Τρ. Ιαν 25th, 2022

O σύντροφος Σάββας Μιχαήλ- όπως λέει και ο ίδιος- ως τροτσκιστής, Εβραίος και αντιφασίστας είναι η σκοτεινή φαντασίωση κάθε φασίστα για αυτό και μπήκε στο στόχαστρο της ΧΑ. Έτσι οδηγήθηκε σε μια δικαστική περιπέτεια με την ΧΑ που έληξε με νικηφόρο τρόπο, λίγες βδομάδες πριν η ΧΑ δολοφονήσει τον αντιφασίστα καλλιτέχνη.

Ταυτόχρονα με τα γεγονότα, μου έπεσε στα χέρια ένα μικρό βιβλίο τριών ομιλιών του Σάββα Μιχαήλ με θέμα την ΧΑ. Το βιβλίο έχει  τίτλο «Η φρίκη μιας παρωδίας» και εκδόθηκε από τις εκδόσεις «ΑΓΡΑ». Ας το διαβάσουμε μαζί…

Από τον άνθρωπο στο υπάνθρωπο

Στην πρώτη του ομιλία ο σ Σ.Μ  μιλάει για την φρικιαστική παρωδία της ΧΑ. Που όμως «η επανάληψη μιας ιστορικής τραγωδίας ως φάρσα δεν έχει τίποτε το καθησυχαστικό. Η φάρσα δεν καταργεί την τραγωδία, μια παρωδία δεν ακυρώνει την φρίκη. Ούτε είναι απαραίτητο να διαδέχεται γραμμικά η μια την άλλη. Μπορεί να συνυπάρχουν και η μια να δείχνει την αλήθεια και το μέλλον της άλλης».(σ:10). Όπως λόγου χάρη η φρικιαστική  παρωδίας της ΧΑ οδήγησε στην άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και κάνεις δεν γνωρίζει σε τι άλλο μπορεί να οδηγήσει.

Με την ιστορία να μην είναι μια αιώνια επανάληψη του ίδιου και η επιστροφή του παλαιού, μα η εμφάνιση του ίδιου ως άλλου ή και ως αντιθέτου. Μια κινούσα αντίφαση που οδηγεί ακόμη και στην μετάβαση στο αντίθετο της, στα  πλαίσια μιας  μη γραμμικής ιστορικής κίνησης. Είναι η επαναστατική διαλεκτική που σπάει την κυρίαρχη καπιταλιστική γραμμικότητα και μετατρέπει την επανάσταση και τον κομμουνισμό σε μια εντελώς ρεαλιστική προοπτική.

Για αυτό το λόγο ανάμεσα στις ιστορικές εποχές ακόμη και στις παγκόσμιες κρίσεις  έχουμε ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Όπως λόγου χάρη ανάμεσα στην κρίση του 1930 και στην σημερινή κρίση. Μιλάμε και στις δυο περιπτώσεις για μια παγκόσμια, συστημική, ιστορική κρίση. Μόνο που στην σημερινή κρίση έχει ασύλληπτα μεγαλύτερε συστημικές βλάβες απόρροια της παγκοσμιοποίησης της κοινωνικο-οικονομικής ζωής και  τη φιλελευθεροποίησης της κίνησης των κεφαλαίων, καθώς και της πλανητικής εξάπλωσης του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Ενώ ως μια ιστορική κρίση αποτελεί μια «διαλεκτική άρση(Aufhebung)όλων των προηγούμενων κρίσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού που τις ενσωματώνει και ταυτόχρονα της υπερβαίνει»(σ:12).

Μια παγκόσμια κρίση που είχε ως επίκεντρο την ΕΕ, την ευρωζώνη και «ασθενή κρίκο» της αλυσίδας την υπερχρεωμένη Ελλάδα. Με την λαϊκή οργή να βρίσκει 2 πολιτικούς  δρόμου έκφρασης.    Τον αριστερό ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ και το ναζιστικό συρφετό της ΧΑ. Η ΧΑ για το Σ.Β «αποτελεί ένα νέο στοιχείο στην ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν πρόκειται για επανάληψη των παλαιών εκλογικών επιτυχιών της αυστριακής ακροδεξιάς, ούτε μια ελληνική εκδοχή του γαλλικού Front National του Le Pen(σ:14).  Πρόκειται για ναζιστικό κόμμα  που υμνεί την φρίκη του Άουσβιτς, το Τρίτο Ράιχ και τους Έλληνες γερμανοτσολίαδες. Βρίσκοντας απήχηση σε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, προσπαθώντας να μετατραπεί σε μαζικό κίνημα, τρεφόμενο από την κοινωνική σήψη και παρακμή.

Πολύ σωστά επίσης ο Σ.Μ θεωρεί πως η ΧΑ δεν είναι ακόμη ένα μαζικό κίνημα. Έχει όμως ομάδες κρούσης, τα δικά της τάγματα εφόδου και προχωρεί σε επιθέσεις σε μετανάστες, συνδικαλιστές, αναρχικούς και αριστερούς, που οδήγησαν και στην δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου. Έχοντας ακόμη και σήμερα την κάλυψη της μνημονιακής κυβέρνησης και του μηχανισμών του βαθιού κράτους.

Με τους χρυσαυγίτες να στρατολογούν στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης και της κρίσης επαναστατικής υποκειμενικοποίησης. Να στρατολογούν το μέσο φοβισμένο ανθρωπάκο, τον καταστραμμένο μικροαστό, τον λούμπεν προλετάριο.             

Ο φασισμός και η ΧΑ είναι η πλέον μαύρη έκφραση της κυριαρχίας της παράδοσης των νεκρών γενιών που βαραίνει ως εφιάλτης στα μυαλά των ζωντανών.  Το πρωτόγονο και το αναχρονιστικό που καταπίνει το ζωντανό. Είναι η αντιδραστική έκφραση των άλυτων μη-σύγχρονων αντιφάσεων, του E. Bloch. Οι μη- σύγχρονες αντιθέσεις «είναι ζωντανοί παράγοντες  με δυναμικό το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί είτε σε επαναστατική, είτε σε αντεπαναστατική- φασιστική κατεύθυνση… Η αγνόηση τους από την σοσιαλδημοκρατία και τα σταλινισμό πληρώθηκε πανάκριβα το 1933»(σ:16)

Ο ναζισμός είναι μια γεροντική ακραία διόγκωση της βιοεξουσίας και της βιοπολιτικής  του σύγχρονου καπιταλισμού. Δηλαδή της εξουσίας επί της ζωής και των πληθυσμών. Που στις μέρες αποκτά ακόμη πιο δραματικό/ συγκρουσιακό χαρακτήρα, απόρροια της κρίσης του έθνους-κράτους και της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Με την κυβερνητική εξουσία να μπαίνει σε βαθιά κρίση διακυβέρνησης και να οικοδομεί ένα κράτος έκτακτης ανάγκης με την βιοπολιτική να παίζει ένα καθοριστικό ρόλο στο έλεγχο των πληθυσμών, που έχει τον φασισμό ως συμπληρωματικό της εργαλείο

Για το σ Σ.Μ αυτό που επί της ουσίας διακυβεύεται είναι το ανθρώπινο μέσα στο ανθρώπινο. Ο φασισμός/ ναζισμός επιχειρεί να μετατρέψει τον άνθρωπο σε υπάνθρωπο. Στην «βαθμίδα ύπαρξης όντων κάτω από το ανθρώπινο».(σ:18). Είναι ένας άνθρωπος δίχως να κατέχει την ανθρώπινη ύπαρξη. Με την οντολογική διάρθρωση του ανθρώπου να διασαλεύεται από την ρίζα του. Με τον Εβραίο να είναι για τον φασίστα και τον ναζί  ο αρχετυπικός υπάνθρωπος.

Αυτό το μοτίβο ακολουθεί κατά γραμμή η βαλκανική ναζιστική παρωδία της ΧΑ. Με το δικό της υπάνθρωπο να είναι ο μετανάστης, αλλόφυλος, ο αλλόθρησκος, ο ομοφυλόφιλος, ο τοξικομανής, ο «ψυχικά πάσχων», ο αναρχικός, ο αντιφασίστας, ο αριστερός, ο κομμουνιστής. Όλοι αυτοί που δεν τους ανήκει η γη, όπως κραυγάζουν και οι Χρυσαυγίτες.

Όλοι οι παραπάνω θα πρέπει να εξολοθρευτούν, να εξοντωθούν για να επιβιώσουν οι «κανονικοί», οι δούλοι και ιδιαίτερα το  κεφάλαιο. Όπως λέει και ο Χορκχάιμερ: «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει να μιλάει και για τον φασισμό»(σ:26).

Η απάντηση του Σ.Μ είναι ο διεθνισμός. Είναι η ανάδυση μιας εναλλακτικής συλλογικής επαναστατικής υποκειμενικότητας. Ο διεθνισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. «Είναι πρωταρχικά, όπως έλεγε ο Τρότσκυ, μια πρακτική αρχή που ριζώνει και φυτρώνει σαν ανάγκη στο έδαφος της συντελεσμένης και  συντελούμενης παγκοσμιοποίησης των όρων της ανθρώπινης ζωής. Το μέλλον μας στην Ελλάδα εξαρτάται από την έκβαση της εντεινόμενης κοινωνικής- πολιτικής ταξικής πάλης στην Ελλάδα και στο κόσμο»(σ:37).

  Η απάντηση στην ΧΑ δεν θα δοθεί από «μονομαχίες» μειοψηφιών, ούτε με την υποταγή στο συνταγματικό τόξο. Αλλά από ένα ενιαίο μέτωπο κατά του φασισμού- κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και αυτοάμυνας.

Σκοτεινό και φωτεινό υποκείμενο

Στη δεύτερη ομιλία του ο Σ.Μ αναλύει το σκοτεινό υποκείμενο της ΧΑ. Το σκοτεινό υποκείμενο της οργανωμένης απελπισίας. Με την οργάνωση στο φασισμό ανθρώπων, προπαντός  της νέας γενιάς, ανθρώπων δίχως ύπαρξη, νεαρών θυμάτων της κρίσης.

Απέναντι σε αυτή την συνέχεια και την ασυνέχεια του επαναστατικού συμβάντος ορθώνεται το σκοτεινό υποκείμενο. Επιχειρώντας να εξαφανίσει την τομή του επαναστατικού Συμβάντος(A. Badiou) και τις   συνέπειες του, επιχειρώντας μια ομογενοποίηση, μια κανονικοποίηση, εξοντώνοντας τον ξένο, τον διαφορετικό, τον μη-κανονικό και φυσικά τον αναρχικό και τον κομμουνιστή.

Απέναντι στο σκοτεινό ναζιστικό υποκειμένου τοποθετεί το φωτεινό, ζωντανό υποκείμενο της ενεργούς ιστορίας, της επαναστατικής μεταμόρφωσης του κόσμου. Αυτής που δεν αγωνίζεται απλώς για την επιβίωση μα για την αληθινή ζωή.  Για την επανάκτηση της ιστορίας ως παρόντος. Η μάχη δεν θα κριθεί σε ένα μυθικό μέλλον, αλλά στο παρόν. «Σ΄ αυτή την αιχμή του χρόνου κερδίζεται ή χάνεται ο πόλεμος για να ανοίξει ο ορίζοντας της χειραφέτησης..»(σ:42). 

Και απέναντι αρχαϊκό που στρατεύεται στην ναζιστική βαρβαρότητα, απέναντι στην απουσία του πένθους του ελληνικού εμφυλίου εμείς πρέπει να πιάσουμε το νήμα της χαμένης επανάστασης, του επαναστατικού συμβάντος(A. Badiou) που συντάραξε το νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Την επαναστατική παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Δ.Σ, την επαναστατική παράδοση του πολυτεχνείου, της πτώσης της χούντας, του «Δεκέμβρη του 08». Των στιγμών που ο τρόμος αγκάλιαζε την κυρίαρχη τάξη, όταν έβλεπε πως κινδύνευε   να χάσει την εξουσία.

Η συνάντηση  με το επαναστατικό Συμβάν προϋποθέτει την ταξική συνειδητοποίηση  της μόνης κοινωνικής τάξης που μπορεί να γίνει η καθολική επαναστατική τάξη, δηλαδή του προλεταριάτου, και αυτό προϋποθέτει την υπέρβαση της κρίσης επαναστατικής υποκειμενικοποίησης.

Δημοκρατία- κρίση εξουσίας και αριστερά

Στην τρίτη του ομιλία ο Σ.Μ εξηγεί πως η κρίση των πάνω, η κρίση της διακυβερνησιμότητας, η κρίση  εξουσίας, ο φασιστικός κίνδυνος, απόρροια της συστημικής καπιταλιστικής κρίσης οδήγησε σε μια ανάδυση της αντιεξουσίας των  «από κάτω», που δύναται κάτω από προϋποθέσεις να αποτελέσει μια μορφή απάντησης στην κρίσης επαναστατικής υποκειμενικοποίησης.

Ο Σ.Μ αναφέρεται στις εξεγέρσεις της αραβικής άνοιξης, στα σύγχρονα κινήματα των αγανακτισμένων, της πραγματικής δημοκρατίας, της άμεσης δημοκρατίας, στα κινήματα των πλατειών. Κινήματα που βαδίζουν ακόμα χωρίς τους αναγκαίους οδοδείκτες που όμως μόνο «…από τις δικές τους αγωνιστικές εμπειρίες και τη συνειδητοποίηση της αλήθειας τους μπορούν να αναδειχτούν και να προσανατολιστούν»(σ:52).

Τα συγκεκριμένα κινήματα παρά τις ανεπάρκειες τους υπήρξαν δρώντα υποκείμενα που αναζήτησαν μια εναλλακτική δημοκρατία και εξουσία των από «τα κάτω», που στην περίπτωση του συντάγματος συναντήθηκαν με το εργατικό κίνημα  ενάντια στα μνημόνια. Έχοντας απέναντι τους, την ψευδοδημοκρατια των «από πάνω», τα ΜΜΕ, την ΧΑ, αλλά και τους σταλινικούς γραφειοκράτες του Περισσού, που θεωρούν ύποπτο, οτιδήποτε δεν ελέγχεται από αυτούς. Ενώ αρνητικό χαρακτηριστικό αποτέλεσαν οι επιθέσεις των αντικομματικών  «αγανακτισμένων» κατά των αριστερών οργανώσεων ή το ακομμάτιστο αμεσοδημοκρατικό καπέλωμα συνιστουσών του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολύ σωστά ο σ Σ.Μ θεωρεί πως μια πραγματική άμεση δημοκρατία επιβάλει  την άρση της αλλοτρίωσης και του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας και αυτό κακά τα ψέματα μπορεί να συμβεί σε μια πανανθρώπινη κομμουνιστική κοινωνία.

Σε μια μεταβατική κατάσταση και φάση όμως, όπως έχει δείξει η επαναστατική παράδοση και θα δείξει και στο μέλλον είναι αναγκαίες μορφές λαϊκής- εργατικής αυτοοργάνωσης, συμβουλιακές μορφές εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας, η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου. Και αυτή είναι η μοναδικά και αποτελεσματικά νικηφόρα απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον φασισμό και την ΧΑ.

Ταυτόχρονα όμως στις σημερινές συνθήκες «θα ήταν εγκληματικό να αρνηθεί κάνεις την επείγουσα ανάγκη ενός ενιαίου μετώπου εργαζομένων κι ανέργων, ντόπιων και ξένων, των διανοούμενων και καλλιτεχνών, των κομμάτων της αριστεράς, μαζί με του αντιεξουσιαστικού χώρου, κατά του φασισμού και των ομάδων εφόδων του.»( σ:62).

Για τον σύντροφο Σ.Μ το ιστορικό ερώτημα είναι ή εξολόθρευση του ανθρώπου ή καθολική του απελευθέρωση. Και σε αυτή την μάχη, ας μην μείνει κανείς, μα κανείς θεατής, γιατί αυτός που θα είναι θεατής θα πέσει πρώτος,  στην νέα ιστορική αναμέτρηση άρχισε.   

Δημήτρης Αργυρός

          

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση