Πε. Ιαν 27th, 2022

Το παρακάτω κείμενο είναι μια φιλοσοφική, υπαρξιακή και οντολογική άσκηση, μετοχής στην δύναμη/ ενέργεια της αγάπης, που αντίθετα από τι λέγεται ει ναι αυτή που κινεί τα νήματα της εξέλιξης της ιστορίας και όχι το μίσος, η αλλοτρίωση, η παρακμή και η πολιτική- κοινωνική- θεωρητική και οικονομική άνοια και φτώχεια.

Ο Χέγκελ στο χριστιανικό τριαδικό δόγμα του ενός προσώπου και των τριών υποστάσεων ταυτόχρονα- αυτών των ομοούσιων τριών υποστάσεων του ενός προσώπου, που ουδέποτε κατανόησαν  οι δυτικοί καθολικοί και προτεστάντες – βλέπει μια διαλεκτική σπείρα στα πλαίσια της καθολικότητας.(http://nomika-analata.blogspot.com/2013/10/blog-post_11.html#ixzz2hRyjEbEy). Με τον χριστιανισμό ολοκληρώνεται η διαλεκτική εμφάνιση του θρησκευτικού φαινομένου. Οδηγούμενο  το θρησκευτικό φαινόμενο σε ένα τέλος και στην διαλεκτική του άρνηση στην αθεΐα. Στην στρατευμένη αθεΐα που οδηγεί σε μια εκκοσμίκευση τα ουτοπικά θρησκευτικά στοιχεία.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην διαλεκτική εμφάνιση της θείας ενέργειας: Ο θεός -απόλυτο πνεύμα, μετέρχεται της άρνησης του δια της ύλης και της γέννησης του   Ιησού.  Η σταυρική θυσία του Ιησού, της υπόστασης του θεού που μετέρχεται της ύλης για να φανερωθεί στην ιστορία και στο κόσμο,  αποτελεί μια άρνησης της άρνησης της θείας εμφάνισης που θα έμεινε ατελής αν δεν υπήρχε η ανάσταση, ως μια νέα διαλεκτική κατάφαση.

Μια κατάφαση που μετατρέπει τον άνθρωπο σε θεό, ο άνθρωπος πλέον μετέρχεται την θείας άφατης ουσίας. Αυτής της αρνητικότητας που είναι πλημμυρισμένη από φως, χαρά και αγάπη, από την οπτική της αιωνιότητας για να θυμηθούμε λιγάκι και τον Σπινόζα.

Και φυσικά αναμένεται στο τέλος του χρόνου, στο τέλος της ιστορίας μια νέα άρνηση, μια νέα επανεμφάνιση της θείας ενέργειας που θα κρίνει ζώντες και νεκρούς, άλλωστε για αυτό το λόγο και τα νεκροταφεία ονομάζονται κοιμητήρια. Πρόκειται για ένα θεϊκό σχέδιο που οι δυνατότητες μας αδυνατούν να κατανοήσουν, στο βαθμό που μετέχουμε μεν της θείας ενέργειας μα δεν είμαστε ακόμη θεοί.

Και αυτό μας κάνει αδυνάτους και α-νόητους να μετέχουμε στην ενέργεια της αγάπης  με όλες μας τις δυνάμεις. Ενώ δεν πρέπει τίποτε το ανθρώπινο να μας τρομάζει, ούτε όταν αυτό καταντά απανθρωπιά, βαρβαρότητα στο πλέον ολοκληρωτικό βαθμό, όπως είναι τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ.

Το να μετέχουμε ως μονάδες, ως ατομικότητες, αλλά και ως συλλογικότητες στην θεία ενέργεια της αγάπης και της χαράς, αυτής ανοικτής και ταυτόχρονα μάχιμης οντολογικής συνθήκης μας δίνει την δυνατότητα να μετατρέψουμε σε ενέργεια όλες  τις τεράστιες δυνατότητες τόσο πάλι ως άτομα, όσο και ως κοινότητα ή πολιτεία.

Δεν χρειάζεται πίστη σε ένα θεό απόκοσμο και άφατο. Χρειάζεται να μετέχουμε του θείου έρωτα, της θείας ενέργειας, να μετέχουμε στο έρωτα, στην αγάπη για τον άνθρωπο, τον εαυτό μας και την φύση. Ο θεός ως  ενεργεία, ως καθολικότητα, μας έχει αφήσει ελεύθερους να μετέχουμε στις θείες ενέργειες του, είτε ως  μια μάχιμη άρνηση του κόσμου της διαφθοράς, της εξαθλίωσης, της παρακμής, της αλλοτρίωσης και της αναγκαιότητας, είτε ως μια μίζερη φοβισμένη και υποταγμένη αποδοχή του κόσμου της πτώσης.  Μια μίζερη, φοβισμένη και υποταγμένη ψευδοατομικότητα που είτε αρνείται την ολότελα την θεία ελευθέρια, είτε την κατανοεί και την  αποδέχεται ως εξουσία, είτε είναι της εκκλησιάς, είτε του κράτους, είτε και των δυο, είτε και της εξουσία της αγοράς. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο, ανελευθερία και σκλαβιά

Εμείς ως άνθρωποι είμαστε ικανοί και υπεύθυνοι να μεγαλουργήσουμε ή να αυτοκαταστραφούμε. Αν δεν υπήρχε θεός, θα έπρεπε να εφευρεθεί, γιατί δίχως θεό είμαστε ικανοί για το μεγαλύτερο έγκλημα, έλεγε ο Ντοστογιέφσκι. Η πραγματικότητα η ύπαρξη του και η εξουσία της εκκλησιάς δεν απέτρεψαν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.  Όχι δεν χρειαζόμαστε ένα θεό για να μεταβιβάσουμε την εξουσία μας, την έχουμε ήδη. Ούτε μια ηθική έξω από εμάς βοηθάει για να μην οδηγηθούμε σε σφάλματα και εγκλήματα.

Επιμένω πως μετέχουμε σε μια θεία, καθολική ενεργεία που διαρκώς μεταλλάσσεται, διευρύνεται, αναπτύσσεται και διαρκώς ανοίγει δρόμους που κάποιοι ακολουθούν και κάποιοι αρνούνται, προς όφελος της υπάρχουσας μίζερης και αλλοτριωμένης πραγματικότητας.

Η θεία καθολική ενέργεια της αγάπης αρνείται, επαναστατεί απέναντι σε κάθε εξουσία, ακόμη και στην εξουσία της εκκλησιάς. Δεν έχει αρχή, ούτε και τέλος, αρνείται για να καταφάσκει την ελευθερία της αγάπης που βάζει φωτιά στο κόσμο της πτώσης.

Είναι ανοικτή, δεν έχει σύνορα, βλέπει πως ύλη και πνεύμα μπορούν, δύναται να αποκτήσουν μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη ποιοτική και ποσοτική ιστορική εμφάνιση. Είναι ένα ταξίδι που δεν θα χει τέλος παρά μόνο όταν πνευματικοποιηθει η ύλη, σε τέτοιο βαθμό που ύλη και πνεύμα γίνουν ένα. Τότε ίσως κλείσει και ο κύκλος του καθολικού θείου πνεύματος, ίσως τότε οι τότε πνευματικοποιημένες υλικές οντότητες κατανοήσουν την θεία ενέργεια, την θεία επιλογή να εμφανιστεί ως ύλη και να γεννήσει την ιστορία.

Η ιστορία έχει πολύ δρόμο ακόμη και προσωπική μου μέριμνα είναι να μετέχω στην δύναμη της αγάπης που μου δίνει την ελευθερία να κατανοώ τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και τα γεγονότα. Κάποτε τα καταφέρνω, κάποτε όχι…., ελπίζω όμως να χω το χρόνο να ολοκληρώσω το διάβα μου μέσα στους καυτούς μάχιμους δρόμους της αγάπης, του έρωτα και της ελευθερίας που αρνείται τον κόσμο της παρακμής και της εξουσίας.

Δημήτρης Αργυρός

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση