Κυ. Ιαν 23rd, 2022

Δεν γνωρίζω αν στην κυβέρνηση το επιδίωκαν ή αν το πράγμα τους ξέφυγε από τα χέρια, αλλά νομίζω είναι ανόητο να πιστεύει κανείς πως δεν το περίμεναν. Και το άφησαν να συμβεί…. Αναφέρομαι στην ψυχρή δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού από το μέλος της ΧΑ.

Ούτε από την άλλη με ξαφνιάζει η απόσταση της ΧΑ από τον δολοφόνο, και η καταδίκη της δολοφονίας. Είτε έδρασε με  δολοφονική παρορμητικότητα , είτε κατ΄ εντολή είναι απόλυτα φυσικό η ηγεσία της να διαχωρίζεται για να μην έχει ποινικές ευθύνες.  Αλληλεγγύη όμως να σου πετύχει…

Από την άλλη δεν πρέπει νομίζω να μας ξαφνιάζει και η συγκυρία που οι Ναζί, διάλεξαν ή τους διάλεξαν να δράσουν. Μέρες εργατικής αναταραχής, με το εργατικό κίνημα να αντιστέκεται στις απολύσεις της κινητικότητας στο δημόσιο τομέα. Με μια μαζική, μεγαλειώδης απεργία των εκπαιδευτικών να ταράζει τα ήδη σκοτεινά μνημονιακά κυβερνητικά ύδατα. Και με τα τηλεοπτικά  παπαγαλάκια των εφοπλιστών, του πλέον επιθετικού και κερδισμένου από την κρίση,  ελληνικού κεφαλαίου, να πλασάρει ως κυβερνητική λύση απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση ΝΔ-σοβαρής ΧΑ.

Και να που η ΧΑ αποφάσισε να σοβαρευτεί ή έτσι κατανόησε την φράση σοβαρή ΧΑ. Κατά σειρά λοιπόν έχουμε τρία ενδεικτικά γεγονότα. Την επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ, το άγριο τραμπουκισμό απέναντι σε άλλους ακροδεξιούς, στην επέτειο της εκτέλεσης των γερμανοτσολιάδων στο Μελιγαλά και την δολοφονική ενέδρα στον αντιφασίστα μουσικό.

Ενέργειες που φαίνονται πως εντάσσονται σε ένα σχέδιο κατάκτησης της κυριαρχίας στο δρόμο απέναντι στους αντιπάλους, που εμφανώς είναι οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί και το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Και της πλήρους ηγεμονίας  στο χώρο δεξιότερα της ΝΔ. Από αυτή την άποψη ακολουθούν κατά γράμμα, για να μην πω δράμα, την στρατηγική του φασισμού και του ναζισμού, την περίοδο του 1930.

Τότε λοιπόν ο αστικός δημοκρατικός κόσμος άργησε να ξυπνήσει, για να μην πω πως στην αρχή έκανε και τις πλάτες στους φασίστες που κτύπαγαν την κομμουνιστική αριστερά και το εργατικό κίνημα. Η αριστερά και το εργατικό κίνημα χωρισμένο σε διαφορετικές γραμμές και αντιλήψεις δεν κατανόησε το ποιος είναι ο εχθρός, ποιος ο πολιτικός αντίπαλος και ποιος ο φίλος. Τέλος το κεφάλαιο, αφού είδε τις κατασταλτικές και τρομοκρατικές  ικανότητες των  φασιστών/ ναζί , τους ανέβασε στην εξουσία, για να τρομοκρατήσουν όσους αντιστέκονται και να μην αντιδρούν στην εξίσου μεγάλη κρίση του 30.  Κρίση που οδήγησε σε πολεμικές  δαπάνες/ επενδύσεις και τελείωσε επάνω στα ερείπια και τους τάφους του β παγκοσμίου πολέμου.

Η κρίση φέρνει φτώχεια, μιζέρια, εξαθλίωση που γεννά το φασισμό και στο τέλος τον πόλεμο. Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε τον φασισμό, τον κίνδυνο του πολέμου, αν δεν μπορέσουμε να πολεμήσουμε την κρίση και κυριότερο αυτούς που ευθύνονται για αυτήν.  Και εκεί που φτάσαμε καμιά δημοκρατική δύναμη, καμιά αριστερή συνιστώσα ή  κόμμα, καμιά αναρχική και αντιεξουσιαστική συλλογικότητα  δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει μονάχη της.

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν μεγάλες πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, υπαρκτές ή μη. Στο μαζικό όμως κίνημα είναι εγκληματικό να μην προχωράμε χώρια και να κτυπάμε μαζί. Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα να δημιουργήσουμε αντιφασιστικές λαϊκές επιτροπές σε γειτονιές και στους χώρους εργασίας. Με συγκεκριμένους στόχους. 1) Να απομονώσουμε ή και να τσακίσουμε τις φασιστικές συμμορίες, την κρατική, παρακρατική, εργοδοτική τρομοκρατία.  Να περιφρουρήσουμε το λαϊκό κίνημα και τους αγωνιστές του.  2) Να περιορίσουμε τα φαινόμενα ανομίας που πάνω τους πατάνε οι φασίστες. 3) Να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης με γνώμονα την μαχόμενη ενότητα, αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια και όχι την φιλανθρωπία. Η διαφορά σημαντικότατη: Στην αλληλεγγύη τα ίδια τα υποκείμενα αναλαμβάνουν δράση, δεν περιμένουν το ψωμί στο στόμα από το φιλάνθρωπο, δίχως αυτό απαραίτητα να είναι και κακό, αν υπάρχουν ειλικρινείς φιλάνθρωπες διαθέσεις και όχι σκοπιμότητες. Μόνο που στην  αλληλεγγύη η λέξη κλειδί είναι τα δικαιώματα και όχι η επιβίωση.

Με στόχο  να ενισχυθεί η αντιστασιακή και μαχόμενη αυτοπεποίθηση των λαϊκών μαζών που σήμερα νιώθουν φοβισμένες, ανάμεσα στην μητροπολιτική ανομία, τους φασίστες και την φτωχοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο θα παλέψουμε και τον φασισμό που κρύβουμε όλοι μέσα μας, αυτόν τον ερπετικό τέρας. Που ηγεμονεύει όταν ζηλεύουμε τον πλούτο που έχουν οι κεφαλαιοκράτες, όταν φοβόμαστε μην μετατραπούμε σε προλετάριοι και άνεργοι, όταν τρέμουμε μπροστά στην ευθύνη της ελευθέριας και της αυτοδιάθεσης.

Σε αυτές τις λαϊκές αντιφασιστικές επιτροπές θα δοκιμαστεί του καθενός η «συνταγή» για το μέλλον. Με όπλο την συμμετοχή, την δημοκρατία, την λαϊκότητα. Με ανοικτό πνεύμα και ανοικτότερη καρδιά που θα χωράει όλους τους αγωνιστές, όλους όσους αντιστέκονται και μάχονται.

Και όπως έχω γράψει και άλλοτε και ενισχύεται από τα τελευταία γεγονότα: Έχω μια βαθιά πίστη πως από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ.., έως και το χώρο της εξεγερμένης αναρχίας, υπάρχουν δυνάμει σύντροφοι και όχι εχθροί. Ας επιχειρούμε να δράσουμε μαζί και θα νικήσουμε, διαφορετικά θα επικρατήσει ένας εμφύλιος μεταξύ των φτωχών και όχι ενάντια των αφεντικών.

Δημήτρης Αργυρός

 

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση