Πα. Ιαν 28th, 2022

Άρθρο παρέμβασης στην εφημερίδα “ΠΡΙΝ” στις 20/10/2013 στα πλαίσια του διαλόγου για το 3 συνέδριο του ΝΑΡ

Η  πρώτη εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στοhttp://www.narnet.gr/articles/%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%81%CE%B5%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1 με τίτλο Κομμουνισμός: μια ρεαλιστική ιστορία και ήταν μια πολιτική παραμυθία. Εδώ λόγω έλλειψης χώρου θα έχει την μορφή ενός πιο  κλασικού  πολιτικού κειμένου παρέμβασης.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός διακρίνεται α)από μια τεράστια ανισοκατανομή πλούτου που φτάνει στο σημείο το 0,6% του πληθυσμού να κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου.  Β) από την υπερανάπτυξη νέων παραγωγικών δυνάμεων που δημιουργούν έστω και με αντεστραμμένο  πρόσημο τις συνθήκες για την διαλεκτική υπέρβαση του, δημιουργούν τις συνθήκες για τον κομμουνισμό. Αυτά τα δυο χαρακτηριστικά δίνουν την εικόνα μιας κατάστασης που το κεφάλαιο εμφανίζεται ως εμπόδιο στην περαιτέρω επέκταση του. Ανοίγοντας το δρόμο είτε  για την επαναστατική υπέρβαση του, είτε για την καταστροφή του ανθρώπου και των παραγωγικών δυνάμεων από αυτό.
Την επαναστατική υπέρβαση του καπιταλισμού δεν θα την πράξει η πρωτοπορία του προλεταριάτου, αλλά το ίδιο το προλεταριάτο και οι άλλες καταπιεσμένες τάξεις όταν φτάσουν σε αυτό το αναγκαίο βαθμό ταξικής- επαναστατικής συνειδητοποίησης.  Το καθήκον της επαναστατικής πρωτοπορίας είναι να βοηθήσει στην ταξική συνειδητοποίηση του, ερχόμενο σε σχέση με τις κομμουνιστικές τάσεις που με αντιστραμμένο τρόπο γεννάει ο καπιταλισμός.
Το καθήκον της επαναστατικής πρωτοπορίας δεν είναι να είναι οι καλύτεροι αγωνιστές στα κινήματα, μα να είναι συνολικά τα πρωτοπόρα πνεύματα.  Αναστοχαζόμενοι μια κοινωνία που δεν θα χει κεφάλαιο, χρήμα, τράπεζες, μισθωτή σκλαβιά και άμισθη σκλαβωμένη ανεργία. Που οι ίδιοι θα εργάζονται όσο θέλουν όπου θέλουν, συμμετέχοντας στα κοινά πράγματα, συμμετέχοντας στην διαχείριση της εξουσία της κοινότητας. Ναι δεν θα ειναι εργαζόμενοι, γιατί οι εργαζόμενοι θέλουν ένα αφεντικό από επάνω τους, έστω και αν αυτό το αφεντικό ήταν το κράτος, η κολεκτίβα, το σωματείο ή η συνέλευση. Θα είναι ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί, με την εργασία τους να είναι απόλαυση, ελεύθερη δημιουργικότητα και όχι καταναγκασμός, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.
Πρόκειται για οντολογική παραγωγή του κομμουνιστή και του κομμουνισμού. Και πάνω σε αυτή την οντολογική παραγωγή μπορεί και να οικοδομηθεί και ένα σύγχρονο κόμμα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Που σε διαλεκτική αγωνιστική σχέση με το αντικαπιταλιστικό πόλο και ένα εργατικό κίνημα θα οικοδομήσει αυτή την επαναστατικά αναγκαία δυαδική εξουσία που θα συνεισφέρει τα μέγιστα στην ταξική συνειδητοποίηση του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων.
 Αυτό το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής/ επανάστασης θα πρέπει να μεταλλαχτεί σε ένα ανταρτικό πολεμικό σώμα που θα οικοδομήσει ανταρτικές δυαδικές εξουσίες, προσωρινές και μόνιμες αυτόνομες ζώνες, δυναμώνοντας και ενισχύοντας τις τάσεις χειραφέτησης στο σήμερα, ενισχύοντας και δυναμώνοντας τις αντιφατικές κομμουνιστικές τάσεις του σήμερα. Σε τοπικό- περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, ενοποιώντας το πολιτικό με το κοινωνικό διακύβευμα και προοπτική.  Με γνώμονα την δημοκρατία, την συζήτηση, την αλληλοκατανόηση και την αυτοπειθαρχία, μια οντολογική κομμουνιστική αυτοσυνειδησία.  Άνθρωποι καθημερινοί- γήινοι- μα και από άλλο πλανήτη, απόλυτα στρατευμένοι, αυτοί που θα έχουν καταφέρει να αναδείξουν στο σήμερα σε μεγάλο βαθμό την δυνατότητα του αύριο. Αγωνιστές που δεν θα ήθελαν να κυβερνήσουν και που αν το έπρατταν θα ήταν για να διαμοιράσουν αύριο την εξουσία και τα πλούτη στην συνειδητοποιημένη εργαζόμενη πλειοψηφία.
Κατανοώντας πως οι δρόμοι για να πάρει την εξουσία το προλεταριάτο καμιά φορά μας παίζει ενδιαφέρουσα παιχνιδάκια, όπως η περίπτωση να πάρουμε την εξουσία με εκλογές και όχι με επανάσταση ή όχι μόνο με επανάσταση αλλά και με εκλογές.  Δεν μπορούμε εξ αρχής να αποκλείσουμε αυτή την κατάσταση σύντροφοι.
Αυτό δεν μπορεί παρά να στηριχτεί σε ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που θα χει οικοδομήσει μορφές δυαδικής εξουσίας, ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου που δεν θα φοβάται να πει πως θέλω να διεκδικήσω την εξουσία. Μια αριστερή κυβέρνηση είναι ένα επόμενο στάδιο στην ενίσχυση της επαναστατικής διαδικασίας, καθώς και της ενίσχυσης των κομμουνιστικών τάσεων που γεννούνται στο σήμερα.  Αυτή η κυβέρνηση θα ήταν μια ακόμη έκφραση των ανταρτικών δομών της επαναστατικής αντιεξουσίας, και η εξουσία  της θα περνούσε στα χέρια του αγωνιζόμενου λαού και της συνειδητοποιημένης εργατικής τάξης. Θα ήταν μια νέα έκφραση της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, το κράτος του και τις δομές του.
 Ενώ καθοριστικό ρόλο θα παίξει ένα νέο- ταξικά ανασυγκροτημένο- εργατικό κίνημα που θα  ενοποιούσε τις πολύμορφες οπτικές της εργατικής τάξης, του πλήθους των προλεταριακών και μισοπρολεταριακών συμπεριφορών των εργαζόμενων, άνεργων, προλεταριοποιημένων μικροαστών.  Αυτό το νέο εργατικό κίνημα θα είναι  η καρδία της οικοδόμησης δόμων της δυαδικής εξουσίας. Με τις αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης, τις εργατικές λέσχες, τις λαϊκές επιτροπές, και τις επιτροπές γειτονίας να αποτελούν συστατικό μέρος των δομών του νέου εργατικού κινήματος.
Δημήτρης Αργυρός

Video από την εκδήλωση διαλόγου για το 3ο συνέδριο ΝΑΡ

By Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση