Από τη φρίκη μιας παρωδίας στον αγώνα για την καθολική απελευθέρωση

O σύντροφος Σάββας Μιχαήλ- όπως λέει και ο ίδιος- ως τροτσκιστής, Εβραίος και αντιφασίστας είναι η σκοτεινή φαντασίωση κάθε φασίστα για αυτό και μπήκε στο στόχαστρο της ΧΑ. Έτσι οδηγήθηκε σε μια δικαστική περιπέτεια με την ΧΑ που έληξε με νικηφόρο τρόπο, λίγες βδομάδες πριν η ΧΑ δολοφονήσει τον αντιφασίστα καλλιτέχνη.

Ταυτόχρονα με τα γεγονότα, μου έπεσε στα χέρια ένα μικρό βιβλίο τριών ομιλιών του Σάββα Μιχαήλ με θέμα την ΧΑ. Το βιβλίο έχει  τίτλο «Η φρίκη μιας παρωδίας» και εκδόθηκε από τις εκδόσεις «ΑΓΡΑ». Ας το διαβάσουμε μαζί… Διαβάστε περισσότερα “Από τη φρίκη μιας παρωδίας στον αγώνα για την καθολική απελευθέρωση”

για την απεργία των καθηγητών….

Η απεργία των καθηγητών τελείωσε και τελείωσε με ήττα.  Ήττα όχι στρατηγική, αλλά ήττα σαφής και ξεκάθαρη. Και νομίζω είναι λάθος να μην την αναγνωρίζουμε.  Οι απολύσεις και η πολιτική της κυβέρνησης πέρασε.  Με τους εργαζόμενους να δέχονται 4 χρόνια ήττες.  Και έπεται συνεχεία με νέες απολύσεις. Άρα από μια άλλη οπτική το εργατικό μέτωπο παραμένει ανοικτό. Με τα πανεπιστήμια να είναι κλειστά και την ειδική αγωγή να υπολειτουργεί..

Ας κάνουμε κάποια σχόλια δίχως να κάνουμε τον έξυπνο, κατανοώντας πως οι συνθήκες είναι ασφυκτικά δύσκολες για όλους μας. 1) Πιστεύω πως η μεγάλη ευκαιρία για το κίνημα των εκπαιδευτικών χάθηκε το καλοκαίρι, με την απεργία στις εξετάσεις, εκεί η κυβέρνηση ήταν άγρια στριμωγμένη και οι καθηγητές, παρά την επιστράτευση, είχαν το πάνω χέρι.  Φυσικά τώρα μόνο ασκήσεις επί χάρτου μπορούμε να κάνουμε, η ηγεσία του κλάδου πούλησε την απεργία.

2) Και η σημερινή απεργία ξεκίνησε παρά την θέληση της ηγεσίας του κλάδου, από τα κάτω, με μαζικές συνελεύσεις και μεγάλη συμμετοχή, τις πρώτες τουλάχιστον μέρες.

3) Απομονωμένη όμως από την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα, τους δασκάλους,  τους γονείς, τους μαθητές, που μπήκαν αργά στο αγώνα, τους πανεπιστημιακούς  και τους φοιτητές, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μέτωπο παιδείας- δημοκρατίας- εργασίας.

4)Ανοικτό απεργοσπαστικό ρόλο έπαιξε η ΓΣΕΕ που αρνήθηκε, με ευθύνη και των δυνάμεων της αριστεράς, να συνδράμει στην απεργία των καθηγητών. Συγκαλυμμένο απεργοσπαστικό ρόλο έπαιξε η ΑΔΕΔΥ που δεν οργάνωσε τις δυο 48ωρες για να αποκτήσουν χαρακτήρα συνολικής εργατικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση.

5) ο  υπόλοιπος δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος πολύμορφα κτυπημένος από την κρίση δεν στάθηκε αλληλέγγυος στους καθηγητές, παρόλο που γνωρίζει πως είναι θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της. Αντίστοιχα η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα-ηττημένη καθώς είναι- δεν της δόθηκε ο τρόπος να δώσει την αλληλεγγύη της , μα το πλέον πιθανόν είναι να μην την έδινε στο βαθμό που χρειάζονταν.

6) σημαντικό ρόλο έπαιξε και η δολοφονική ενέργεια της ΧΑ.  Έσπειρε τον τρόμο  και μετέθεσε το πρόβλημα, προσφέροντας την ευκαιρία στην κυβέρνηση να αποκτήσει δημοκρατικό προσωπείο, στα πλαίσια του συνταγματικού τόξου.

7) η μεγαλύτερη ευθύνη βρίσκεται   στις ηγεσίες της αριστεράς. Και ιδιαίτερα στις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Όχι μόνο με ενωτικό και μαχητικό τρόπο δεν στήριξαν τον αγώνα αλλά έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους να κλείσει. Με κορύφωση την άρνηση τους να προκηρύξουν και να οργανώσουν  γενική πανεργατική απεργία. Επιχειρώντας να οικοδομήσουν ένα πανεργατικό μέτωπο εργατικής ανατροπής.  Ευθύνες έχει και η αντικαπιταλιστική αριστερά, τόσο γιατί σε ένα βαθμό στήριξε την ηγεσία της ΟΛΜΕ, όσο και γιατί το εργαλείο του συντονιστικού των σωματείων, αποδείχτηκε ανίκανο να παίξει το ρόλο της εργατικής αντίστασης και αντεπίθεσης.

Το κατάσταση σε αυτή την στιγμή  είναι φανερό πως γυρνάει σε κοινοβουλευτικές άξονες και διεξόδους. Με το ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρεί να τσιμεντάρει την πολιτική ηγεμονία που δεν κατάφερε να αποκτήσει στο εργατικό κίνημα, άλλα την οικοδομεί με βάση την αποτυχία του εργατικού κινήματος να δώσει απαντήσεις.  Και με την κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη το φασιστικό κίνδυνο, που η ίδια έθρεψε, επιχειρεί να σταματήσει την εργατική κινητοποίηση και να μεταμορφωθεί σε ένα  δημοκρατικό κέντρο, ενσωματώνοντας στο συνταγματικό  τόξο και την αριστερά.

Οι εργατικές κινητοποιήσεις όμως  δεν πρόκειται να σταματήσουν, όσο και αναδεικνύουν μια κρίση ηγεσίας, διαφορετικών δομών και προοπτικής.  Μιας ταξικής ανασυγκρότησης του  ή καλύτερα ενός ριζικά διαφορετικού νέου εργατικού κινήματος. Ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος και ταυτόχρονα η πολιτική του σοκ της κυβέρνησης που επιχειρεί να αποδημήσει το υπάρχον κράτος, φτιάχνοντας ένα νέο στα μέτρα της θα συνεχιστεί.

Αυτό που απομακρύνεται- πρόσκαιρα τουλάχιστον- είναι η δυνατότητα μιας εργατικής/ λαϊκής εξέγερσης. Όχι μιας αυθόρμητης εξέγερσης που αύριο το πρωί μπορεί και να ξεσπάσει , μα μιας συνειδητής λαϊκής / εργατικής εξέγερσης που θα ρίξει την κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση της ΕΕ-μνημονίου- ΔΝΤ και κεφαλαίου.

Φυσικά το ερώτημα παραμένει: Στην θέση μιας μνημονιακής κυβέρνησης τι μπορεί να υπάρξει;;  Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μια αριστερή κυβέρνηση ή μια κυβέρνηση της εργατικής εξουσίας;;   Κακά τα ψέματα, στην παρούσα φάση η μόνη που φαντάζει δυνατή είναι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μια ούλτρα ρεφορμιστική κυβέρνηση που θα επιχειρήσει να διαχειριστεί φιλολαϊκά μια κατάσταση καπιταλιστικής σήψης και παρακμής. Αντίθετα τόσο μια πραγματική αριστερή κυβέρνηση, όσο και  περισσότερο μια κυβέρνηση της εργατικής εξουσίας χρειάζεται ένα εργατικό/ λαϊκό κίνημα που να είναι τόσο ισχυρό όσο να δείχνει τα δόντια του και να εκβιάζει  τα αφεντικά.  Μα λοιπόν η Ρόδος, να και το πήδημα!!!!

Δημήτρης Αργυρός