η κυβερνώσα Δεξιά και οι κοντυλοφόροι τους. Η διάσωση είναι διακύβευμα, αγώνας, σύγκρουση στο παρόν.
Η διάσωση/μετάδοση της μνήμης ανάμεσα σε γενιές είναι μια αμφίδρομη σχέση όπου ο κάθε πόλος της βρίσκεται σε μια διαδικασία αλληλοδιείσδυσης με τον άλλο, είναι σε ένα γίγνεσθαι-άλλος και σ’ ένα γίγνεσθαι-Ο άλλος. Για να μιλήσεις στα παιδιά για αντισημιτισμό o altra cosa πρέπει κατά κάποιο παράδοξο τρόπο να γίνεις ο ίδιος παιδί. Το παιδί του σήμερα που ακούει για το Άουσβιτς και το παιδί του χτες που γνώρισε σαν παιδί το Άουσβιτς
Από αυτήν την άποψη, στο έργο της διάσωσης/μετάδοσης της ιστορικής μνήμης, πέρα από την απλή, πιστή εξιστόρηση, σαν αυτή που πρόσφερε η Αννέτ Βιβιορκά στην κόρη της και σε μας, είναι πολύτιμες οι εμπειρίες των ίδιων των παιδιών που γνώρισαν την θηριωδία όπως αποτυπώθηκαν σε αφηγήσεις αλλά και με όλες τις μορφές τέχνης – ζωγραφιές, τραγούδι, μουσική, ακόμα και παιδική όπερα, όπως είναι το θαυμάσιο Brundibár του  Hans Krása που συντέθηκε στο στρατόπεδο του Teresín και παίχτηκε από 55 κρατούμενα παιδιά πριν τα ξαποστείλουν κι αυτά στο Άουσβιτς.
Η εμπειρία του υπαρκτού, έμπρακτου αντισημιτισμού στην κορύφωσή του στο Άουσβιτς, όπως αυτή φανερώνεται από την σκοπιά του παιδιού, διαφέρει, από εκείνη του ενήλικου, συχνά σημαντικά και με τον πιο παράδοξο τρόπο. Το δείχνουν τα έργα του Ουγγροεβραίου Imre Kertész που εκτοπίστηκε στην ηλικία των 14 χρόνων στο Άουσβιτς και μετά στο Μπούχενβαλντ, έργα όπως το Χωρίς Μοίρα (Sorstalanság), με ήρωα τον 15χρονο György Köves στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς, του Μπούχενβαλντ και του Τσάιτς ή το Καντίς για ένα αγέννητο παιδί (Kaddis a meg nem született gyermekért). Το βλέπουμε και στις παιδικές αναμνήσεις στα εξαιρετικά Τοπία της Μητρόπολης του Θανάτου του Otto Dov Kulka, εκτοπισμένου στα 11 του χρόνια από το στρατόπεδο της Τερεζίν στο Άουσβιτς. Εκεί, σε αντίθεση με τους ενήλικους, μπορεί να βλέπει ακόμα πάνω από το στρατόπεδο θανάτου και να περιγράφει «έναν ουρανό γαλάζιο που τον διασχίζουν ασημένια αεροπλάνα» και να παρατηρεί την δημόσια εκτέλεση κρατουμένων χωρίς να κατεβάζει τα μάτια.
Πλάι στο Παιδί μέσα στο Άουσβιτς, υπάρχει και το Παιδί που γλύτωσε από το Άουσβιτς, κρυμμένο και με άλλη ταυτότητα. Μπορούμε να δούμε, στην ωραία ταινία του Βασίλη Λουλέ Φιλιά εις τα παιδιά, πώς η μνήμη μιας χαμένης παιδικής ηλικίας διασώζεται και επιστρέφει μετά από δεκαετίες πολλές στο σήμερα στα ίδια ηλικιωμένα άτομα και σε μας.
Μαζί με το Παιδί μέσα στο Άουσβιτς και το Παιδί που γλύτωσε χωρίς να πάει στο Άουσβιτς, υπάρχει και το Παιδί μετά το Άουσβιτς, το παιδί των επιζώντων πρώτα-πρώτα, αυτό που δεν γνώρισε άμεσα ή ακόμα κι αυτό που αγνοεί την φρίκη ενός Τραύματος της Ιστορίας που όμως το έχει σημαδέψει ανεξίτηλα είτε το ξέρει είτε όχι, είτε το θέλει είτε όχι. «Δεν τα εξηγούσαν όλα τούτα στο σπίτι», γράφει η Ρίκα Μπενβενίστε. «Εξάλλου δεν μιλούσαν γι’ αυτό στο σπίτι. Ίσως γιατί μιλούσαν πάντα και γι’ αυτό. Ή ίσως γιατί μιλούσαν για όλα μέσα από αυτό. Δεν μου εξήγησαν, αφού πάντα ήξερα».
Ας αφήσουμε αυτά τα παιδιά των Εβραίων να μιλήσουν σε μας και στα άλλα παιδιά, στα παιδιά των μη Εβραίων, στην οικουμενική γλώσσα των παιδιών, μακρινή μνήμη της αρχέγονης  αδαμικής γλώσσας, για την οποία έκανε λόγο ο Μπένγιαμιν. Ποιος έφηβος, Ιουδαίος ή Εθνικός, από αυτούς που περιπλανιώνται διαρκώς στους γαλαξίες των κόμικς, μπορεί εύκολα να μείνει αδιάφορος ή τυφλός και κουφός μπροστά στο Maus, το αριστουργηματικό graphic novel του Art Spiegelman, ενός παιδιού επιζώντων του Άουσβιτς που ποτέ δεν του εξήγησαν αυτό που για πάντα τον σημάδεψε και το αναζητά σε ένα τελικά αδύνατο διάλογο με τον πατέρα;

«Ο πατέρας μου αιμορραγεί Ιστορία», γράφει ο Αρτ Σπίγκελμαν στον υπότιτλο του πρώτου μέρους του Maus. «Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματά» μας, για να παραφράσουμε ελαφρά τον υπότιτλο του δεύτερου μέρους του. Αυτήν την αιμορραγία της Ιστορίας πρέπει να εξηγήσουμε μιλώντας για τον αντισημιτισμό στα παιδιά, για τα αίτια και τα φρικτά αποτελέσματά του.
Οι Εβραίοι υπέστησαν αιώνες διωγμών κάτω από τα πιο διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα και κοινωνικά συστήματα και επέζησαν, όπως έγραψε ο Μαρξ, «μέσα στην Ιστορία και διαμέσου της Ιστορίας» όχι έξω από την Ιστορία, παρασιτώντας σαν εκτοπλάσματα στην Ιστορία, όπως λένε οι Ναζί, ούτε υπερφυσικά, πάνω κι ανεξάρτητα από την Ιστορία, όπως λένε οι μεταφυσικοί.
Η Βιβιορκά, απαντώντας στην μικρή της κόρη για τις ρίζες του αντισημιτισμού, αναγνωρίζει ότι αυτές βυθίζονται βαθιά στο ιστορικό παρελθόν, τονίζει ιδιαίτερα τον ρόλο του χριστιανικού αντι-ιουδαϊσμού, προπαντός του Μεσαίωνα, και σωστά επισημαίνει ότι ο αντισημιτισμός που παίρνει την πιο μανιασμένη του μορφή στον Ναζισμό δεν είναι η προγενέστερη θρησκευτική ιουδαιοφοβία αλλά ένα μοντέρνο φαινόμενο που αναπτύσσεται ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, πριν ξεσπάσει βάρβαρα στην κρίση του μεσοπολέμου και την «Τελική Λύση» των στρατοπέδων θανάτου στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Έχει μέγιστη σημασία, προπαντός σήμερα, να έρθουν στο φως και στο επίκεντρο της προσοχής ότι τα πρωταρχικά αίτια του αντισημιτισμού είναι κοινωνικά και συνεπώς πολιτικά, ακόμα και πριν πάρουν θρησκευτική έκφραση, έστω κι αν, βεβαίως, ο θρησκευτικός σκοταδισμός έπαιξε και παίζει ολέθριο ρόλο, όπως το δείχνουν και τα πρόσφατα παραδείγματα των φασιστικών επιθέσεων παραεκκλησιαστικών -Χρυσαυγιτών και του Πειραιώς Σεραφείμ στην θεατρική παράσταση στο «Χυτήριο» ή τα ανοικτά αντισημιτικά κηρύγματα ιεραρχών κι οι ευλογίες τους στους φασίστες και τους Ντερτιλήδες, τους χουντικούς δήμιους του Πολυτεχνείου.
Είναι η κοινωνική–ταξική διαίρεση της κοινωνίας που δημιουργεί αποκλεισμούς κι αποκλεισμένους που εγκλωβίζονται στα ταξικά χάσματα και όταν ξεσπάσει συστημική κρίση, μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους, πολιτικά χρήσιμους στους κρατούντες για να αποπροσανατολίσουν τις αγανακτισμένες μάζες του πληθυσμού και να επιβάλουν την υποταγή στην κυριαρχία τους που κλονίζεται. Από αυτήν την άποψη, σωστά ονόμασε ο Τρότσκυ τον αντισημιτισμό «τέχνη του κυβερνάν», όταν τον Οκτώβρη του 1905 εξαπολύθηκαν αιματηρά αντισημιτικά πογκρόμ των Μαύρων Εκατονταρχιών  στην Τσαρική Ρωσία για να αναχαιτιστεί η επανάσταση.
Τέχνη του κυβερνάν κι όχι απλώς πρόληψη. Οι προλήψεις και οι προκαταλήψεις, θρησκευτικές ή άλλες, η αμάθεια και προπαντός, σε συνθήκες κρίσης, η ανασφάλεια, η ανημπόρια μπροστά στην κοινωνική καταστροφή, η απώλεια οποιασδήποτε σταθερής κοινωνικής θέσης και ταυτότητας, η κονιορτοποίηση και η άκρα εξατομίκευση των ανίσχυρων, γίνονται για τους Ισχυρούς η απαραίτητη πρώτη ύλη που αυτοί, οι Ισχυροί της άρχουσας τάξης, ενεργοποιούν την βαρβαρότητά της όταν την χρειάζονται, με παλιούς και νέους μηχανισμούς ελέγχου και μαζικής χειραγώγησης, και την στρέφουν απέναντι στον Άλλο σαν φανταστικό εχθρό, για να στερεώσουν ξανά την εξουσία τους, την κυριαρχία των πραγματικών εχθρών του λαού.
Για λόγους ιστορικούς που αναλύσαμε αλλού, οι Εβραίοι αποτέλεσαν  πάντα τον προνομιακό αποδιοπομπαίο τράγο, τον αρχετυπικό στόχο κάθε ρατσισμού, τον κατεξοχήν Υπάνθρωπο (Untermensch) των Ναζί. Οι λόγοι  έχουν να κάνουν με την ιστορική ανάδυση και τον τρόπο ύπαρξης της λαότητας των Εβραίων σαν ιδιαίτερης εθνοτικής-θρησκευτικής κοινότητας που βρίσκεται εν δυνάμει ή εν ενεργεία αποκλεισμένη στα intermundia, τα οποία δημιουργεί η ταξική κοινωνία από τις απαρχές της και σε όλη την διαδρομή της, σε όλες τις μεταμορφώσεις των τρόπων εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η λογική της εκμετάλλευσης γεννά την λογική του κοινωνικού αποκλεισμού κι αυτή την λογική της εξόντωσης. Η πραγματική χειραφέτηση των Εβραίων μπορεί να επέλθει μοναχά με την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση, ποτέ σε ένα Κράτος, ακόμα κι αν υποτίθεται είναι «δικό τους» (στην εβραϊκή γλώσσα δεν υπάρχει καν η λέξη «κράτος»). Αυτό είναι το μάθημα από τον τρομερό 20ο αιώνα που δεν λέει να τελειώσει.

Δεν πάψαμε να αιμορραγούμε Ιστορία – όλοι, Ιουδαίοι και Εθνικοί. Και ζούμε σε συνθήκες μιας παγκόσμιας συστημικής, ιστορικής κρίσης που ξεπερνάει κι εκείνη που ακολούθησε το κραχ του 1929. Οι παλιοί εφιάλτες επιστρέφουν. Πώς θα τους νικήσουμε;
Ο Μαξ Χορκχάιμερ που άρχιζε το κείμενό του Οι Εβραίοι και η Ευρώπη επισημαίνοντας ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για τον αντισημιτισμό χωρίς να μιλάμε για τον φασισμό, συνεχίζει με την καίρια επισήμανση: «Αλλά όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει επίσης να μιλάει και για τον φασισμό».
Ο Ίμρε Κέρτες, αν και μη αριστερός, μέσα από την δικιά του προσωπική εμπειρία της Σοά, είχε κάνει μια επίσης καίρια επισήμανση, όταν άσκησε κριτική στην Λίστα του Σίντλερ, την ταινία του Spielberg για το Ολοκαύτωμα: «Θεωρώ  κιτς κάθε αναπαράσταση του Ολοκαυτώματος που είναι ανίκανη να καταλάβει ή δεν θέλει να καταλάβει την οργανική σύνδεση ανάμεσα στον δικό μας παραμορφωμένο τρόπο ζωής και την ίδια την δυνατότητα του Ολοκαυτώματος.”
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον αντισημιτισμό στα παιδιά ή σε οποιονδήποτε χωρίς να μιλήσουμε για τον φασισμό τότε και τώρα, και δεν μπορούμε να μιλάμε για τον φασισμό χωρίς να μιλήσουμε για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που τον γεννά, έναν παραμορφωμένο τρόπο ζωής που αποξενώνει και αρνείται την ίδια την ζωή.
Αν θέλουμε και διεκδικούμε την ζωή που μας κλέβουνε και που μας αρνούνται τα Μνημόνια, η τρόικα, το κεφαλαιοκρατικό σύστημά τους, πρέπει να μιλήσουμε στην ίδια την ζωή στα πρώτα βήματά της, να μιλήσουμε, ναι,  στα παιδιά για την κρίση, για την συλλογική αντίσταση στην καταστροφή. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια Παιδεία της καθολικής ανθρώπινης  χειραφέτησης τον καιρό της διακύβευσης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο;

Ο  Όττο Ντοβ Κούλκα, στα Τοπία της Μητρόπολης του Θανάτου, θυμάται τον Ίμρε, έναν δάσκαλο χορωδίας στο παράπηγμα των παιδιών στο Άουσβιτς. Τα εκπαίδευσε για να τραγουδήσουν όλα μαζί την Ωδή της Χαράς του Schiller από το τελευταίο μέρος της 9ης Συμφωνίας του Ludwig van Beethoven, «ένα οικουμενικό μανιφέστο», όπως γράφει ο Κούλκα, «που πιστεύει στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στο μέλλον – μπροστά σ’ αυτά τα κρεματόρια, τον τόπο όπου το μέλλον ίσως ήταν το μόνο πράγμα που σίγουρα δεν υπήρχε…». Ο ίδιος ο Κούλκα σκεφτόταν μήπως επρόκειτο για «μια ακραία πράξη σαρκασμού, μέχρι του έσχατου δυνατού σημείου του αυτοσαρκασμού».
Ίσως. Από το Ταλμούδ, πάντως,  μαθαίνουμε, αναφορικά με την διαμάχη των δύο αντίπαλων σχολών του Ραμπί Ιλλέλ και του Ραμπί Σαμμάι, ότι ένας διάλογος «εις δόξαν Κυρίου» είναι μονάχα εκείνος όπου τουλάχιστον δύο αντίθετες απόψεις συγκρούονται. Η ομοφωνία είναι βεβήλωση. Ας αποτολμήσουμε, λοιπόν, κι εμείς, μια αντίθετη γνώμη από εκείνη του Όττο Ντοβ Κούλκα για τον άγνωστο Ίμρε, τον δάσκαλο της χορωδίας των παιδιών του Άουσβιτς, έναν αληθινό παιδαγωγό πρώτης γραμμής. Η Ωδή της Χαράς μπροστά στα κρεματόρια δεν ήταν αυτοσαρκασμός αλλά σαρκασμός και χλεύη και αψήφιση του ίδιου του ολέθρου, θριαμβική κραυγή αντίστασης της Ζωής που λέει: κανένας συμβιβασμός με τον θάνατο!

4-5/3/2013

Max Horkheimer, Οι Εβραίοι και η Ευρώπη, Έρασμος 2006 σ.37
Annette Wieviorka Το Άουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου, Πόλις 2013
Ό.π. Επίμετρο, Ρίκα Μπενβενίστε, Εξηγώντας… Με αφορμή το Άουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου, της Annette Wieviorka, σ. 92-93
Βλ. Otto Dov Kulka, Paysages de la Métropole de la Mort, Albin Michel  2013
Επίμετρο, Ρίκα Μπενβενίστε, Εξηγώντας… Με αφορμή το Άουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου, της Annette Wieviorka, ό. π., σ. 90
Art Spiegelman, Maus, Η ιστορία κάποιου που επέζησε Ι. Ο Πατέρας μου αιμορραγεί Ιστορία Zoobus Publications 2007, μετάφραση Σ. Μιχαήλ
Κ. Marx, Sur la Question Juive, La Fabrique 2006
Annette Wieviorka ό. π. π. σ. 75-77
Βλ. Σ. Μιχαήλ, Μορφές του Μεσσιανικού, Άγρα 1999
Max Horkheimer, ό. π. π. σ. 38
http://www.english.illinois.edu/maps/holocaust/reflections.htm”http://www.english.illinois.edu/maps/holocaust/reflections.htm.
Βλ. Otto Dov Kulka  ό. π., σ.45-51

Νέα Προοπτική τεύχος#547# Σάββατο 6 Απριλίου 2013

http://www.eek.gr/index.php/articles/theory/1583-2013-04-08-17-40-25

Και ένα δημοσίευμα στο  The Guardian(http://left.gr/news/guardian-h-kyvernisi-ta-ehei-vrei-me-toys-neonazi-gia-na-proothisei-ti-neofileleytheri-atzenta)

The Guardian: H κυβέρνηση τα έχει βρει με τους νεοναζί για να προωθήσει τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της

Το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας (διαβάστε το στα αγγλικά ΕΔΩ), απ’ όπου και η φωτογραφία, αναφέρεται στην μήνυση των χρυσαβγιτών, υποστηρίζοντας πως «είναι σαν το Εθνικό Μέτωπο να έκανε μήνυση επειδή τους είπαν ”τσακίστε τον φασισμό” και να το έπαιρναν στα σοβαρά», ενώ χαρακτηρίζει την κίνηση αυτή σαν «την πρώτη δικαστική κίνηση κατά του αντιφασισμού στην Ευρώπη» και υποστηρίζει πως «δεν μπορούμε να αποφύγουμε το συμπέρασμα πως ο Σάββας Μιχαήλ δεν επιλέχθηκε μόνο σαν ριζοσπαστικό στοιχείο, αλλά και σαν Εβραίος».   Στη συνέχεια, το δημοσίευμα σημειώνει πως αρκετά μέλη της ναζιστικής οργάνωσης «έχουν σοβαρές καταγγελίες εναντίον τους αλλά κανείς από αυτούς δεν πηγαίνει στο δικαστήριο», παραθέτοντας την περίπτωση της Θέμιδας Σκορδέλη η οποία κατηγορείται πως μαχαίρωσε έναν Αφγανό τον Σεπτέμβριο του 2011 και του Ηλία Παναγιώταρου για τις δηλώσεις του στο BBC περί εμφυλίου.   «Είναι πέρα από την πραγματικότητα να επιλέγουν τον Εβραίο ως τον πρώτο που θα περπατήσει στη σανίδα, είναι ένα φθηνό τρόπαιο στη φασιστική γκαλερί», υπογραμμίζει η Μαρία Μαργαρώνη και υποστηρίζει πως ο λόγος για τον οποίο έγινε η μήνυση κατά του κ. Μιχαήλ, είναι επειδή «είναι Εβραίος, Τροτσκιστής και με μακρύ μαλλί».   «Το παράλογο της όλης υπόθεσης, δεν την κάνει λιγότερο επικίνδυνη», επισημαίνει το δημοσίευμα και στη συνέχεια αναλύει τα αίτια της ανόδου της Χρυσής Αυγής: «Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, τρέφεται από έναν εθνικισμό που ορίζεται μέσω της καθαρότητας του αίματος και μίσους για τους άλλους, με τον αντισημιτισμό να είναι ο αυθεντικός ιστορικός εχθρός», σημειώνει.   Η αρθρογράφος στηλιτεύει την περίγημη «θεωρία των δύο άκρων» που έχει καταστεί κεντρική στη ρητορική των πολιτικών εκπροσώπων του Μνημονίου και σχολιάζει πως η ελληνική κυβέρνηση «έχει βρει κοινό τόπο με αυτούς τους ανθρώπους, στην απέλπιδα προσπάθεια να περάσει την νεοφιλελεύθερη ατζέντα των δανειστών της και να προστατέψει την διεφθαρμένη ελίτ». Τα  βίαια σε επίπεδα  ρητορικής κομμάτια της Αριστεράς, εξισώνονται με την ωμή βία της ακροδεξιάς, η οποία εμπεριέχεται και υποστηρίζεται στην σταυροφορία της εναντίον των μεταναστών, των αριστερών, των ομοφυλοφίλων και όλων όσων αντιδρούν αναφέρει η Μ. Μαργαρώνη και καταλήγει: «οι μαυροντυμένοι σκίνχεντς της Χρυσής Αυγής οι οποίοι οδηγούνται από μίσος και φόβο δεν πρέπει να νικήσουν». –

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση