Πε. Ιαν 27th, 2022

Που σταματά η τέχνη, το θέαμα, η απεικόνιση και που  αρχίζει η πραγματική ζωή.  Ίσως και ποτέ, στο βαθμό που η ολότητα της ζωής, μια διασκορπισμένη και διαχωρισμένη ολότητα, διαμεσολαβείτε από το θέαμα. Και το πλαστό  μεταμορφώνεται σε αυθεντικό, μια προσομοίωση, η μια ολότητα προσομοίωσης.  

Και όμως μέσα σε αυτό το πλαστό, μέσα σε αυτή την ολότητα της προσομοίωσης κρύβεται κάτι ο αυθεντικό, για να μας θυμίζει την πραγματική ζωή, τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις. Γιατί όπως και να το κάνουμε, μπορεί η αλήθεια να είναι μια στιγμή του θεαματικού εμπορευματικού  ψεύδους,  αλλά η ζωή, οι σχέσεις της, τα βάσανα και τελικά οι επιθυμίες της, οι καταπιεσμένες επιθυμίες της, ο έρωτας προβάλει,  έστω και ως προσομοίωση, και η προσομοίωση είναι εξίσου αληθινή, στην σκηνή, στο κάδρο, της ζωής ως ζωή και της ζωής  ως τέχνη.

Αυτές οι σκέψεις- που είναι εμφανώς επηρεασμένες από την κοινωνία του θεάματος του Γ. Ντεμπόρ- αναδυθήκαν από το παραγωγικό μου σώμα, βλέποντας την ταινία  Το Τέλειο Χτύπημα(The Βest Οffer ) με σκηνοθεσία: Τζιουζέπε Τορνατόρε και πρωταγωνιστές τους  Τζέφρι Ρας, Τζιμ Στάρτζες.

Πρόκειται για ένα  υπέροχο επιβλητικό γοτθικό μυστήριο, ένα ερωτικό- ψυχολογικό θρίλερ, με την όμορφη επιβλητική μουσική του  Ennio Morricone, που βάζει την μουσική πινελιά του, στα σημεία που αισθαντικά το μυστήριο δυναμώνει. Μια ταινία που εξελίσσεται ανάμεσα σε υπέροχα έργα τέχνης και την μουσική του του  Ennio Morricone. Και μόνο αυτό αν υπήρχε στην ταινία άξιζε να την δείτε.

Πρόκειται για την κινηματογραφική  συνάντηση και την ερωτική  σχέση του Βέρτζιλ Όλντμαν- ενός  50 υποχόνδριου, εκκεντρικού, σνομπ, σχεδόν μισάνθρωπου, εκτιμητή, δημοπράτη και συλλέκτη έργων τέχνης- και της νεαρής και όμορφης Κλερ, μιας νεαρής  κληρονόμου που φαίνεται πως πάσχει από αγοραφοβία.

Ο εκκεντρικός Βέρτζιλ Όλντμαν, ζει μια ζωή μοναχική, ανάμεσα στα πολυάριθμα πορτρέτα γυναικών, που ως  συλλέκτης έργων τέχνης, συλλέγει. Και είναι η μοναδική σχέση του με τις γυναίκες. Η σχέση του με τα απεικονισμένα  πορτρέτα γυναικών είναι η μοναδική αληθινή του επαφή με το άλλο φύλο, με τον έρωτα. Μέχρι που η πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που εξίσου διαμεσολαβείτε από τον θέαμα και από την προσομοίωση των συναισθημάτων, το οδηγεί να συναντήσει την «γυναίκα των ονείρων» του, την επιτομή όλων των γυναικών, που τον αγάπησαν και τις αγάπησε,  τον έμαθαν να περιμένει εκείνη.

Αυτή που δεν είναι άλλη από την όμορφη, αγοραφοβική Κλερ ή μήπως δεν είναι έτσι και το ψεύδος της πραγματικότητας του παίζει ένα παράξενο παιχνίδι που θα τον οδηγήσει στην απόγνωση.  Στο τέλος μια νάνος με το όνομα και πάλι Κλερ θα τον οδηγήσει στην αλήθεια, στην αλήθεια πέρα από το θέαμα και την ψευτιά, που όμως δεν είναι παρά η επιβεβαίωση πως ζούμε σε  μια προσομοίωση.

Τελικά νομίζω πως  το ερώτημα παραμένει μάλλον ανοικτό. Πότε έζησε πιο αληθινά, πιο αυθεντικά την ζωή του ο Βέρτζιλ Όλντμαν. Ανάμεσα στην τέχνη και στα πορτραίτα των γυναικών ή στην ερωτική σχέση με την Κλερ και στην απόγνωση που την ακολούθησε; Στην μια περίπτωση θεατής ο ίδιος στην συνάντηση του με την τέχνη ως μια μορφή της ολότητας, ως μια μορφή που παίρνει το απόλυτο πνεύμα, στην άλλη πρωταγωνιστής σε ένα κόσμο διασκορπισμένης, διαχωρισμένης ολότητας, σε ένα κόσμο θεαματικής ψευτιάς.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση