Κυ. Ιαν 23rd, 2022

θα παρουσιάσω κάποιες πρώτες σκέψεις και σημειώσεις για το 3 συνέδριο του ΝΑΡ. Θα ακολουθήσει μια παρέμβαση στο ΠΡΙΝ και στο www.narner.gr

Σελίδα 28 γραφούν οι θέσεις της προγραμματικής διακήρυξης: «η διαλεκτικά αναπτυσσόμενη «διαρκής επανάσταση» , που αρχίζει με την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας…. 

Σχόλιο: η διαλεκτικά αναπτυσσόμενη «διαρκής επανάσταση» πρέπει να  ξεκινά με την οικοδόμηση ενός επαναστατικού μετώπου-      κινήματος που λειτουργεί  ως μια πολεμική μηχανή   που οικοδομεί ανταρτικές  δυαδικές εξουσίες, προσωρινές και μόνιμες αυτόνομες ζώνες, δυναμώνοντας και ενισχύοντας τις τάσεις χειραφέτησης στο σήμερα, ενισχύοντας και δυναμώνοντας τις αντιφατικές κομμουνιστικές τάσεις του σήμερα.

Συνεχίζοντας με την  αντικαπιταλιστική επανάσταση…  Φυσικά στην σελίδα 38 οι θέσεις μιλούν για την δημιουργία οργάνων έκφρασης και  επιβολής της λαϊκής θέλησης ή και θεσμούς, διαδικασίες και φορείς ανταγωνιστικούς που είναι συστατικά  του επαναστατικού δρόμου που προεικονίζουν  «σκηνές» από το μέλλον.  Θεωρώντας λίγο, πολύ την δημιουργία οργάνων έκφρασης και  επιβολής της λαϊκής θέλησης ή και θεσμούς, διαδικασίες και φορείς ανταγωνιστικούς ως μιας αυθόρμητη διαδικασία και όχι ως μια συνειδητή κατασκευή της αντάρτικης πολεμικής μηχανής του επαναστατικού μετώπου/ κινήματος.  Η εικόνα δεν αλλάζει ούτε από το πώς αντιμετωπίζει αυτές τις μορφές δυαδικής εξουσίας η θέση 68 θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο.

Την ίδια στιγμή ενώ μιλάει για την σημασία και την αξία ενός άλλου επαναστατικού πολιτισμού  πουθενά δεν κάνει λόγο για τον κομμουνιστικό πολιτισμό ως μια οντολογική κατασκευή που εκκινείτε από τα σήμερα με βάση τις σύγχρονες τάσεις των «κοινών», τις αντιφατικές τάσεις του κομμουνισμού που δημιουργείτε με βάση την «γενική διάνοια».  Μάλλον δεν θεωρεί αυτόν τον οντολογικό/υπαρξιακό αναστοχασμό μια υπαρκτή δυνατότητα.

Ερώτηση γιατί αντικαπιταλιστική επανάσταση και όχι σοσιαλιστική ή κομμουνιστική επανάσταση;; Μήπως η θέση αντικαπιταλιστική επανάσταση σε σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική αφήνει ασύνειδα την δυνατότητα σε μια πολιτική σταδίων να μπει από την πίσω πόρτα;;; Άσε που ενέχει μια αρνητική τοποθέτηση αντικαπιταλιστική με το πρόταγμα του κομμουνισμού  να μεταφέρεται ως προοπτική.  

Σελίδα 30  γράφουν οι θέσεις της προγραμματικής διακήρυξης : «..μέχρι του σημείου όπου η πορεία προς τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής να καταστεί μη αντιστρεπτή. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη νίκη της επανάστασης  σε μια αρκετά διευρυμένη περιφερειακή και διεθνή βάση»      

Σχόλιο:  η  πορεία προς τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής θα καταστεί μη αντιστρεπτή με την πλήρη παγκοσμιοποίηση των κομμουνιστικών επαναστατικών διαδικασιών και όχι απλώς με την νίκη της επανάστασης σε  αρκετά διευρυμένη περιφερειακή και διεθνή βάση.

Στις σελίδες 32-33 οι θέσεις μιλώντας για τη εργατική εξουσία ως αντίπαλου της  αστικής μιλάνε πως όλη η εξουσία θα περάσει στην εργατική κοινότητα.

Σχόλιο  Και εδώ γεννιέται το ερώτημα τι θα γίνει με τα μεσοστρώματα ή με τα υπολείμματα της αστικής τάξης.. Δεν θα έχουν πολιτικά δικαιώματα ή θα μετατραπούν με το έτσι θέλω-επαναστατικό δίκαιο- σε εργάτες.  Και από την άλλη πλευρά όταν λέει πως το μέτρο της μετάβασης στην κομμουνιστική κοινωνία είναι η εργατική εξουσία… Για ποια εξουσία ποιου εργάτη μιλάει.  Ο εργάτης στο βαθμό που παραμένει εργάτης  είναι μια αντιφατική ενότητα της τάσης της υποταγής και της τάσης της χειραφέτησης, απόρροια της κύριας αντίθεσης κεφάλαιο- εργασία.

Άρα μήπως η εργατική εξουσία, ακόμη και αν  ηγεμονεύεται από την τάση της χειραφέτησης δεν υπερβαίνει την κεφαλαιοκρατική σχέση κατά συνέπεια δεν είναι το μέτρο της μετάβασης στην κομμουνιστική κοινωνία;; Με το μέτρο της μετάβασης να είναι η δημοκρατία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων;;;

Αυτό δεν συνεπάγεται πως όπως πολύ σωστά λένε οι θέσεις η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο αυτής της ίδιας της εργατικής τάξης  που ανυψώνεται σε τάξη για τον εαυτό της, συγκροτώντας γύρω της μια ευρύτερη συμμαχία που αγωνίζεται για την κοινωνική χειραφέτηση.

Άλλωστε είναι η πλειοψηφία της σύγχρονης κοινωνίας, ανεξάρτητα αν εργάζεται η μη.  Και ταυτόχρονα οι θέσεις μιλούν πως στο σύγχρονο προλεταριάτο  οι κομμουνιστές  διακρίνουν τη δυνητική επαναστατική χειραφέτηση του κοινωνικού ανθρώπου δίχως εξιδανικεύουν την εργατική τάξη. Που είναι σε ενότητα και αντίθεση με το κεφάλαιο.

Πιστεύω πως πρέπει να γίνει πιο ξεκάθαρο πως η πλήρης κυριαρχία της τάσης χειραφέτησης θα υπάρξει στο βαθμό που οι προλετάριοι θα τείνουν τελεσίδικα να μετασχηματίζονται ολοκληρωτικά σε ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί και αυτό θα συμβεί μόνο με την ολοκληρωτική κυριαρχία της επανάστασης σε παγκόσμια κλίμακα. Και τότε οι ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί και όχι η εργατική εξουσία θα είναι το μέτρο της μετάβασης στην κομμουνιστική κοινωνία.

Από την άλλη μεριά η  οικοδόμηση αντιφατικών δομών κοινοτήτων των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων δεν θα ξεκινήσει με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας με την αντικαπιταλιστική επανάσταση,  μα από τα πριν, στο βαθμό που το επαναστατικό μέτωπο- κίνημα ενισχύει και δυναμώνει τις σύγχρονες κομμουνιστικές τάσεις. Στην συνέχεια θα δυναμώσει αυτή η τάση με την αντικαπιταλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία και την επαναστατική κομμουνιστική παγκοσμιοποίηση.

Προσοχή: η ανάπτυξη των κομμουνιστικών τάσεων και τομών πριν και κύρια μετά την   επανάσταση δεν συνιστούνε  ακόμη κομμουνιστικές σχέσεις, αλλά μετάβαση προς αυτές…

Θέση 13 των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο: γραφούν οι θέσεις πως υπάρχει μια υποβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού δίχως αυτό να συνεπάγεται πως είναι εξαρτημένος ή υπανάπτυχτος..

Σχόλιο: σωστά η υποβάθμιση στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και εξάρτηση. Αλλά επίσης πρέπει να ειπωθεί πως η θέση στο καταμερισμό εργασίας δεν αποδεικνύει αν μια χώρα είναι εξαρτημένη ή μη. Ούτε από την άλλη συνεπάγεται πως αν μια χώρα είναι εξαρτημένη ή υπανάπτυχτη  δεν είναι ώριμη για αντικαπιταλιστική- σοσιαλιστική επανάσταση.  Ακόμη και από την εποχή του ιμπεριαλισμού, πόσο μάλλον στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού η αλληλεξάρτηση του παγκόσμιου καπιταλιστικού πλέγματος ως όλου, με τις διαβαθμίσεις της συνδυασμένης και ανισομερής καπιταλιστικής ανάπτυξης οδηγεί όλες τις χώρες στο ένα ή στο άλλο βαθμό να είναι ώριμες για την  αντικαπιταλιστική- σοσιαλιστική επανάσταση.   Τέλος πρέπει να προσεχθεί το ζήτημα αν και κατά πόσο η πτώση στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας οδηγεί μια χώρα να μετατραπεί σε υπανάπτυχτη ή εξαρτημένη. Το ζήτημα θεωρητικά και πολιτικά παραμένει ανοικτό. Ιστορικά πάντως έχει λυθεί. Μια χώρα που για μακρόν βρίσκεται χαμηλά στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας μετατρέπεται σε υπανάπτυχτη και εξαρτημένη. Τα παραδείγματα άπειρα…. Προσοχή όμως το ζήτημα της εξάρτησης ή μη, της ανάπτυξης ή μη, όπως  πολύ σωστά- αλλά γενικόλογα θα έλεγα- αναφέρεται και στην θέση 59  των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο δεν συνιστά άλυτα αστικοδημοκρατικά προβλήματα.

Αν και τέτοια αν υπήρχαν από  την εποχή του ιμπεριαλισμού η απάντηση  ήταν η διαρκής σοσιαλιστική επανάσταση και όχι η αστικοδημοκρατική επανάσταση. Πόσο μάλλον στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Το πρόβλημα εν τέλει της υποβάθμισης στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας  συνιστά ένα σύγχρονο δημοκρατικό/ κοινωνικό πρόβλημα με  κοινωνικές, εθνικές και οικολογικές προεκτάσεις..που μόνο η επαναστατική διεθνιστική πάλη μπορεί να επιλύσει.

Στην θέση 39 των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο γράφει το κείμενο: «έλειψε καθοριστικά ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα ταξικό και ενωτικό….» ρίχνοντας τις  ευθύνες σε ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ… Και παρακάτω γράφει: «αναπτύχτηκαν τάσεις μέσα στην βάση των εργαζομένων σε ελπιδοφόρα κατεύθυνση, με καθοριστική την συμβολή των δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αναπτύχτηκαν Συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων…». Παρά την θετική εικόνα τους όμως συνεχίζουν να ακολουθούν τον βηματισμό της ΓΣΕΕ, ενώ στο όνομα της ενότητας δεν καταδικάζουν απόπειρες καπελώματος από το ΣΥΡΙΖΑ.     

Σχόλιο: Δεν αναφέρονται πουθενά οι δικές μας ευθύνες για την πλήρη  αποτυχία της συγκρότησης ενός νέου εργατικού κινήματος, με διαφορετικές δομές. Η αποτυχία μας να συγκροτήσουμε μια πρωτοβουλία για  ένα νέο εργατικό κίνημα.  Τι πήγε στραβά, ήταν εξαρχής λάθος η άποψη ή εμείς δεν καταφέραμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Χρειάζεται μια συνολικότερη  καταρχήν αυτοκριτική τοποθέτηση και στην συνέχεια δημιουργική αναστοχαστική τοποθέτηση  που δεν θα μένει στην ανάλυση των φαινομένων την ανεπάρκειας ή της προδοσίας των ηγεσιών του εργατικού κινήματος ή και στην ανάλυση των σύγχρονων εργασιακών  δομών που διχάζουν πολλαπλώς την εργατική τάξη. Αλλά θα τοποθετηθείτε στο ερώτημα τι εργατικό κίνημα χρειαζόμαστε και πως αυτό το εργατικό κίνημα θα ενοποιήσει την εργατική τάξη.

    Σχόλιο στις Θέσεις 72-79  των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο:  Σε αυτό τμήμα των θέσεων ασχολείται με την διαλεκτική κυβέρνησης- εξουσίας και επανάστασης. Κριτικάροντας πολύ σωστά τόσο τον αριστερό μεταρρυθμισμό, όσο και τον κομμουνιστικό αναχωρητισμό. Με στόχο να απορρίψει την συμμετοχή του ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε  μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  Τα προβλήματα  στις θέσεις αρχίζουν με την αποφυγή του προβλήματος της εξουσίας κάτι που τις οδηγεί- άθελα της ίσως-  σε λογικές  κομμουνιστικού αναχωρητισμού.

Νομίζω πως είναι λάθος η εξαρχής  άρνηση της  συμμετοχής μας σε κυβερνήσεις που έχουν βγει μέσα από ένα λαϊκό ξεσηκωμό, μέσα από ένα κινηματικό και αντικαπιταλιστικό εκβιασμό. Πόσο μάλλον που σε αυτές τις οριακές καταστάσεις η επαναστατική αντικαπιταλιστική αριστερά θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η πραγματικότητα και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής αυτό δείχνει.

Είναι άλλο ζήτημα να προφυλάξουμε το επαναστατικό μέτωπο – κίνημα- κόμμα από την ταύτιση του με το κράτος, με το αστικό κράτος, όπως θα πρέπει να το προφυλάξουμε από την  ταύτιση του με το εργατικό κράτος της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.  Όπως θα πρέπει να προφυλάξουμε την επαναστατική πρωτοπορία από την μέγγενη των διαχειριστικών καθηκόντων της άσκησης της εξουσίας. Άλλωστε αυτοί οι ρόλοι από την αρχή θα πρέπει να δίνονται σε πρωτοπόρους εργάτες σε ανακλητή βάση και όσο γίνεται σε μια κυκλική φόρμουλα.

Η συμμετοχή της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς , σε μια τέτοια κεντρίστικη- θα λέγαμε- κυβέρνηση, θα έχει στόχο να δυναμώσει τον αντικαπιταλιστικό εργατικό εκβιασμό και το επαναστατικό αγώνα της εργατικής τάξης και των σύμμαχων της, δίπλα στα αμεσοδημοκρατικά λαϊκά/ εργατικά όργανα του κινήματος… Θα είναι η περαιτέρω ενίσχυση  της επαναστατικής δυαδικής εξουσίας που είτε θα οδηγήσει στην αντικαπιταλιστική επανάσταση, είτε στην αντεπανάσταση σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Φυσικά μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί και δεν είναι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ούτε αυτή την στιγμή φαίνεται δυνατή η δημιουργία  μιας τέτοιας κεντρίστικης κυβέρνησης.

Σχόλιο  στην θέση 97 των  θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο: Οι θέσεις σε αυτό το σημείο επιχειρούν σε μια γενικά σωστή αντίληψη μια γραμμή κοινής δράσης  με τον αναρχικό- αντιεξουσιαστικό και αυτόνομο χώρο. Σε  διαχωρισμό με τις σεχταριστικές και τυχοδιωκτικές πρακτικές ομάδων, όπως είναι και το λογικό. Μια γραμμή κοινής δράσης που σε ένα βάθος χρόνου και ιστορικού πεδίου ίσως θα πρέπει να αποκτήσει και πιο στρατηγικά χαρακτηριστικά σε μια πολιτική γραμμή ενός άμεσου επαναστατικού αγώνα, μια πολιτική γραμμή οικοδόμησης ανταρτικών- επαναστατικών παραγωγικών εστιών της εργατικής- λαϊκής αντιεξουσίας. Που θα ενισχύει την  τάση της χειραφέτησης επί της τάσης υποταγής, η οποία θα είναι και  η  υλική/ παραγωγική/ πολιτική βάση μιας κομμουνιστικής οντολογικόποιησης.

Σχόλιο στην θέση 100-106 των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο: Στις θέσεις  για το νέο εργατικό κίνημα με προσεχτικό βέβαια τρόπο  ηγεμονεύει μια αντίληψη ταξικής ανασυγκρότησης των δομών του υπάρχοντος εργατικού κινήματος.

Και όμως είμαστε σε μια φάση που το εργατικό κίνημα δεν μπορεί να παζαρέψει την τιμή της εργατικής δύναμης. Ούτε καν να υπερασπιστεί τους όρους μείωσης της.  Πόσο μάλλον που έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πανσπερμία εργασιακών συμβάσεων που κατακερματίζουν την εργατική τάξη. Πόσο μάλλον που μαζικά τμήματα της δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό του ως εργατική τάξη, πόσο μάλλον που έχουμε να κάνουμε με εκατομμύρια άνεργων που εκατοντάδες χιλιάδες από  αυτούς δεν θα εργαστούν ποτέ ή αν εργαστούν θα είναι σε συνθήκες ριζικής υποτίμησης της εργατικής τους δύναμης.

Νομίζω πως το παλαιό εργατικό κίνημα  με τις δομές του έχει ηττηθεί και δεν φταίνε μόνο οι ηγεσίες του, αν και οι τελευταίες έπαιξαν το πλέον καθοριστικό ρόλο.  Το νέο εργατικό κίνημα είναι ένα ζητούμενο και πιστεύω πως θα είναι ένα καθαρά πολιτικό εργατικό κίνημα που θα ενοποιεί την εργατική μάζα, που θα ενοποιεί τις μορφές του  προλεταριακού πλήθους σε καθαρά πολιτική βάση. Σε μια γραμμή ταξικής επαναστατικής σύγκρουσης, σε μιας γραμμή ενός  διαρκούς επαναστατικού αγώνα που θα οικοδομεί ανταρτικές εστίες  της εργατικής- λαϊκής αντιεξουσίας.  Που με αυτόν τον τρόπο θα εκβιάζει την εργοδοσία και τα αφεντικά.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν θα υπάρχουν οι δομές του παλαιού εργατικού κινήματος. Άλλωστε τις χρειάζεται και το καπιταλιστικό σύστημα. Με την σχέση του παλαιού και νέου εργατικού κινήματος να είναι σχέση κατά βάση σύγκρουσης και ενότητας όπου χρειάζεται και εξυπηρετεί την ηγεμόνευση της τάσης χειραφέτησης. Άλλωστε το νέο εργατικό κίνημα θα είναι το εργατικό κίνημα της ηγεμονίας της τάσης χειραφέτησης επί της τάσης της υποταγής. Όπως την ίδια γραμμή της ενότητας  αλλά και της σύγκρουσης  όπου χρειάζεται θα ακολουθεί με τις άλλες δομές και θεσμούς  του λαϊκού κινήματος. Ενώ θα είναι έξω και ενάντια σε κάθε διαχειριστική γραμμή, λογική, έξω και απέναντι σε κάθε κράτος, ακόμη και αν είναι το κράτος των εργατών.  Φυσικά όπως ξαναείπα το νέο εργατικό κίνημα είναι ένα ζητούμενο…, που η ιστορία θα δείξει αν είναι μια αναγκαιότητα που μπορεί να απαντηθεί σε αυτή  την ιστορική φάση.

Σε αυτή την φάση ναι είναι αναγκαιότητα η συγκρότηση ταξικής κίνησης για την ανατροπή και το εργατικό κίνημα που όμως θα έχει επίδικο και καθήκον να προετοιμάσει το έδαφος για την οικοδόμηση των δομών του παραπάνω νέου εργατικού κινήματος.

Σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση ενός τέτοιου ανατρεπτικού και ανταρτικού νέου εργατικού κινήματος θα παίξουν οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης καθώς και οι εργατικές επαναστατικές λέσχες.  Η πόλη, ιδιαιτέρα η μεγαλύτερες πόλεις έχουν μετατραπεί σε πεδία παραγωγής υπεραξίας, κατά συνέπεια οι εργατικές επαναστατικές λέσχες, καθώς και οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης θα πρέπει να είναι οργανικές συνιστώσες του νέου εργατικού κινήματος. Αυτού του νέου εργατικού κινήματος που θα έχει το βασικό καθήκον  να οργανώσει τον άμεσο επαναστατικό αγώνα.  Επίσης στο πεδίο της πόλης και του χώρου θα δοκιμαστεί και ο νέος επαναστατικός κομμουνιστικός πολιτισμός, ο επαναστατικός πολιτισμός που θα οντολογικοποιεί το κομμουνιστικό πρόταγμα στο σήμερα και όχι σε ένα μυθικό αύριο. Οι θέσεις στο σημείο για τις  αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης, για τα στέκια και για τις λέσχες κινούνται σε μια γενικά σωστή αντίληψη, μόνο που λείπει η σύνδεση τους  με το νέο εργατικό κίνημα. Τις βλέπουν σε συνεργασία μαζί του και όχι οργανικό τμήμα του.

Σχόλιο στο κεφάλαιο θ  113- 123   των θέσεων της πολιτικής επιτροπής για το 3 συνέδριο: Οι θέσεις σε αυτό το σημείο σωστά νομίζω μιλάνε για το σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο που θα είναι η διαλεκτική ενότητα του κομμουνιστικού κόμματος, του αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου και της αντικαπιταλιστικής πάλης των μαζών μέσα από ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα.

Επίσης με σεμνό τρόπο μιλάνε για την αναγκαιότητα και την δυνατότητα της οικοδόμησης ενός νέου κομμουνιστικού κόμματος και για το ρόλο του ΝΑΡ στην οικοδόμηση του κομμουνιστικού κόμματος, ενώ πολύ σωστά αναφέρουν την πιθανότητα ή θα έλεγα την βεβαιότητα μετά την επανάσταση να υπάρχουν και άλλες συλλογικότητες ή και κόμματα με κομμουνιστική αναφορά που θα χαρακτηρίζονται αλληλεπίδραση και επαναστατική αλληλεγγύη. Τέλος προχωρούν σε μια επαναστατική αυτοκριτική για τις έως τώρα οργανωτικές- πολιτικές ατέλειες του ΝΑΡ.

Αυτό που απουσιάζει νομίζω είναι η θεωρία οικοδόμησης ενός κομμουνιστικού κόμματος στο σήμερα. Τι σημαίνει και τι συνεπάγεται ένα κομμουνιστικό κόμμα σήμερα;;; Καταρχήν ας  συμφωνήσουμε με την οικοδόμηση ενός πολυσύνθετου επαναστατικού υποκειμένου, ενός επαναστατικού μετώπου. Ενός μετώπου που θα συμπεριλαμβάνει ένα  αντικαπιταλιστικό μέτωπο κόμματων και συλλογικοτήτων με κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική αναφορά. Των δομών ενός νέου εργατικού κινήματος και των λαϊκών,  εργατικών αντιεξουσιών και αντιθεσμών.

Τέλος του πλέον συνειδητοποιημένου κομμουνιστικού πόλου, που θα εκφράζει ένα κομμουνιστικό πυρήνα με οντολογικές βάσεις και κατεύθυνση. Την κατεύθυνση και τον πολιτισμό μιας κοινωνίας- κοινότητας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών. Γνωρίζω πως από το επίπεδο απέχουμε πολύ, μα είναι αναγκαιότητα να το θέσουμε έστω και διακηρυκτικά.

Σίγουρα θα πρέπει ως ΝΑΡ να αποκτήσουμε μια σαφή κομμουνιστική αναφορά στο όνομα και να δυναμώσουμε τις προοπτικές οικοδόμησης ενός αντικαπιταλιστικού  μετώπου- πόλου σε μια κομμουνιστική προοπτική.  Που δεν θα αποφεύγει ακόμη και στο γκρίζο ή στο μαύρο σήμερα να θέτει ζήτημα εξουσίας, μιας άλλης εξουσίας. Όχι διακηρυκτικά, μα σε μια πραγματική βάση με μια πολιτική συμμαχιών ενάντια στην διαχειριστική και σεχταριστική εκδοχή του αριστερού  ρεφορμισμού/ οπορτουνισμού.

Δημήτρης Αργυρός

http://www.narnet.gr/3o_synedrio_page

Πρόταση Προγραμματικής διακύρηξης

Θέσεις ΠΕ για το 3ο συνέδριο ΝΑΡ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση