Τε. Ιαν 19th, 2022

Η Ελλάδα είναι μια εξαρτημένη χώρα ή από την άλλη είναι  ένας υπο-ιμπεριαλισμός ή εν τέλει είναι ένα προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ ή της Γερμανίας; Το ερώτημα είναι βασικό και εξαρτάται με το ζήτημα της αντιΕΕ μετώπου/ προοπτικής και αγώνα. Εντός των πλαισίων μιας συστημικής κρίσης υπερπαραγωγής, δηλαδή κρίση υπερανάπτυξης του καπιταλισμού και όχι υπανάπτυξης.

Καταρχήν πρέπει να πούμε πως δεν ζούμε στην εποχή του ιμπεριαλισμού, αλλά στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Μια εποχή που είναι διαλεκτική ασυνέχεια της εποχής του κλασικού ιμπεριαλισμού.  Τα στοιχεία του ιμπεριαλισμού δεν χάθηκαν, μέσα από την διαλεκτική τους άρση, υπάρχουν ως κατηγορήματα στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Βασικό συστατικό της νέας εποχής είναι ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτικός  αποικισμός του «κοινωνικού/ φυσικού είναι» από τις κατηγορίες του εμπορεύματος και της κεφαλαιακής αξιοποίησης. Τίποτε, μα τίποτε, δεν βρίσκεται εκτός του κεφαλαίου και της εκμεταλλευτικής του δύναμης.

Ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτικός καπιταλισμός έχει ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη από ποτέ αλληλεξάρτηση οικονομιών, περιοχών, περιφερειών και χωρών. Με αποτέλεσμα να μπαίνει σε ιστορική κρίση το μοντέλο έθνος-κράτος, σε αντιδιαστολή με την δύναμη και την δυναμική που αποκτούν διεθνείς ολοκληρώσεις.

Ταυτόχρονα ενισχύεται και δεν αμβλύνεται η ανισομερής και συνδυασμένη ανάπτυξη με χώρες, περιοχές και περιφέρειες να παίζουν ηγεμονικό ρόλο και ταυτόχρονα να μεταβιβάζουν εξουσίες σε διεθνοποιημένους φορείς, απόρροια και της δυναμικής που έχουν  αποκτήσει υπερεθνικές οικονομικές δυνάμεις, οντότητες και επιχειρήσεις. Αυτό δεν συνεπάγεται πως σε ένα βαθμό δεν υφίστανται ακόμη ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις άμεσα ή έμμεσα, μόνο που αυτές όλο και πιο πολύ μοιάζουν με τους πολέμους μεταξύ των φεουδαρχών και των φεουδαρχικών κρατιδίων στα πλαίσια μιας ενιαίας αυτοκρατορίας.  Πόλεμοι που σταματάνε, όταν ξεσπάνε εξεγείρονται οι καταπιεσμένες εκμεταλλευόμενες τάξεις.

Μέσα σε αυτή την ιεραρχική και ταυτόχρονα δικτυακή και πολλαπλή, παγκοσμιοποιημένα ολοκληρωτική καπιταλιστική πραγματικότητα πια είναι η θέση χωρών σαν την Ελλάδα; Αντικειμενικά μια χώρα που μεταβιβάζει εξουσίες σε υπερεθνικές πολιτικές ενότητες και συλλογικότητες, χάνει σε ένα βαθμό την ανεξαρτησία της, για να υπερασπίσει τα συνολικά της κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα.

Επίσης  δεν  εμποδίζει την αστική τάξη της να εξάγει κεφάλαια, να είναι επιθετική και προς τα μέσα και προς τα έξω, όπως έκανε η Ελληνική αστική τάξη στην περιοχή των Βαλκανίων, αντιμετωπίζοντας αυτές τις περιοχές σαν αποικίες.  Από την άλλη πλευρά αυτή η επιθετικότητα δεν συνεπάγεται πως δεν έχει χαμηλό ρόλο στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και η χώρα εξαγωγής δεν είναι προτεκτοράτο διεθνικών δυνάμεων και  ελίτ, με κάποια έθνη/κράτη να έχουν ρόλο ηγεμονικό.

Η Ελλάδα χώρα δεμένη χειροπόδαρα στο ευρωενωσιακό πλέγμα, είναι χώρα εξαρτημένη, με στοιχεία προτεκτοράτο μετά την κρίση. Ταυτόχρονα έχει μια δυναμική, πρωτοπόρα και επιθετική εθνική αστική τάξη που είναι πλήρως ενσωματωμένη στα παγκόσμια κεφαλαιοκρατικά παιχνίδια. Μια αστική τάξη που πρώτη έπαιξε με την επανακεφαλαιοκρατικοποίηση των Βαλκανίων στις αρχές του 1990, σε κόντρα αλλά και σε συνεργασία με τις άλλες εθνικές αστικές τάξεις. Από την άλλη πλευρά η σημερινή κρίση την έχει κτυπήσει σε μεγάλο βαθμό, με την χώρα να έχει πέσει στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.  Ενώ υπάρχουν ηγεμονικά τμήματα του Ελληνικού κεφαλαίου που έχουν βγει κερδισμένα από την κρίση, όπως οι εφοπλιστές.

Οι εύκολες απαντήσεις και τα μανιχαιστικά σχήματα δεν εξηγούν τις σύγχρονες εκφράσεις και δυναμικές της παγκόσμιας καπιταλιστικής  οικονομίας, παραγωγής και ολιστικής πραγματικότητας. Από την άλλη πλευρά όμως δεν μπορεί να υπάρξει καμία λαϊκή/ εργατοδημοκρατική απελευθερωτική αντικαπιταλιστική διαδικασία, δίχως να σπάσουμε από τα δεσμά της ευρωενωσιακής πραγματικότητας, που στηρίζει πολύμορφα το ελληνικό καπιταλισμό και κεφάλαιο. Δίχως να σπάσουμε το φασιστοφιλελεύθερο καθεστώς του οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού που απελευθερώνει εμπορεύματα, κεφάλαιο, υπηρεσίες και αγαθά, καταστρέφοντας ανεπανόρθωτα τις δομές της οικονομικές δομές και τους κοινωνικούς ιστούς, εμπορευματοποιώντας τα δημόσια αγαθά, «κινεζοποιώντας» τις εργασιακές σχέσεις.

Ο αγώνας ενάντια στην μετατροπή μας σε προτεκτοράτο, ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ είναι σε αυτή την φάση η πεμπτουσία του απελευθερωτικού, αντιφασιστικού, λαϊκό-εργατικοδημοκρατικού αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Όχι για να γίνουμε Αλβανία του Χότζα και Καμπότζη του Πολ- Ποτ.  Αν στον μεταπολεμικό κόσμο  κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, σήμερα στο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό της καθολικής και ολοκληρωτικής αλληλεξάρτησης, αυτό όχι μόνο είναι αποκρουστικό αλλά και αδύνατο.

Μια εργατοδημοκρατική, αντιφασιστική αντικαπιταλιστική σύγκρουση με την ΕΕ, είναι σύγκρουση με τις  ντόπιες, περιφερειακές, εθνικές και διεθνείς κεφαλαιοκρατικές δομές, με την οικονομική, πολιτική υποδούλωση.

Με στόχο να σπάσει το ευρωενωσιακό καπιταλιστικό πλέγμα και η επαναστατική φωτιά να μεταφερθεί σε όλη την Ευρώπη. Με στόχο να οικοδομηθεί μια άλλη αντικαπιταλιστική Ευρώπη της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας. Που θα έχει ως βάση και προοπτική το διαμοίρασμα του πλούτου και της εξουσίας ανάμεσα στους ελεύθερους συνεταιρισμένους εργαζόμενους-παραγωγούς.

Το όχι και έξω από την ΕΕ  συνιστά ένα διεθνιστικό επαναστατικό καθήκον για την διάλυση της και όχι για ένα εθνικό δρόμο ανάπτυξης/ παραγωγής, για ένα αντιδραστικό  «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα».

Φυσικά υπάρχει και η άποψη πως δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να τεθεί από τα σήμερα και από μια κυβέρνηση της αριστεράς. Θα συμφωνήσω πως δεν υπάρχουν. Μόνο που μια κυβέρνηση της αριστεράς αν θέλει να εφαρμόσει ένα αριστερό, λαϊκό- εργατοδημοκρατικό μεταβατικό πρόγραμμα και όχι ένα κευνσιανικό, τότε θα πρέπει να συγκρουστεί όχι μόνο με το ελληνικό κεφάλαιο, αλλά και με το ευρωενωσιακό ολοκληρωτικό σύστημα. Να απελευθερώσει την χώρα από το προτεκτοράτο που την έχουν μετατρέψει.   Άρα καθήκον της αριστεράς, μιας αριστεράς είναι να προετοιμάσει -όσο γίνεται- γρηγορότερα τις συνθήκες για την  αντικαπιταλιστική, αντιΕΕ, λαϊκό/εργατοδημοκρατική σύγκρουση, απελευθέρωση.

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση