η ταινία «Π»

όταν την είδα πριν κάποια χρόνια με γοήτευσε, με χαρά την δημοσιεύω


«π» από tvxorissinora

«Π»: Παντού στη φύση υπάρχουν πρότυπα. Στο χρηματιστήριο;

  1. Τα μαθηματικά είναι η γλώσσα της φύσης.
  2. Τα πάντα γύρω μας μπορούν να απεικονιστούν και να κατανοηθούν με αριθμούς.
  3. Αν οποιοδήποτε σύστημα απεικονιστεί με αριθμούς, πρότυπα μορφήματα (patterns) ανακύπτουν. Άρα, παντού στη φύση υπάρχουν πρότυπα. Στο χρηματιστήριο;

Η υπόθεσή μου: στη χρηματιστηριακή αγορά υπάρχει ένα πρότυπο, και βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου…

Ο Μαξ Κοέν, ένας ευφυής μαθηματικός που ακροβατεί ανάμεσα στα δισδιάκριτα όρια της ευφυΐας και της τρέλας, τα τελευταία δέκα χρόνια προσπαθεί να ξεκλειδώσει τον μυστικό κώδικα που διέπει το υλικό και άυλο σύμπαν. Καθώς πλησιάζει στη λύση, το χάος κατακλύζει τον κόσμο γύρω του. Κλεισμένος στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, αποκομμένος απ’ τον έξω κόσμο δουλεύει μέρα νύχτα στον «Ευκλείδη», τον χειροποίητο υπολογιστή του, ψάχνοντας να φτάσει στη λύση του μυστηρίου που κρύβεται πίσω απ’ τον αριθμό που εκφράζει το λόγο της περιφέρειας ενός κύκλου με τη διάμετρό του, τον αριθμό «π». Ταλαντευόμενος στο χείλος του γκρεμού της ψυχικής του υγείας, πρέπει να διαλέξει μεταξύ τάξης και χάους, ιερού και βλάσφημου, γνώσης και αγνοίας και να αποφασίσει αν μπορεί να αντιμετωπίσει την επιβλητική δύναμη της ανακάλυψης του. Διαπιστώνει ότι η έρευνά του δεν έχει μείνει όσο μυστική θα ήθελε. Καταδιώκεται από μια χρηματιστηριακή εταιρεία της Wall Street και μια παραθρησκευτίκη ομάδα που αναζητεί το πραγματικό όνομα του Θεού, ένα όνομα με 216 χαρακτήρες, ακριβώς τον αριθμό που πιστεύει ότι έχει συναντήσει στη δική του έρευνα. Καταβεβλημένος από φόβο και με την κατάστασή του να επιδεινώνεται συνεχώς, αρχίζει να χάνει το μυαλό του. Θέλοντας να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την έρευνά του παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλει ο μοναδικός φίλος του και πρώην μέντοράς του να τον πείσει να κάνει πίσω. Η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Ντάρεν Αρονόφσκι αποτελεί ένα ψυχολογικό θρίλερ μια εξερεύνηση πάνω στο θέμα της εμμονής. Όπως τόσες εξαιρετικές δημιουργίες του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου πραγματοποιήθηκε με μοναδική χρηματοδότηση δωρεές των 100 δολαρίων από φίλους και συγγενείς στους οποίους ο σκηνοθέτης υποσχέθηκε να πληρώσει στον καθένα 150 δολάρια αν η ταινία είχε κερδοφορία, διαφορετικά θα υπήρχε η ηθική ανταμοιβή της αναγραφής των ονομάτων τους στους τίτλους τέλους. Ο προϋπολογισμός έφτασε περίπου στα 60.000 δολάρια και μετά την πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Σάντανς(Sundance) του 1998, που οδήγησε στην αποθέωση της ταινίας και στο βραβείο σκηνοθεσίας για τον Αρονόφσκι, αγοράστηκε για ένα εκατομμύριο δολάρια. Το «π» κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους λίγους μήνες αργότερα με επαινετικά σχόλια από κριτικούς και περισσότερα από τρια εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις.

πηγή

Χιπστερισμός: το ανώτατο στάδιο του μεταμοντερνισμού

Όχι τυχαία και τα δυο μεγάλα έργα της ωριμότητας του Μαρξ, που επιχειρούν να παρουσιάσουν την καπιταλιστική κοινωνία στο σύνολο της και να δείξουν το βαθύτερο χαρακτήρα της, αρχίζουν με την ανάλυση του εμπορεύματος. Πράγματι, δεν υπάρχει πρόβλημα σ’αυτή τη βαθμίδα ανάπτυξης της ανθρωπότητας που να μην παραπέμπει, σε τελευταία ανάλυση, σ’αυτό το ζήτημα και η λύση του να μην πρέπει να αναζητηθεί στη λύση του αινίγματος της δομής του εμπορεύματος.[…] πράγματι, μπορεί να ανακαλυφθεί στη δομή της εμπορευματικής σχέσης το μοντέλο όλων των μορφών αντικειμενοποίησης και όλων των αντίστοιχων σ’αυτές μορφών της υποκειμενικότητας στην αστική κοινωνία”

Γκ. Λούκατς, Ιστορία και ταξική συνείδηση

Εκ πρώτης όψεως, κοιτώντας και τον τίτλο, είναι πιθανόν κάποιος να θεωρήσει πως το κείμενο είναι μια μεγάλη τρολλία απέναντι σε κάτι που λατρεύουμε να μισούμε. Αλλά όχι! Δεν είναι τρολλιά, είναι μια διαλεκτικο-υλιστική ανάλυση αυτού που το αναγνωρίζουμε όταν το δούμε, το αντιπαθούμε αλλά μας είναι αρκετά δύσκολο να περιγράψουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε τι ακριβώς είναι. Αλλά αυτή μας η αντιπάθεια δεν μπορεί να είναι αδικαιολόγητη. Είμαστε σίγουροι ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι σάπιο, κάτι μας βρωμάει και μας προκαλεί ενστικτωδώς μια αποστροφή. Αυτό δεν έχει να κάνει με διαφορετικά αισθητικά γούστα (αντιθέτως, ενίοτε μπορεί και να συμβαδίζουν) αλλά με κάτι βαθύτερο το οποίο μας ταλανίζει. Ας προσπαθήσουμε να ξορκίσουμε λοιπόν αυτό το φάντασμα που πλανιέται γύρω μας. Τα φαντάσματα φεύγουν όταν μάθεις τι θέλουν. Τι θέλει λοιπόν το Χίπστερ; Che vuoi? Ποιο είναι το νόημα του, το περιεχόμενο του; Ο γρίφος του Χιπστερ, είναι ο γρίφος του εμπορεύματος.

συνέχεια