Δε. Ιαν 17th, 2022

Η φιλία είναι κορυφαία έννοια της αριστοτελικής ηθικής. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η φιλία είναι μια από τις προϋποθέσεις για την ευδαιμονία του ανθρώπου και η απόδειξη της κοινωνικής του φύσης. Σε ένα πρώτο στάδιο ο άνθρωπος, επειδή δεν είναι αυτάρκης, επιδιώκει τη σύναψη φιλιών που θα τον ωφελήσουν [Φιλία διά το χρήσιμον]. Σε ένα δεύτερο και υψηλότερο στάδιο σκοπός της φιλίας είναι η από κοινού ευχαρίστηση, η ικανοποίηση, η διασκέδαση που μας εξασφαλίζει η παρουσία των φίλων [Φιλία δι’ ηδονήν].Τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας δύσκολα αντέχουν στη δοκιμασία του χρόνου και εύκολα διαλύονται, όταν παρουσιαστούν δυσκολίες. Το χρόνο και τις δυσκολίες μπορεί να ξεπεράσει μόνο η φιλία που δεν επιδιώκει προσωπικό όφελος αλλά το όφελος του φίλου [Φιλία δι’ αγαθόν]. Η φιλία αυτή αποβλέπει στην αρετή και το αγαθό ως αυτοσκοπό• παράλληλα όμως εξασφαλίζει και τη χρησιμότητα και την ηδονή.

Έγραφε ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια(1155a 22-27): «Αν οι άνθρωποι είναι φίλοι μεταξύ τους, δεν την έχουν ανάγκη την δικαιοσύνη, ενώ αν είναι δίκαιοι, χρειάζονται  επιπλέον και την φιλία, και η πιο γνήσια μορφή δικαιοσύνης θεωρείται πως έχει όλα τα χαρακτηριστικά της φιλίας»  Παίζοντας ένα καθοριστικό ρόλο στην πολιτεία που έχει ως σκοπό να καθιστά του πολίτες αγαθούς και δίκαιους.

Το ζητούμενο είναι τι θα επιφέρει το αγαθό της ομόνοιας στην πόλη.  Δηλαδή το αγαθό της συνένωσης των ομοφρόνων, της κοινής ζωής και της ενότητας. Μέσα από αυτή την οπτική στο 5ο  πχ αιώνα  οι έννοιες της δικαιοσύνης, της ισότητας, της φιλίας, της ομόνοιας  θεωρούνται αλληλένδετες αν όχι ταυτόσημες, συνεπώς απαραίτητες για την διατήρηση της πολιτικής τάξης της πόλης.

Και η βάση αυτών των ζητημάτων είναι οι πολίτες η εξουσία και τα πλούτη να διαμοιράζονται ανάμεσα στους πολίτες. Ανεξάρτητα αν υπάρχει μια κρατικά ελεγχόμενη οικονομία, μια μεικτή οικονομία, μια οικονομία με βάση την συνεταιριστική παραγωγή η μια καθαρά ιδιωτική οικονομία. Ή αντίστοιχα αν υπάρχει δημοκρατία κοινοβουλευτική ή  άμεση δημοκρατία ή αν υπάρχει συνδυασμός των δυο. Το ζητούμενο είναι η εξουσία και ο πλούτος να διαμοιράζονται έτσι ώστε ο κάθε πολίτης να συμμετέχει άμεσα και κατά το δοκούν στην άσκηση της εξουσίας και των καθηκόντων που έχει αυτή η άσκηση και ταυτόχρονα  να έχει πρόσβαση στα αγαθά και στο πλούτο που  θα έχει ως αποτέλεσμα να του εξασφαλίζει μια αξιοπρεπής διαβίωση.

Πια όμως μπορεί να είναι η σχέση της φιλίας με την ελευθερία;; τόσο την ελευθερία που σταματά όταν αρχίζει η ελευθερία του άλλου, όσο και την ελευθερία που υπάρχει στο βαθμό που υπάρχει η ελευθερία του άλλου και η ελευθερία του συνόλου.

Στην πρώτη περίπτωση, όπως και σε μια ερωτική σχέση η φιλία, η ομόνοια και η ελευθερία καθορίζονται με βάση την διαφορά. Την σχέση της διαφοράς, την σχέση της ανεκτικότητας. Στην δεύτερη περίπτωση η ελευθερία και η φιλία ως μια πολυπρόσωπη καθολική ερωτική σχέση , σχέση μεταξύ δυο προσώπων συμπάσχει όταν το ένα πρόσωπο  δεν είναι και δεν νιώθει ελεύθερο και από την άλλη νιώθει ευδαιμονία όταν νιώθει και είναι ελεύθερο. Και στις δυο περιπτώσεις μιλάμε όμως για μια υπέρβαση της διαλεκτικής του αφέντη-σκλάβου, όπως διαρθρώνεται στις μέρες από την διαλεκτική κεφάλαιο- εργασία.

Με άλλα λόγια η φιλία σε σχέση με την ελευθερία, την δικαιοδύνη και την ομόνοια χρειάζεται μια κοινωνία της ευδαιμονίας. Και μια τέτοια κοινωνία είναι μια κοινωνία που με θετικό τρόπο έχει υπερβεί την διαλεκτική σχέση κεφάλαιο- εργασία.  Δηλαδή μια κοινωνία που θα έχει υπερβεί την εξουσιαστική σχέση της κυριαρχίας του κεφαλαίου επί της εργασίας, μια εξουσιαστική σχέση που διορθώνεται και από τις δυο πλευρές, με ηγεμονικά κυρίαρχη αυτή του κεφαλαίου επί της εργασίας, με άλλα λόγια χρειαζόμαστε μια κομμουνιστική κοινωνία, κοινότητα, ίσων, ελεύθερων, διαφορετικών, εραστών και φίλων.

Η κοινοκτημοσύνη αυτής της ελεύθερης κοινότητας δεν αποκλείει τους ποικίλους συνδυασμούς  οικονομικών διαδικασιών,  καθώς και πολιτικών διαδικασιών. Δεν αποκλείει μορφές δημόσιας ιδιοκτησίας/ επενδύσεων, κοινοτικής- συνεταιριστικής ιδιοκτησίας/ επενδύσεων καθώς και ιδιωτικής πρωτοβουλίας/επενδύσεων. Δεν θα πρόκειται για μια κλασικού τύπου μεικτή οικονομία, όπως υφίσταται στο κ.τ.π. Αφού δεν θα υπάρχει αγορά και πώληση εργατικής δύναμης και κεφαλαίου.

Όπως και μορφές κοινοβουλευτικής έμμεσης δημοκρατίας, άμεσης δημοκρατίας ή μορφές συνδυασμού και των δυο. Μέσα σε ευρύτερα πλαίσια ομοσπονδιών ή και συνομοσπονδιών των ελεύθερων κομουνιστικών κοινοτήτων.

Το ζήτημα δεν είναι στην μορφή, μα στην ουσία που παίρνει η κάθε μορφή. Και στο βαθμό που οι πολλοί, φίλοι, σύντροφοι και εραστές διαμοιράζονται την εξουσία και τον πλούτο που παράγεται είναι σχεδόν αδιάφορο οι μορφές, οι νομικές και άλλες μορφές που γίνεται δυνατή η γνώση του είναι του πράγματος κάθε αυτού.

Έτσι μόνο μέσα σε αυτή την σχεσιακή κατάσταση μεταξύ φίλων/ συντρόφων, εραστών, ελεύθερων, ίσων και διαφορετικών,  ο ένας φίλος θα μεταδίδει το αγαθό στο άλλο και έτσι θα οδηγούμε  σε μια κοινωνία, πάταξης της αδικίας, σε μια κοινωνία ευδαιμονίας και  ελευθερίας

Και μέχρι τα τότε τι κάνουν οι μαχητές, οι αγωνιστές και οι σύντροφοι;; Μα στο βαθμό που κατανοούν το «πράγμα κάθε αυτό», την δυνατότητα που γεννάει το «πράγμα κάθε αυτό», δηλαδή τις δυνατότητες που γεννά το ον της πραγματικότητας, δυνατότητες που είναι τεράστιες, μιλάμε φυσικά για τις δυνατότητες της κομμουνιστικής χειραφέτησης.

Και με βάση την μαχόμενη κομμουνιστική φιλία τους οικοδομούν το κομμουνιστικό κόμμα ή κομμουνιστικά κόμματα που θα λειτουργούν ως κοινότητες ίσων, ελεύθερων, διαφορετικών,  φίλων και εραστών.  Ως ο πλέον συνειδητός πόλος της κομμουνιστικής απελευθέρωσης και των κομουνιστών.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση